...en Annemie schreef een boek...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Ze zegt me dat ze altijd al te weinig zelfvertrouwen had...  Ik frons mijn wenkbrauwen.  Ik kan het haast niet geloven.  Maar ze meent het.  Twee uur lang hebben we een boeiende babbel over van alles en nog wat - over samenleving, over politiek en heel wat meer.  Ze komt vlot voor haar mening uit en ik zie in haar een sterke vrouw die altijd haar mannetje wist te staan.  Annemie Claes is juriste van opleiding; is 61 lentes jong en heeft eindelijk iets gedaan waar ze misschien haar hele leven al zin in had: ze bracht een boek uit!  Nooit was het er van gekomen al zat het schrijven in haar bloed.  Ze zegt me dat ze een laatbloeier is.  Maar hoe oud je ook mag geworden zijn: je kan het roer steeds omgooien.  Je moet geloven in je eigen capaciteiten.  Plus est en vous.  Dat zegt ze me.  Overtuigend.  En toch...toch joeg de publicatie van haar eerste boek haar angst aan.  Bang voor de publicatie?  Dat gebrek aan zelfvertrouwen?  dan toch...?

 

Tot mijn ontzetting stel ik vast dat ik bang ben voor de publicatie.  Nachtmerries kreeg ik er van. Waarom moet ik mezelf verkopen?  Spreken de verhalen niet voor zichzelf?  Ja, natuurlijk, anders wilden ze me niet uitgeven.  Nee, natuurlijk niet, want ik moet de markt op.  Berichten zetten op websites, familie en vrienden aanspreken, boekenwinkels benaderen.  Ze geven me allemaal uit medelijden een forum, zegt mijn opgefokte ik.  De boekhandelaars zien mijn "konijn kijkend in de loop van het jachtgeweer'-blik, familie en vrienden horen het bibberen van mijn stem, websites antwoorden niet, maar weten wel beter... Maar goed: als ik nu sterf kan ik tenminste zeggen dat ik het geprobeerd heb...

 

Annemie is een perfectioniste.  Dat voel ik.  Bang hoeft ze niet langer te zijn.  Het is zover.  Het boek is van de drukpers gerold: 'Zo zijn zusjes - met een vleugje Spanje'.

 

Het is een fraai jeugdboek geworden voor jongeren van 13 tot 16 jaar en werd uitgegeven door Boekscout.  Voor 16,50  Euro gaat het over de toonbank, en je kan het in onze stad aanschaffen bij boekhandels Pardoes of De Standaard - beiden op de IJzerenleen.

 

Schrijven is jezelf ontmoeten... Zo zie ik dat.  En dat schrijven zit eigenlijk een beetje in mijn genen.  Een grootvader van mij was ooit directeur van het weekblad Panorama/De Post, en een andere schreef ondermeer gedichten...  Ik heb het dus van geen vreemden.  Heel mijn leven al heb ik geschreven, ook gedichten, maar nooit kwam het tot een boek.  Toch heb ik eens een cursus gevolgd voor het schrijven van scenario's bij Ward Hulselmans.  (bij 'Maatwerk').Mijn werk werd echt goed bevonden, en men vroeg me om mee scenario's te schrijven...  Maar dan niet onder mijn eigen naam... Ik heb het niet gedaan.  Was het een vorm van trots?

 

Annemie werd in Antwerpen geboren, maar door het werk van mijn vader verhuisde het gezin naar de Elzestraat in Sint-Katelijne-Waver.  Heel haar leven verhuisde Annemie ettelijke keren, maar Mechelen was nooit veraf.  Nu woont ze er weer. 

Aan de univ volgde ze de opleiding Rechten en 15 jaar lang was ze als juriste verbonden bij Electrabel.  Ze werkte er mee in het kader en had dus een verantwoordelijke functie.

 

Ik ben vrij laat getrouwd en kreeg twee kinderen: een zoon en een dochter.  Ik heb mijn job opgegeven omdat ik meer kwaliteit in mijn leven wou en ik beter voor mijn kinderen kon zorgen.  Nadien deed ik hier en daar wat interims.  Toen ik 50 was heb ik in de TSM  een leerkrachtenopleiding gevolgd en na het afstuderen ben ik beginnen lesgeven -  in Wallonië waar we ondertussen naar verhuisd waren.  Mijn man werkte er als kok en ik gaf les aan jonge kinderen op verschillende plaatsen in de streek.  Toen mijn man werkloos werd zijn we naar Frankrijk verkast en in Valmorel runden we een hotel voor Skiworld.  Mijn man was er kok en ik deed het management.  Toen dit op een sisser afliep verhuizen we naar Spanje.  Voor dat land ontwikkelden we een grote liefde.  Uiteindelijk zijn we toch teruggekomen door gezondheidsproblemen van onze zoon.  Sinsdien wonen we weer in Mechelen. Misschien, misschien... keren we ooit terug.  Ik weet het niet.  Mijn dochter is zo gehecht aan deze stad.

 

Annemie volgde Spaans en in de les schreef ze als opdracht haar eerste verhaal.  Een eenvoudig verhaal.  Maar de leerkracht vond het heel mooi.  Ze zei tegen Annemie dat ze beslist meer moest schrijven en dat ze dan wel een uitgever voor haar zou zoeken.  Ze heeft het uiteindelijk niet gedaan, maar begon verder te schrijven in het Nederlands...

 

Eigenlijk wou ik eerder voor volwassenen schrijven, maar... Nu schrijf ik dus voor jongeren.  Mijn boek 'Zo zijn zusjes' is een bundeling van 8 verhalen.  2 hiervan spelen zich af in Spanje, de rest elders...  Ik vertrek vaak van beelden die ik in een droom krijg en maak er dan een verhaal van.   Soms is het gedeeltelijk autobiografisch, en toch weer niet...

 

Eigenaardige meisjes zijn het, de drie zusjes.  Zusjes zoals vele anderen, maar tegelijk hebben ze iets apart.  Ze spelen met de wereld, ze veranderen hem met hun dromen, ze spreken soms een vloek over hem uit.  Ze ontmoeten een kind dat anders is.  Ze verliezen hun angst voor volwassenen.  Soms.  Ze ontmoeten dieren, sprookjesfiguren en geesten.  Anne C.Claes slaag er in je mee te trekken in haar verhalen.  Ze zijn vreemd en herkenbaar tegelijk.  Als je het boek oppakt, wil je het niet meer wegleggen.  En wie, zoals de schrijfster, van Spanje houdt, zal in sommige verhalen die liefde terugvinden.

 

De cover werd ontworpen door een Nederlandse illustratrice: Linda Maas.  We voelen ons zielsverwanten. 

 

Het boek is een paperback en telt 60 pagina's.

ISBN: 978-94-6389-052-6/9789463890526

 

Is het boek niet te klein, te kort, te lang, te onbeduidend?  Moet ik echt de pers contacteren?  Wie ben ik ook helemaal?  Mag ik niet gewoon verder schrijven aan een volgend boek en hopen dat alles goed komt?  Kortom, ik voel 's nachts de hand van een geest op mijn schouder, ik verdwijn als een schim in de dagen en ik heb zin om liters alcohol te drinken en vrolijk vast te stellen dat alles wel goed komt.  Zelfs als dit niet zo is.  Zijn alle aspirant-schrijvers zo?  Ik weet het niet.  Kunnen sommige lezers mijn triviale angsten begrijpen?  Ik weet het niet...

 

Annemie schrijft een boek...  Ik weet heel zeker dat haar angst onterecht is.  Dit wordt een jeugdboek om te koesteren.

We praten over het boek, over het leven en over zoveel meer...  En die tijd, die vliegt voorbij...

 

https://schrijverspen.wordpress.com