Vreemdgaan thuis

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

Voor de smaak/krant van de Vleeshalle pleegde ik het volgende stukje:

 

 

Men noemt me wel eens een onverbeterlijke chauvinist - zo'n door de liefde voor z'n stad totaal verblinde Maneblusser.  Ergens wil ik dit niet helemaal tegenspreken.  En hoewel ik 't werkwoord Mechelen maar al te graag vervoeg in al z'n vormen, voel ik natuurlijk ook wel de nood om af en toe te ontsnappen aan de veilige stadsmuren om als eigentijdse Odysseus te genieten van het staren naar de einder op die immer blauwe Egeïsche zee, varend van eiland naar eiland met poëtische namen als Folegandros, Amorgos, Sifnos, of hoe ze ook moegen noemen.  Daar waar kleur en licht exploderen als nergens en melancholie krekelend ritselt tussen olijfbomen en oleanders.

Maar wat kom ik nadien graag opgeladen thuis.  Wat een hartverwarmend gevoel bekruipt me dan bij het ontwaren van de stoere standvastigheid van onze alomtegenwoordige Rombout.

Je moet soms van 'n plek weggaan om dit thuisgevoel in jezelf te (her)ontdekken.  Steeds opnieuw laat deze stad zich weer veroveren. 

Telkens opnieuw sluit Mechelen me weer in de armen.

Ik voel de Dijle door m'n bloed stromen en beiaardklanken bepalen m'n harteklop.  Dit is een stad om lief te hebben en te koesteren.  Niet omdat ze misschien de mooiste is of de meest indrukwekkende.  Maar omdat ze 'de mijne' is.  Groot genoeg om niet te kneuterig te zijn.  Stad op mensenmaat.  Stad van stenen en groen, van gezellige pleinen en straten, van onvolmaakte volmaaktheid.  Perfectie is immers dodelijk saai.

Stad om te beminnen,

stad om op te 'scheurpen',

stad om trots op te wezen.

Ik Mechel; jij Mechelt, wij Mechelen.

Ik loop de Vleeshalle binnen - Ooit droomde ik ervan dat dit pareltje terug aan de Mechelaar werd gegeven.  Opnieuw een plek bruisend van leven?  Een ontmoetingsplek waar kon genoten worden, van het leven geproefd in letterlijke en figuurlijke zin?

Ach, ik ben geen econoom en 'n marktstudie maakte ik niet.  Ik heb het idee alleen her en der gedropt en ben maar wat blij dat met enthousiaste ondernemingszin hier een smaaktempel van eerste categorie is gemaakt.  Een historische hal waar op eigentijdse manier de wereld zich laat ontdekken en waar 't lokale en exotische een perfect huwelijk aangaan.

Hier toont Mechelen eigen-zinnigheid.

Hier beleef ik steeds opnieuw vakantie.

Hier komt ik altijd thuis.

Nee - 'n contradictie is dit niet.  Odysseus hield zowel van 't grenzeloze zwalpen als van 'zijn' Ithaka...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En Mechelen is blijkbaar ook de stad met het hoogste aantal scheve gebouwen :-)