Lara Rosseel Group charmeert volgepakte Jazzzolder met wondermooie composities



Vrijdag 24 maart 2017 paste het octet Lara Rosseel Group maar net op het podium van Jazzzolder Mechelen. De volgepakte zaal werd vanaf de eerste noot meegenomen op een bijzonder fijne muzikale reis met veel virtuositeit en de wondermooie composities van contrabassiste Lara Rosseel in de hoofdrollen.

Wie erbij was, genoot met volle teugen, afwezigen hadden kilometers ongelijk maar er was eigenlijk toch geen plaats meer. Jullie verslaggever was bij de gelukkigen en genoot mee.



Voor Lara Rossseel is de Jazzzolder ongetwijfeld een soort van thuiskomen. Ik ben vast niet de enige die er Rosseel al een paar keer aan het werk gezien en vooral gehoord heeft, in diverse formaties. Nu de getalenteerde contrabassiste met haar 'eigen' Lara Rosseel Group kwam, met andere Jazzzolderhabitués Stefan Bracaval (fluit) en Jan Van Moer (trompet) in de gelederen, maar ook met Joppe Bestevaar (baritonsax), Frederik Heirman (trombone), Sep François (vibrafoon, percussie), Jan-Sebastiaan Degeyter (gitaar) en Robbe Kiekens (percussie), bewees ze ook hoe prachtig haar eigen composities zijn.

Lara Rosseel vebleef in 2008 in Mali waar ze zich onderdompelde in de Malinese muziek. De jazzbassiste woonde ook een jaar in Zweden waar ze haar Master voor bas afwerkte. Rosseel werkte samen met ondermeer Zap Mama en baste bij Chris Joris en Pierre Van Dormael. Aan bagage geen gebrek dus, noch aan inspiratie en dat hoor je dan ook in de wonderlijke composities van Lara.

Bij veel van de gespeelde composities was het alsof Afrika en Zuid-Amerika een afspraakje hadden met Europa en zoete broodjes bakten met elkaar. En bij ei zo na alle prachtige melodieën was de groove omnipresent. Lara's bas was steeds subtiel aanwezig, gaf richting maar overheerste nooit. De muzikante drukte natuurlijk wel haar stempel, niet in het minst door de ingenieusiteit van haar composities.


 

Bij de eerste compositie De Grote Vrouw En De Olifant, volgens Lara “gebaseerd op een boek dat ik nog wel niet helemaal uitgelezen heb”, kon je zelf al wat gaan fantaseren over de inhoud van dat boek, maar vooral genieten van de sfeerschepping van deze tune.
Bijzonder pakkend en meeslepend was de weemoedige wals met dubbele titel Wals/ Vijf Voor Drie waarbij Stefan Bracaval een geweldige fluitsolo weggaf. 

Lara vertelde ons hoe Cherokee Trail geïnspireerd was door Peru en dat hoorde je aan zowat alles. Je waande je in de jungle en als je je ogen toedeed was je zeker panfluit te horen, al was dat de fluit van Bracaval. Wat een ritme ook, wat een knap percussiewerk, of dat nu die congo was of die handclap sound...

Rosseel gaf de verschillende muzikanten volop ruimte om hun grote kunde te etaleren doorheen de set. Die blazersectie, die trompetsoli van Jan Van Moer, de grote kunde van meesterfluitist Stefan Bracaval, dat straffe percussiewerk. Ze pasten dan met zijn achten maar net op het podium, ruimte was er genoeg voor de muzikaliteit. Elke muzikant droeg bij tot een bijzonder sfeeschepping het magnifieke totaalgeluid.

De eerste set vloog veel te snel voorbij en ik had het gevoel dat de tweede set veel te kort was, maar dat is natuurlijk omdat ik, samen met alle anderen zo hard aan het genieten was, of komt dat doordat die set begon met de compositie met de titel La Suite, één van de hoogtepunten van de avond trouwens, samen met West waarbij Lara vroeg om in te beelden dat we ons in de woestijn bevonden, en de eerder vermeldde Cherokee Trail en opener De Grote Vrouw en Olifant.

Lara Rosseel Group heeft helaas nog geen album uit maar daar wordt hard aan gewerkt, zo verzekerde Lara Rosseel ons. Wie dat wenste kon zijn naam achterlaten in een schriftje, om gecontacteerd te worden zodra er nieuws is over die cd. Dat zowat iedereen het schriftje gretig invulde is veelzeggend en geen verrassing getuigde de vele blije gezichten na afloop van de voorstelling.

Misschien moet de Jazzzolderorganisatie Lara Roseel en haar band maar eens terugvragen als de plaat af is!

verslag en foto's: ©  Mark Van Mullem