Haren in de wind!

 

(foto's: Jan Smets)

Vandaag was ik de bevoorrechte getuige van de lancering van een wel erg bijzonder en hartverwarmend initiatief, dat tegelijkertijd eenvoudig als geniaal is!  Plaats van gebeuren: het woon-en zorgcentrum De Lisdodde in de Frans Broersstraat.  Daar werd immers 'Rik' - een moderne uitvoering van een riksja - voorgesteld.  Met deze fiets kunnen de residenten van de Lisdodde voortaan gezellig en comfortabel ritjes maken.  En voor deze uitjes staat een toffe ploeg vrijwilligers klaar die hen door Mechelen wil pedalen. Fietsen langs de waterkant, naar het park of naar het centrum?  Het kan allemaal.  Op eenvoudige aanvraag, én gratis!  Ouderen die anders niet meer in staat zijn om zelfstandig naar buiten te gaan en wiens leven zich haast altijd tussen de vier muren van het centrum afspeelt, krijgen zo de unieke kans om met de wind in de haren te genieten van de wereld rondom hen.  Het is een gelukkige en bij momenten ook licht emotionele Patricia Gobien die het project, waar zij en haar echtgenoot Peter Meuris het initiatief voor hebben genomen, mag voorstellen.  Dat doen zij in het gezelschap van een fijne groep vrienden die mee hun schouders zetten onder 'Fietsen zonder leeftijd'.  Want zoals Patricia stelt: zonder hen en zonder hun morele ondersteuning zou het niet gelukt zijn.  Een dankwoordje spreekt ze ook uit aan de mensen van de Lisdodde die het mogelijk hebben gemaakt dat ze dit project hier kunnen uitwerken.  De enthousiaste directrice Astrid Gepts krijgt dan ook de eer om het lintje te mogen doorknippen.  Rik is vertrekkensklaar!  En het is de bijna 93-jarige Anna Verbruggen die de primeur heeft om als eerste - geflankeerd door kleindochter Ella Van Aken, een ritje mee te maken, gepiloteerd door Herman Beyens...

 

Patricia:

 

 

(Patricia Gobien en Peter Meuris)

 

Ik draag dit project op aan mijn vader Jos Gobien die zijn hele leven veel plezier beleefde aan fietsen, maar op het einde van zijn leven - gekluisterd aan een stoel - verbleef, hier in de Lisdodde.  Na zijn overlijden bleef ik hier vrijwilligerswerk doen in de afdeling bij de dementerende ouderen.  Zo is het idee eigenlijk gerijpt.  Het heeft dan nog wat voeten in de aarde gehad, maar nu is het dan eindelijk zo ver.  Ik ben blij maar voor mij is het ook een wat emotioneel moment. 

 

Het is vriendin Veronique Matthees, die nu ook één van de fietsende vrijwilligers is, die dit soort van fiets zag op vakantie in Denemarken en zo kennismaakte met het idee van 'cycling without age'.  Ze vertelde het aan Patricia en Peter, en zo ging de bal verder aan het rollen.  Brainstormend hoe ze dit in Mechelen konden aanpakken...  Aanvankelijk wou het koppel zo'n fiets aankopen en schenken aan het woon-en zorgcentrum.  Maar dat leek niet het beste idee.  Men zou hem uiteindelijk zélf aankopen én beheren.  Uiteindelijk werd een groepje van zo'n twaalf vrijwilligers gevonden die het project genegen was en er effectief in meestapte.

 

 

(directrice Astrid Gepts mag het lintje van de fiets doorknippen...)

 

De mooie, stevige en praktische  electrische fiets koste wel een flinke duit.  Men telde er zo'n 6 à 7000 Euro voor neer.  Maar het is dan ook een prachtig en veilig exemplaar waar je met twee passagiers op kan plaatsnemen.  Een grote kap beschermt tegen wind en regen en men krijgt nog een warm fleecedeken over de benen. Er is een gordel voorzien en de fiets heeft een laag opstapplateau.

 

Het idee is heel simpel.  De basisfilosofie is om mensen die in een woonzorgcentrum verblijven en zelden of nooit buitenkomen hiermee de kans te geven om een klein uitstapje te maken.  Het is géén taxi, maar de vrijwilligers rijden ze in samenspraak met hen naar de plek binnen Mechelen waar ze nog eens graag naartoe zouden willen: langs de dijken van Dijle of vaart, naar het park of naar de stad...  Of misschien kan wel een ommetje worden gemaakt naar hun vroegere huis?  We denken er aan om als er vraag naar is ook naar het kerkhof te rijden om daar hun overleden dierbaren te bezoeken.  We moeten nog eens nadenken, en overleggen hoe we dat gaan aanpakken, want op het kerkhof kan er eigenlijk niet gefietst worden.  We zien nog wel...

 

 

'Cycling without age' heeft ondertussen ook een stek in Leuven onder de naam 'fietsen zonder leeftijd'.  Zij ondersteunen de projecten die ondertussen hier en daar in Vlaanderen worden opgezet.  Zij geven extra info en begeleiding.

En dan diende men ook nog te leren fietsen met deze riksja.  Want inderdaad: dit moet je toch effe onder de knie krijgen.  Maar met wat oefening lukt het wel.

 

Momenteel bieden we de fietstochtjes enkel op zondag aan.  Maar in de toekomst kan dit natuurlijk ook nog uitgebreid worden.  Maar voorlopig houden we op 's zondags en alleen in de Lisdodde.  Later kan eventueel ook het Hof van Egmont in aanmerking komen.  Het moet allemaal nog wat groeien.  De ritjes zijn gratis  en duren ongeveer een uur. (maar daar kan natuurlijk wat mee 'gespeeld' worden). Je dient alleen op voorhand te reserveren.  In de Lisdodde is er veel sympathie voor het project. 

En dan vertrekt 'moeke' Anna voor haar ritje.  Gezellig zit ze naast haar kleindochter Ella...  Je ziet ze beiden genieten.    Terwijl ze beiden vertrekken voor een tochtje met Herman in de naaste omgeving vertelt Patricia nog wat...

 

 

Het heeft allemaal lang geduurd voor we van start konden gaan...  Leren fietsen met 'Rik', vrijwilligers zoeken, alles in orde brengen voor de verzekering...  Maar nu is het dan eindelijk zo ver.   Iedereen is welkom op deze fiets.  De fiets heeft uiteraard een traag tempo van ongeveer 8 à 9 km per uur.  De klemtoon ligt dan ook op genieten, en we zijn natuurlijk ook op stap met 'kwetsbaarder' mensen.   We denken wel dat het het beste is als het om dementerende residenten gaat, dat er iemand hen begeleid die hen kent.  Maar zoiets zie ik ook wel zitten als het nodig is.  Misschien kan ik het wel doen als 'rijdende clown'?  Ik ben immers de opleiding tot 'contactclown' aan het volgen ...

 

Na een halfuurtje zit de proefrit er op.  Ik zie Anna, die zichzelf een 'échte Mècheles' noemt (ze woonde aan de Geerdegemvaart over de Willem Geetsstraat vertelt ze)  glunderen en ik vraag naar haar reactie:

 

 

Het was plezant!  Dit is te 'herdoen'!  Mechelen boven!

 

Na Anna hebben nog vijf andere mensen een tochtje met 'Rik' gewaagd.  Allen waren ze heel enthousiast en begonnen ze spontaan te vertellen...  Mooi toch?

 

De kop is er af... 

Met een warm gevoel ga ik naar huis.  Er valt écht wel mooi nieuws te rapen in deze soms wat onzekere tijden.  Verfrissend, deugddoend en hartelijk: met minder franjes dan het ons toch wat opgedrongen commercieel gedoe van Valentijn.  Maar minstens zo écht diepmenselijk en liefdevol.

Proficiat voor dit initiatief!