De dolende pelgrim heeft een zekere rust gevonden...

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

Het leven had anders kunnen lopen, maar ik heb er vrede mee.  Ik aanvaard het.  Vaak had ik een goeie feeling om slechte beslissingen te nemen, en als ik toch goeie beslissingen nam, was het dikwijls op een slecht moment...

Ik praat met Mechelaar Luc Abel (het is niet zijn echte naam, maar een pseudononiem) in SAVA over zijn boek dat sinds kort van de drukpers is gerold en waarin hij het verhaal van zijn leven vertelt.  in 'Pelgrim op de dool' vertelt de bijna 66-jarige Luc over zijn zwerftochten.  Hij liep al langer met het plan rond om al de herinneringen aan zijn reizen te bundelen.  Dat leven leest als een avontuur, met hoogtes en laagtes.  Luc overleefde twaalf ambachten en dertien ongelukken en is ex-psychiatrisch patiënt.  Over dat laatste is hij eerlijk.  Het is niet langer een taboe.   Dat was het verleden.  Hij durft niet beweren dat hij nooit meer zo diep zou geraken, maar hij kent nu wel de valkuilen en de dingen waarvoor hij moet opletten.  Hij herkent de flikkerlichtjes.  Dan weet hij dat hij aan de handrem moet trekken.  Luc heeft een zekere rust gevonden.  Het dolen is niet langer een soort van therapie zoals het zeker ooit geweest is.  Eind april vertrekt hij weer op pelgrimstocht.  Dan wil hij naar de heilige berg Croagh Patrick in Ierland reizen.  Dat heeft een aantal redenen.  Sint-Dymphna, de patroonheilige van Geel dat gekend staat voor gezinsverpleging van psychatrische patiënten, was een Ierse koningsdochter en onze eigenste Sint-Rumoldus zou ooit bisschop van Dublin zijn geweest.  Luc wil via Canterbury reizen.  Voordat het Anglicanisme ontstond was dit één van de grootste bedevaartsoorden.  De reis zal helemaal in het teken staan van Sint Patrick.  Op 28 juli wil hij op zijn eindpunt aankomen.  Dan zal Luc drie maand onderweg geweest zijn...Die dag beklimt men in Ierland massaal de Croagh Patrick.  Die dag wil hij er bij zijn... Dat is belangrijk voor hem, al zegt Luc ook dat eigenlijk de reis vaak belangrijker is dan het doel...

 

Reizen is voor Luc eigenlijk een verslaving.  Op zijn tochten gaat hij op zoek naar zichzelf en zijn grenzen. 

 

Het begon allemaal heel toevallig.  Lang geleden.  In 1976 begon ik er mee.  Op weg naar Malaga ben ik eerder toevallig in Rome terechtgekomen.  Fietsen, reizen met autostop...  Zo is het allemaal gestart...  Zo reisde ik toen al eens naar Ierland. 

 

Luc studeert af als fotograaf.  Met dat diploma komt hij terecht in cinema Calypso op de Botermarkt, gefascineerd als hij is door film.  Hij werkt er als operateur.  Het lijkt aanvankelijk als een droomjob.  Maar na anderhalf jaar houdt hij het voor bekeken.  Hij kan geen film meer zien.  Bovendien wordt  hij daar  in die periode doodverliefd op een Rwandees meisje dat er ook werkt.  Obsessief.   Dat loopt faliekant af.  Een dramatische en noodlottige gebeurtenis brengt hem aan de rand van de afgrond...  De demonen in zijn hoofd zijn moeilijk te overwinnen.  Wakker wordend in een onbekend ziekenhuis...  Het is het begin van een moeizaam herstel. 

 

Ik wist geen blijf meer met mezelf.  Ik zat diep in de problemen.  Maar ik heb dit nooit geuit.  Misschien is dit wel een grote stommiteit geweest.  Thuis waren we met 8 kinderen, en mijn ouders en gezinsleden hadden niet in de gaten dat ik kampte met een zware depressie.  Gelukkig is een burn out of een depressie deze tijd veel minder een taboe.  Maar goed, ik zat er totaal onderdoor.  Werk kwijt..., apatisch...  Ik ging letterlijk en figuurlijk op de vlucht.  Misschien was het wel een zelfgekozen therapie.  Misschien moest ik wel een andere omgeving opzoeken.  Maar op een bepaald moment stond ik dan weer in Mechelen...  Werkloos, niet kunnen stempelen, werk zoeken...  De problemen stapelden zich op.  Ik kwam in een sukkelstraatje terecht en deed tal van jobs.  Ik was ondermeer werkzaam in de beschutte werkplaats van Borgerstien, was chauffeur, postbode, rekkenvuller, parkeerwachter, werkte bij muziekhandel De Monte, in een scheikundige fabriek...

 

Dit alles beschrijft hij autobiografisch in zijn boek .  Niks gaat hij uit de weg. 

Steeds weer opnieuw gaat Luc op stap.  Liefst te voet.  Vaak alleen - de grote pelgrimsroutes volgend. Hij reist over de 5 continenten. Tot Australië en Noord-Korea toe.  Heel basic. Hij reist 'anders' dan de meeste toeristen.  Ook wil hij met de plaatselijke bevoling in contact kunnen komen.  Daarom breekt hij een lans voor inleefreizen.  Vroeger zonder gsm of internet.  Met een simpele atlas over de gewone wegen...  Hij raadt het jongeren die op stap gaan heel erg aan...

 

Het was een therapie.  Ik kwam mezelf tegen.  Maar ik maakte dikwijls schone dingen mee.  Zoals gastvrijheid.  Ook naar Compostela ging ik.  Nu verdrinkt die pelgrimage in zijn succes. Eigenlijk te druk voor mij.  Ik verkies de eenzaamheid.  Maar toen ik deze tocht deed in 1989 zag ik amper één pelgrim.  Aankomen in Compostela Het rezien is een groot stuk van mijn leven geworden.  Noem het een levensreis.  Ik ben nu op pensioen en vond meer rust.   Een dik pensioen heb ik niet, maar financieel heb ik het beter dan vroeger.  Zo kan ik iets comfortabeler reizen dan vroeger toen ik vaak op stap was met amper wat geld.  Toen moest ik buiten slapen of rekenen op de gastvrijheid van mensen.  Een hotel kon er nooit af...  Niks moet nog.  Ik hoef geen werk meer te zoeken, en de hoop om een lief te vinden heb ik opgegeven.  De hele verre reizen naar andere werelddelen doe ik nu niet meer.

 

Luc vertelt me dat hij altijd voelde dat er meer is tussen hemel en aarde - en dat we allemaal onderdeel zijn van een groter plan.  Hij zegt dit  ook te kunnen bewijzen.  Dat ontdekte hij tijdens zijn reizen.  Toevalligheden bestaan niet, en Luc heeft niet weinig 'omgekeerde' voorgevoelens... 

 

Toch voel ik dit niet op zogenaamde mystieke plaatsen.  Daar zie ik het licht niet.  Integendeel.  Zo geeft het aankomen in Compostela me eerder een kater.  Zoals ik reeds eerder zei: de reis is belangrijker dan het doel.  Pelgrim ben je niet: dat word je onderweg.  Ik geloof in een soort voorbestemming.  Waarom zijn de dingen zoals ze zijn?...

 

Heel lang dacht Luc er aan om al zijn herinneringen neer te schrijven.  Hij wou niet dat zijn verhaal verloren ging.  Al voelt hij zich géén auteur.  Tien jaar lang sprokkelt hij alles bij mekaar, en schrijft hij het neer in een boek dat nu werd uitgegeven door Beefcake Publishing. 

 

Het moest geen literair meesterwerk worden.  Ik wou gewoon dat het er kwam.  Heel authentiek.  Een vorm van outing... Nu kan ik ook veel gemakkelijker spreken over mijn vroegere psychische problemen.  Vroeger lag dat moeilijker...  Ik ben wie ik ben, ik hoef niks weg te duwen.  Mijn boek vertelt over mijn dooltocht, maar het is méér dan dat.  Het laat zich ook lezen als thriller.  Het gaat van B naar C en daarna van A naar B.  Op het einde komt ik terug bij het begin...  Misschien kan mijn verhaal ook iets betekenen voor andere mensen.  De eerste reacties zijn trouwens erg goed.

 

Luc zijn levenspad liep niet steeds over rozen.  Maar hij is de diepe put waarin hij gesukkeld was uitgekropen.  Hij noemt zich 'content' met zichzelf.

Zijn boek vertelt over het verdwalen in het labyrint van zijn eigen hoofd...  Dan herinnert hij zich de voettocht die hij als jonge pelgrim maakte naar Rome...  Volstaat de kracht van zijn herinneringen om zijn demonen definitief te overwinnen?  Luc stapte de meest dramatische tocht van zijn leven. 

We stappen buiten.  De lentezon schijnt deugddoend.  We horen de klokken van Sint-Romboutstoren luiden voor de uitvaart van kardinaal Danneels.  Morgen gaat in dezelfde kathedraal de zegening door van de pelgrims die de toch naar Compostela willen aanvatten....

 

 

Het boek 'Pelgrim op de dool' is verkrijgbaar bij de Mechelse boekhandels en online.  (of bij de auteur zelf:  lucabel@hotmail.com      0496 76 09 31)

http://luc-abel.blogspot.com

226 bladzijden

22,50 Euro

www.beefcakepublishing.be