"voor de goei stemmen..."

met categorie:  

  (Jan Smets)

Dit stukje dat in pure opwelling werd geschreven was niet bedoeld om hier op Mechelenblogt te verschijnen.  Maar nadat ik het deelde op Facebook merkte ik dat het enorm veel werd aangeklikt en 'geliked'.  Ook werd het door velen gedeeld...  Dat streelde uiteraard mijn ijdelheid, maar nog véél meer sterkte het me in het gevoel dat niet weinigen ook diezelfde wensdroom koesterden.  En dat gevoel stemde me hoopvol.  Voor diegenen die het nog niet hadden opgemerkt op Facebook herhaal ik het maar wat graag op Mechelenblogt.  Facebook is immers een vluchtig medium, en misschien 'overleeft' dit stukje het hier nét wat langer...

 

Ik zit in de kapperstoel bij Mo, op de hoek van mijn straat.  We praten over koetjes en kalfjes en over dat grijze mei-weer van de laatste dagen.  Uiteraard.

We hebben het ook over de nakende verkiezingen en beiden zijn we het er over eens dat het schijnbaar weinig 'leeft' bij de doorsnee burger.  Weinig animo.  Soms zelfs onverschilligheid, frustratie...

We kijken ook met een zekere onrust naar de toenemende polarisatie.

We praten over samen-leven, over verschillen en gelijkenissen, over onze twijfels en over onze hoop voor een betere, vreedzamer toekomst.

Mo en ik.

Mo die Marokkaanse roots heeft, heeft een dochtertje dat nog net geen jaar oud is.  En uitgerekend (of niet...) zal mijn kleindochtertje - mijn derde kleinkind - geboren worden op 26 mei, vekiezingsdag.  Haar komst laat zich niet voorspellen natuurlijk.  We zien wel.  Maar mogelijk krijgt deze zondag een extra dimensie voor ons.

Het dochterje van Mo en mijn kleindochtertje: ze zullen samen in deze stad opgroeien.

Deze twee kleine meisjes...

We komen tot de constatatie dat we dezelfde dromen hebben en dat er meer dingen zijn die ons binden dan scheiden.

Vorige zaterdag ging de Iftar door op onze Grote Markt.  En de dag hierna trok de Hanswijkprocessie door de Mechelse straten.  Een aloude traditie.

Onder deze Sint-Romboutstoren leven we allemaal samen - of we nu wel of niet geloven in God of Allah of alleen in de mens of wat of wie dan ook.  Wat maakt het uit.

Een aantal jaren geleden werd me gevraagd of ik me wou engageren in het rekwisietenteam van de Hanswijkprocessie.

Voor de wagen met de Bedoeïentent van Mozes had ik nog wat platte broden nodig.  'De Uittocht uit Egypte' - weet je wel... 

Bij mijn Marokkaanse bakker in de Hoogstraat ging ik enkele exemplaren kopen, en ik vertelde de altijd goedgeluimde man waarvoor ze zouden dienen.  Hij lachte. 

Stel je voor: Marokkaanse broden in zijn oven gebakken voor uit Egypte wegtrekkende joden - geacteerd door Chaldeeuwse Christenen, vele eeuwen geleden wonend in het Tweestromenland - Turkije ontvlucht, in een eeuwenoude Vlaamse Christelijke processie waarin ook Filipijnen en Congolezen meestappen...

Ik heb vrijzinnige vrienden die met veel levens-zin humaan proberen wezen.  Ik had nog niet zo lang geleden een toffe babbel met de priester van de Russisch-Orthodoxe Kerk in onze Adegemstraat... Ik mag enkele Syrische vluchtelingen die in onze stad neerstreken tot mijn vrienden rekenen.  In deze stad krijg ik de kans om meer mens te worden in grenzen-loze ontmoetingen.

Wat maakt het uit van waar men de inspiratie haalt om zich in te zetten voor een gemeenschap?

Wat maakt het uit welke partijkleur men prefereert?

Ik zie mogelijkheden én dwarsverbindingen.

En daar wil ik me op focussen.

...Omdat ik geloof in een betere toekomst waarin we meer mét dan naast mekaar zullen leven.

Ik wil dit voor het dochtertje van Mo.  Ik wil het voor mijn kleindochtertje dat nu heel, heel binnenkort het levenslicht zal zien.

De grootste schreeuwers hebben het Gelijk nooit aan hun kant.

"Stem voor de goei!" zegt Mo nadat ik uit de kapperstoel kom.

We kozen geen partij.

Onze keuze laten we in het midden.

Maar deze grijze dag kreeg voor mij vandaag meer kleur.

In het kapperssalon van Mo werd de wereld net wat mooier.

Onze handdruk was die morgen nog warmer dan anders.

We vonden mekaar in dialoog.

Omdat we het willen.

Voor ons en onze kleine prutsen die deze stad met mekaar zullen delen.

Die keuze hebben we alvast gemaakt.

Niet in het stemhokje...

...maar op de hoek van mijn straat.

ONZE straat.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

M.a.w. Smets Blogt zegt dat je best rood of groen moet stemmen

Mijn waarde vriend: deze Jan Smets zegt juist niet hoe je moet stemmen.  Lees met de juiste bril.  Ik verwoord alleen een gevoel dat ik had op die bepaalde morgen.  Niet meer en niet minder.  Ik beken me tot geen enkele partij  zoals u bij goed lezen ook wel zal gemerkt hebben?  Geen partijkleur, geen links of rechts.  Ik heb het puur over samen-leven vanuit welke inspiratie je daar ook wil aan meewerken.  De verkiezingen zijn louter en alleen een kapstok om dit verhaal aan op te hangen.  De interpretatie laat ik aan u over. Dat staat je vrij.  Mijn gedachten zijn dat ook.