Vreemde gasten

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Zelf durft hij zich al eens betitelen als 'verhalenverteller'.  En of hij het nu deed als journalist, of doet als toneelauteur, goochelaar of wat dan ook: misschien is dit inderdaad het meest correcte etiket dat je op Luc Van Balberghe kan kleven.  Tenminste: als dat hoeft.  Zijn hele leven al staat in het teken van schrijven, én...verteller.  Al ontelbare keren werden stukken van zijn hand op de planken uitgevoerd.  Zo is hij heel trots op zijn tragikomedie 'Tryskyl'.   Terecht.  Maar Luc deed wel meer.  En telkens opnieuw weet hij ons te verrassen met iets heel nieuws.  Pas is zijn derde boek van de drukpers gerold, en ook 'Vreemde gasten' is weer iets totaal anders dan de vorige twee.  Met 'De man in de kathedraal' bracht Luc een wervelende, spannende en heel intrigerende 'historische roman' op de markt waarin hij de 'waarheden' over de ontstaansgeschiedenis van onze stad flink op zijn kop zette.  Met nummer twee - 'De Eikelraper' ging Luc de magisch filosofische toer op.  Hij kreeg er bijzonder goeie kritieken op.  En het moet gezegd: dit boek bleef ook bij mij lang 'hangen' toen ik eenmaal de laatste bladzijde had opgeslagen.  Nu is er dus dit derde boek.  Spanning en romantiek zijn verzekerd.  Dit klinkt veelbelovend.  Het boek steek ik alvast in mijn reiskoffer...

 

 

Eerlijk gezegd was Luc een tikkeltje bang om aan een derde boek te beginnen.  Nooit zou hij het succes van 'De Eikelraper' kunnen evenaren of overstijgen.  Daarom durfde hij zich niet wagen aan nummer drie.

Tenzij natuurlijk als hij iets héél anders op de markt zou brengen.  Iets totaal afwijkend.

Hij herinnerde zich een toevallige ontmoeting met Will Tura, vele jaren geleden.

 

We praatten toen over muziek.  Over wat anders zou je ook praten met een man als Will.  Hij vertelde me dat je je 'klanten' goed moest verzorgen.  Maar ook in toekomstige klanten moest je investeren.  Nooit wou hij twee maal achter mekaar dezelfde song schrijven, maar integendeel iets componeren dat onvergelijkbaar was.  Zo deed hij dat.  Dit deed me nadenken.  Ik diende dus gewoon mijn vorige stijlen los te laten.  Bewust koos ik voor een 'simpel' dedectiveverhaal, maar dan zonder speurder of knorrige detective of politierechercheur...  Je kent die cliché's wel.   En zo begon ik te schrijven.  Als het af was liet ik het proeflezen.  Twee van de strenge (maar zo moet dat) lezers waren in de wolken en vonden het super.  De derde was véél minder enthousiast.  En eerlijk gezegd: hij had gelijk.  Ik ben herbegonnen en serieus beginnen sleutelen aan het verhaal.  Nadien bleef het erg lang liggen.  Door een schouderoperatie en lange revalidatie kon ik lang niks doen. Teksten tikken lukten me zes maand niet...  Kortom: het manuscript bleef lang op de plank.

 

Maar nu is het boek dan eindelijk af.

Het verhaal situeert zich in een klein fictief dorp met een hoog 'Bokrijkgehalte'.  Er gebeurt weinig of niks in dat plaatsje.  Tot er op een dag heel toevallig in de b&b waar nooit iemand lijkt te logeren een Oostenrijkse schrijver als twee zussen een gastenkamer komen betrekken.  En nét in die week maakt een gehate dorpsgenoot een dodelijke val met zijn paard.  Iedereen had met dit slachtoffer wel een oude rekening te vereffenen.  Is het dus écht wel een ongeval geweest of zit er meer achter...  Op de hoeve hangt een oude regulateur.  Je kent dat wel: met zo'n gesculpteerd paardje er bovenop...  Heeft deze er wat mee te maken? 

De lezer zit als bevoorrecht getuige op de eerste rij.  Je leest niet alleen de actie of de dialogen, maar je verneemt tegelijk wat de personages denken.  En dat..., dat komt niet altijd overeen met wat ze zeggen.

Het verhaal is ook verwerkt tot toneelstuk onder de titel 'Zoals een kreet in de nacht'. 

Vers van de pers...

Je kan het boek aanschaffen in boekhandel De Zondvloed in de OLVstraat of via de internetboekhandels.

178 pagina's.   22,99 Euro.