Oslo

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Ze was één van de bekendste katten van de stad. Huisbewaarder, boekhouder, en poezelige concièrge: Oslo, de rosse kater van boekhandel Salvator in de Befferstraat.  17 jaar is ze geworden, maar vandaag vertrok de belezen Oslo naar de kattenhemel, en laat een grote leegte na.  Voor deze besnorde intellectueel is het verhaal ten einde gekomen.  Boek toe.  We zullen deze knuffelkater missen. 

Ik word als verhalensprokkelaar wel vaker geconfronteerd met de trouwe huisgenoten van bekende en minder bekende Mechelaars.  Bij de laatste zusters Norbertienen diende ik op te letten om niet te struikelen over de speelse keffer Skippy die het verhaal en de huiskamer maar al te graag diagonaal kwam doorgetrippeld.  Bij  Hortense Champagne schreed statig en met gevoel voor timing en theatraal, de aristocratische Chanel door het beeld, alsof Madame haar zélf de balletpassen aangeleerd had.  En bij Rozeke-van-de-posturekes-van-de-Haverwerf probeerde het pluizige Bizjouke zélf de show te stelen.

Ze miauwden, blaften, keften, snorden doorheen onze babbels: de viervoeters van de Dijlestad.  Aandacht vragend, aandacht eisend, tegen me aan schurkend, gevaarlijk ogend, of complete onverschilligheid tonend...

Maar Oslo was anders.  Met alle respect voor al die andere lieve en soms minder lieve dierlijke wezens: Oslo had iets van-hoe-zou-je-het-betitelen?  In ieder geval was hij een kat om 'U' tegen te zeggen... Alom aanwezig tussen de boekenrekken en in de vitrine. Mascotte en boegbeeld.

 

 

Het zal een beetje leger aanvoelen in deze boekhandel... 

Toen ik mijn eerste boek signeerde in Salvator kwam Oslo op mijn schoot gekropen, en tussen het krabbels zetten door, streek ik door de rosse pels... 

Even verdacht ik het stuifmeel van een geschonken bloemenruiker er van om me het plots en snel tranende rechteroog te hebben bezorgd.  In een mum van tijd zwol dat ooglid gevaarlijk op; pijnlijk, lichtschuw en mijn oogbol zag er zelfs gelei-achtig uit.  De tweede signeersessie volgde wat later in Standaard boekhandel op de IJzerenleen.  Ik kon niet anders dan mijn zonnebril opzetten... En ik diende telkens te verklaren dat dit écht niet kwam door misplaatste sterrenallures...

Het euvel was daags nadien, en na het bezoek aan de oogarts snel opgelost.

En dan kwam vriend Oslo in beeld.  Hij moet me deze streek bezorgd hebben.  Wellicht en waarschijnlijk.  Maar het is hem vergeven.  Schuld had hij er niet aan.  Puur toevallig.

Een kater heb ik er niet van overgehouden.

''t Ga je goed beste Oslo.  Jouw naam blijft bij boekenminnend Mechelen klinken als een klok.  Net zoals bronzen Salvator daar hoog in onze toren.  En al helemaal in Salvator-hier-beneden.

 

Ook bij schrijver Bart Van Loo op de schoot:

Dan heb ik daar gisteren op zijn laatste dag nog een klein babbeltje mee geslagen in het deurgat van de winkel. Lees rustig verder in de kattenhemel Oslo.