Het potlood ligt er roerloos bij. Gilbert Govaerts.

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Ongetwijfeld was hij één van de markantste bewoners van de Katelijnestraat...  Met zijn golvende grijze haren en zijn doorploegd gelaat had hij iets artistiek.  Dat was hij ook.  Zo vaak zag men hem in Mechelen lopen - gebogen rug, traag, met een boodschappentas in de hand...'komiskes' doende voor zijn wat ziekelijke vrouw. Zijn naam was wellicht door weinigen gekend, maar als karakteristiek volksfiguur hoorde hij in het decor van deze stad.  Hij zag er doorleefd uit - een tikkeltje sjofel ook.  Net zoals zijn huis: 'Den Witten Engel' dat er al even oud uitzag als hijzelf. 17de eeuws.  Met de littekens van lichtelijk verval - in scherp contrast met het aanpalende huis 'De Diamant' - een al even historisch pand dat méér dan knap werd gerestaureerd en zijn oude schittering hervond. 

Een paar jaar geleden mocht ik hem fotograferen toen hij op een plooistoeltje aan de overkant van de straat, zijn huis op papier zette.  Geconcentreerd fixeerde hij zich op de tekening en het potlood dat traag over het blad kraste...

Vandaag is de tijd voor hem gekomen.  Een hartaderbreuk werd hem deze namiddag fataal.  Gilbert Govaerts is niet meer.  Het potlood ligt er roerloos bij.  Deze stad verliest een iconisch figuur. 

 

 

Ooit streek Hagelander Gilbert hier neer in deze Dijlestad.  Hij vond hier zijn thuis.  Over 'Den Witten Engel' wist hij heel wat te vertellen...  Hij zou me dat later allemaal eens uit de doeken doen, zei hij.  Op café.  Later. 

Het is er niet meer van gekomen.

Deze namiddag zette het potlood zijn laatste punt. 

Punt - andere lijn.

 

Op het blad staat nu 'den Witten Engel' in vele tinten grijs.

Op het tekenpapier van Gilbert werd zelfs verval tot schoonheid verheven.

Het potlood ging zijn eigenzinnige creatieve gang - krassend, soms druk gevend, soms lichtvoetig...

Het witte blad verloor haar maagdelijkheid en den Engel nam er bezit van.

Op de stoep

aan de overkant

tekende

het leven

onverwachte

contouren...

 

Het potlood ligt nu roerloos.

Nu wacht er een andere overkant op Gilbert.

Zou daar ook een Witte Engel op hem wachten?

 

 

 

een leven uitgegomd...

de trage tred is stilgevallen.

herinneringen aan een markante Maneblusser  zullen blijven, omdat volksfiguren zonder welluidende namen ook kleur aan een stad kunnen geven

 

(de Diamant en Den Witten Engel...)