Dalida

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Geen Pasen zonder Posse.  Zo luidt het credo.  Het Allelujah moet beleefd worden in Leest, 't Mechels paradijsje aan de Zenneboorden.  Het was er op de koppen lopen.  Niet zo verwonderlijk op een lentedag die zich zomerse allures probeerde aan te meten.  Dalida lag met haar wellustige ronde vormen loom in de wei - misschien dromend van een Gigi L'Amoroso?  Ik weet het niet.  Ze legde in ieder geval haar volledige gewicht in de schaal.  Verder diende ze het te stellen met een bonte mix van landelijke inboorlingen op z'n paasbest of met de broek opgehouden door bretellen, met al even wellustige deernes met te kort afgeknipte jeansschortjes, met familiaal voortgeduwde kinderwagens met kwelende of lachende ukkepuks...: kortom de gezonde Vlaamsche mix.  Het kan sneeuwen op Posse, en het kan zomers zijn.  Zoals vandaag.  Plaatselijke poltici probeerden hun populariteit op te krikken door met gebeitelde glimlach in groep door de menigte te wurmen; het schuimend bier vloeide rijkelijk en de gebakken lucht van pensen en andere vettigheden kringelde door het blauwe hemelzwerk.  Posse dus.  We hebben onze Pasen gehouden.  We zijn als verrezen mensen teruggekeerd, met chocoladen eitjes gesmolten in de broekzakken.  Met kleinzoon Juul stond ik naar de mekkerende schapen te turen, en ik genoot.  En ook God zag dat het goed was.  Zo zijn we al fietsend - gelukzalig naar Mechelen weergekeerd, om in de Mercado al aperitievend te mijmeren over al wat mooi is in dit leven.  't Smaakte naar meer daar onder het gietijzeren gebinte van de nieuwe Mechelse place to be...

 

Een Goede Week eindigt steeds in een hoopvol Pasen.  Het was dit jaar niet anders.  Waar het Zuiden zich deze dagen vertwijfeld de haren uit het hoofd rukt om zoveel nattigheid en kilte, beleven we deze dagen on-Belgische weertoestanden.  De klokken waren blij dat ze uit het onderkoelde Rome konden weerkeren naar de torens van de Lage Landen die zich genotsziek vleiden en plooiden onder een overuren presterende zon.  En de Paashaas sprong heidens vrolijk door het groene gras. 

In onze Mercado kreeg het leven pas écht smaak.  De start werd hier niet gemist, en voor de derde keer reeds in dit zalige Paasweekend vond ik er mijn stek.  Allelujah. 

Dit was een Paasweekend om in te lijsten. 

Zoiets moest ik besluiten op mijn Griekse eiland in de Mechelse zee: Zorba!  Onder de contouren van Rumoldus en bij een ouzo proefde ik hier van alles wat he leven mooi maakt.  En ik verrijs opnieuw.  Het is dan ook Pasen voor 'iets'...  Kleindochter Mies ontsnapte geregeld al kruipend of in ganzenpas op waggelende beentjes  aan de aandacht - of...probeerde het althans.  Maria Varelas kwam met ons een praatje maken.  Hier verzoende ik liefdes: mijn Dijlestad met mijn gedroomde paradijs aan de Egeische zee.  Ik verrees voor de derde keer.  Allelujah.  Misschien hielp de metaxa ook een beetje...

Ik genoot.  Ook God vond het nog steeds goed.

De zon klopte overuren.

Leest blikte tevreden terug.

De Mercado deed dat ook na een vliegende start.

Mies moet hoognodig het bad in met haar zwarte knietjes.

Juul zal goed slapen vannacht en dromen van mekkerende schaapjes en al even hoog van de toren blazende geiten.

De klokken hangen terug in de vertrouwde torens.

De Heilige Cornelius beaamt het.

De Paashaas kan verdiend vakantie plannen.

God zegt 'oef.  Dit was het dan weer''

Efcharisto!  Christos anesti!

En Dalida?

as goa misschienst poast? ...

Ze toont haar dikke billen en gewichtig verlaat ze de jaarmarkt.  Wie zwaar tilt aan het feit dat ze geen 'vetten os' is maar een koebeest moet het zélf maar weten.  Ze deed wat ze doen moest, en dat was het dan.