Zand

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Ik had het nooit kunnen bevroeden dat ik ooit op 'mijn' Grote Markt zandkastelen zou maken.  Die genoegens kon je op zomerse dagen beleven in Hofstade-Plage of op het strand van Heist-aan-zee... Lang geleden dus.  De Markt was voorbehouden voor de edelgestrenge tante Margriet die als veredelde parkwachter een oogje in het zeil hield op het rond haar verzamelde blik op vier wielen.  Maar het kan verkeren.  Dat wist reeds Bredero, en ik kan het nu beamen.

Elke zomer worden nu op onze Markt ettelijke tonnen zand gekieperd, waarop men zich eerst sportief mag uitleven met de bal, om daarna plaats te maken voor het Mechelse jonge grut.  Sint-Rombout fungeert als oversized vuurtoren aan de rand van dit Mechelen-aan-zee.  Kwestie om er gewend aan te worden als ooit in doemscenario's voorspeld, het water tot aan onze stadsgrenzen zal komen aangespoeld.  Zover zijn we (gelukkig) nog niet, en het is nog vredig speels toeven in deze grote zandbak.

Dat doe ik met mijn kleinzoon.  Ik maak putten met een plastieken schopje, bak zandtaartjes en bouw een rudimentair kasteel dat even later vakkundig met de grond wordt gelijkgemaakt door mijn kleine roofridder.

Ik heb altijd graag 'gevaderd'.  Het was een werkwoord dat ik met plezier vervoegde.  Maar het doe-woord 'grootvaderen' biedt net nog meer mogelijkheden en variaties op het zelfde thema...

Deze grootvader vergeet dan even zijn minder goed scharnierende knieeën en de voltooid verleden tijd is maar van gisteren voorbij.  Jonger dan je denkt.  Zegt men dan.

 

 

Op het strand-op-de-markt is 'vake' terug een beetje kind(s). 

Grootvaders zijn dat sowieso. 

Ze zijn zowel mobiel pretpark, als buiten-de-lijntjes-kleurende-grote-mens, het meest gewillige paard op stal om te draven tussen living en keuken en vice-versa, held op sokken en favoriete verteller van dienst...

Ouders zijn er voor de dagdagelijkse zorgen en om het leven in de juiste banen te leiden - op te voeden, te corrigeren en lief te hebben met realiteitsbesef...tussen al de drukke bezigheden die het bestaan van jonge vaders en moeders dwingen om efficiënte tijdsmanagers te zijn.

Grootmoeders.  Liefdevol en zorgzaam zijn ze.  En ze weten dat - zoals alleen vrouwen dat kunnen - te combineren met het nodige plichtsbesef en met de praktische ingesteldheid die hun meestal eigen is.

Grootvaders missen dat 'kader'. 

Vake bouwt zandkastelen op Mechelen-strand, en samen met kleinzoon giet hij met een felgroen gietertje het nodige water in de slotgracht.

Op Mechelen-strand ligt het paradijs.  Illusie van voorbije kindertijd. 

De zandtafel in de kleuterklas van mère Marie-Benoit op Coloma; het stukje strand nabij het Heldenplein in Heist-aan-zee..., 'het klein-zee-ke van Hofstade-Plage'... 

Moet er nog zand zijn?

Kleinzoon geniet.

Vake geniet. 

En nu.  Nu moet het gebeuren.  Er komt immers een dag dat deze man tijdelijk plaats zal moeten ruimen voor andere helden.  Eens komt er een dag dat deze grootvader - hopelijk slechts tijdelijk - in het zand zal moeten bijten...