En...Loe zegt adieu...

met categorie:  

  (foto: Jan Smets)

Vannacht heeft ze dan afscheid genomen...  In woonzorgcentrum Hof van Egmont waar ze de laatste jaren haar thuis gevonden had, is de bekende Mechelse dokteres-gynaecologe, Loe Lindemans overleden.   Ze was 94 jaar.

Loe Lindemans was een bekend Mechels figuur.  Ontelbare Maneblussertjes heeft ze mee op de wereld helpen zetten.  Rechttoe, rechtaan - zonder franjes en recht door zee.  Ze liet een onwisbare indruk na bij al die haar kenden. 

Laat me het woord 'monument' nu niet te vaak misbruiken.  Maar toch: in de galerij van Mechelse Sterke Madammen hoort zij zeker thuis.

Ooit kreeg ik les van haar toen ik de studies verpleegkunde volgde.  Met een monkellach denk ik aan haar terug.  Een klas die ze mocht, trakteerde ze op het einde van het jaar op astridjes.  Blijkbaar had ze dus een grote boon voor onze lichting.  We kregen er twee...  Soms bot, soms gul, temperamentvol, sociaalvoelend: het zijn allemaal adjectieven die bij haar passen.  Loe was niet in een paar zinnen te vatten.  Moet dat dan?  Loe was gewoon Loe.  En die drieletternaam zegt gewoon alles.  Kort maar goed.  Kort en bondig.  Zonder nonsens, zonder franjes.

Adieu Loe: het ga je goe...

 

Een paar jaar geleden ging ik bij haar op bezoek in het Hof van Egmont.  Haar geheugen liet haar toen al wel wat in de steek.  Maar haar ogen twinkelden nog steeds.

Dit is de link naar het artikel:

 

www.mechelenblogt.be/2015/09/simpelweg-loe

 

Later nam ik het verhaal op in mijn boek 'Mechelen.Een stad vertelt'.  Opdat het mag doorverteld worden...

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn echtgenote, die Lindemans 37 jaar geleden als gyneacologe had en  zowat haar ganse zwangerschap tot zelfs bij de geboorte door haar gekleineerd werd, moet bij bovenstaand bericht wellicht gedacht hebben:  "ding dong the witch is dead".

TJa Roger, misschien zullen er nog wel zijn die hetzelfde denken. Voor ons was ze wie ze was.Zoveel jaren met haar samengewerkt. We zouden volgende maandag op bezoek gaan bij haar. Zoals elk jaar met een aantal oud-collegae. Het heeft niet mogen zijn. Dat ze in vrede mag rusten.

Ze liet een onvergetelijke indruk na - niet altijd de vriendelijkste, wel de bekwaamste. Ik zal nooit haar eactie vergeten bij de eerste echografie van onze oudste dochter Marjolein - nog een nieuwigheid in 1983. Wij vroegen nieuwsgierig, kijkend naar de "sneeuw" op het scherm "En kun je daarop zien of het een jongen of een meisje is?" Ze beet (figuurlijk) onze neus af: "Dat heeft geen belang, hé", en daar moesten we het maar mee doen. Maanden later, na de bevalling, kwam ze er zelf op terug, niet om zich te verontschuldigen, wel om toe te lichten waarom ze niets had willen zeggen. De beelden waren toen nog erg onscherp, en ze was niet helemaal zeker of ze niet ergens een piemeltje "gemist" had. Ze wilde kost wat kost vermijden om een verkeerd antwoord te geven, om achteraf hechtingsproblemen bij de moeder te voorkomen, wanneer het kind niet datgene zou blijken te zijn, waar maanden naar uitgekeken was. Waarom ze dat niet meteen had toegelicht, in plaats van ons te bruskeren, heb ik nooit begrepen.

Maar aan de andere kant, ze deed haar werk bijna op de tast, maar met een verbluffende vaardigtheid. Marjan was door haar diep ingeknipt om Marjolein vlot te laten geboren worden. Toen enkele dagen later een andere verpleegster afloste voor de verzorging, stond die vol bewondering te kijken naar de snelheid van de genezing van die genaaide knip. "Lindemans, zeker?" vroeg ze...

Uitvaart op woensdag 14 juni, om 11u30 in de kerk van OLV-over-de-Dijle.