Tatiana De Munck - 'I'm Nowhere in Particular'

(foto's: Jan Smets)

Ze troont me mee naar de bovenste verdieping.  "Het Schoon Verdiep" zegt ze al lachend.  Hier voelt ze zich in haar sas: hier in haar gedeelde artistieke ruimte van Artenova, hét Mechelse creatieve laboratorium bij uitstek.  Hier werkt ze sinds februari 2017 en ze hoopt dit nog een tijdje te kunnen doen.  Aan de muur hangen inkttekeningen van haar hand.  Ik zie foto's...  Inspirerende omgeving.  Tatiana De Munck is beeldend kunstenaar.  Al 25 jaar woont ze in onze stad, maar eigenlijk is ze geboren Brusselse (°1961).  Kunstzinnig is ze altijd al geweest.  vanaf haar elfde volgde ze lessen in de Anderlechtse academie.  "Ik heb wat van alles geproefd daar.  Houtsnijden, litho, etsen, glasbewerking...  Alles boeide me."

En dan komt ze naar Mechelen...

 

 

Mechelen heb ik nooit saai gevonden.  De stad verandert nog steeds in goede zin.  Filosofe Ann Meskens (waarmee ik hier trouwens mijn atelier deel) was mijn eerste buurvrouw in deze stad.  We werden hartsvriendinnen.  Later ontdekten we dat we beiden eenzelfde passie deelden voor de Franse filmregisseur Jacques Tati.  Ann schreef over deze voorliefde voor de man die klassiekers als 'Les Vacances de Monsieur Hulot' voorbracht, een boek.  Ze vroeg me of ik er wat illustraties bij wou maken.  In Godsnaam - dacht ik - dat heb ik nog nooit gedaan.  Maar de uitgever vond het verrassend en hij gaf carte blanche.  Zo rolde het boek van Ann dat ik illustreerde 'Jacques Tati, een kwestie van kijken' in 2005 en 2010 van de persen.  Ik zou ook foto's maken voor een ander boek van Ann: 'Eindelijk buiten. Filosofische wandelingen'.

 

 

Fotografie is dan ook haar ding.

Eigenlijk is daar zich daar vooral de voorbije twee jaar steeds meer op beginnen toeleggen.  Tatiana begon alles wat ze tegenkwam op haar weg te fotograferen.  Een selectie daarvan zette ze op haar persoonlijke Facebookpagina.  En zo ging de bal aan het rollen.

 

Fotograferen is voor mij een dagelijkse oefening in 'kijken'.  We worden non-stop, steeds meer en meer, overspoeld door een continue stroom van beelden en door de democratisering van digitale media wordt die stroom alsmaar wilder.

 

Haar foto's zijn een verzameling visuele indrukken - vaak genomen vanuit een eigenzinnig perspectief.  Ze gaat steeds op stap met haar IPhone in de hand en fotografeert de dingen en mensen zonder hen te brutaal te 'storen'.

 

Ik heb twee andere camera's maar fotografeer veel liever met mijn IPhone.  Het enige wat ik er niet mee doe is inzoomen omwille van het kwaliteitsverlies.  Eigenlijk is deze IPhone een beetje het verlengde van mijn arm.  En beetjes zoals Jacques Tati registreer ik de kleine dingen.  Details, dingen die niet kloppen, absurd zijn soms...  Foto's zijn altijd momentopnames.  Iets wat me overvalt.  In mijn woning.  Op mijn wandelingen.  Iets dat mijn weg kruist en dat ik probeer 'mee te pakken'.  Eens dat moment voorbij is komt het nooit meer terug.  Nooit meer hetzelfde gebaar of exact dezelfde schaduw op die hand.  Dingen die blijven en dingen die voorbijgaan.  Mijn foto's nodigen de kijker als het ware uit om mee te wandelen. De camera van mijn Iphone heb ik altijd bij me.  Mijn vrienden verbazen er zich niet langer over als ik hem steeds weer bovenhaal.  Talloze portretten maakte ik reeds van hen.  Maar daar doe ik vaak verder niks mee.  Omdat mensen je soms binnenlaten in hun intimiteit en daarmee moet je voorzichtig omgaan, vind ik.  Met dankbaarheid en pudeur.

 

 

Alles wat ze op haar weg kruist moet er aan geloven: Mechelen, haar geboortestad Brussel, Amsterdam, Parijs, of... Oostende - de plaats waar ze een bijzondere band mee heeft, ooit zou willen wonen en waar ze in het najaar met een nieuw artistiek project start....

Het ergert haar dat er soms wat denigrerend gedaan wordt over het fotograferen met IPhone.

 

Mijn werk wordt soms herleid tot IPhone-fotografie, alsof dat onvolwaardig is.  Een soort 'light' versie van de 'echte' fotografie.  Dat stoort me.  Bij een tekening, een video of beeld herleid je toch het resultaat ook niet tot het medium dat werd gebruikt?  Waarom is dat dan anders bij fotografie? 

 

 

In het kader van Made in Mechelen exposeert Tatiana nu in het Cultuurcentrum.  Haar foto's hangen er al vanaf 3 maart, maar iedereen kan ze nog bewonderen tot 29 april in de inkomhal.  Telkens van dinsdag tot zondag tussen 13 uur en 16u30.  De toegang is gratis.

 

Om de beleving van de alledaagse realiteit nog sterker te maken werd speciaal voor deze tentoonstelling een geluidsmontage gecreëerd om de visuele prikkelingen te versterken.
 
 
Ik wou geen muziek op de expo, maar wel geluid.  In een stad is immers altijd geluid.  Ik vroeg raad aan muzikant Sjarel Van den Bergh die me zijn microfoon leende om op stap te gaan.  Een trein, camions, mijn voetstappen en al de rest...  Sjarel heeft dit alles geduldig gemonteerd, geknipt en geplakt en er op verder geborduurd.  Er is een zee van tijd in gekropen.
 
Ik bezocht de expo - 'I'm Nowhere in Particular' - in het Cultuurcentrum.  Ik keek met bewondering, verwondering...  Haar beelden raakten me; intrigeerden me.  Ik zal hoe Tatiana het banale of het alledaagse dat ze op haar weg tegenkomt in beeld brengt met een eigenzinnige kijk op de dingen en een groot artistiek gevoel voor details, perspectief en compositie.  De foto's kregen geen titels mee.
 
 
Dat wou ik niet.  Als je een werk een titel geeft zoek je niet meer verder.  Dan kijk je niet meer, maar zoek je naar het waarom een titel werd gegeven.
 
 
 
Tatiana De Munck kreeg al behoorlijk lovende woorden over de tentoonstelling.  Terecht!
 
Tatiana is een bezige bij.  In het najaar van 2017 was ze met haar kompaan Ann Meskens al aan de slag in Groningen met een project rond beleving van de Hortustuinen dat waarschijnlijk dit voorjaar een vervolg krijgt.  En voor dit najaar broeden ze allebei op een vervolg van het project '1917 Fountain 2017'  waarin kunstenaars aan de slag gingen met de oude stock van Sanitair De Coninck.
 
Tatiana De Munck - door de ogen van een kunstenares zie je de dingen die je omringen misschien voortaan anders.  Tatiana leert ons kijken.  Met verwondering.  Naar wat voorbijgaat en naar wat blijft...
 
Met deze gedachten verlaat ik 'het Schoon Verdiep'...