Hoog bezoek in de Jazzzolder: Pallemaerts, van der Feen, Mohy, Monk & Coltrane



Terwijl het zwaard van Damocles alsmaar zwaarder weegt op het voortbestaan van de (huidige) Mechelse Jazzzolder en de tijd tikt, blijven de jazz cats dapper verder prachtige muziek programmeren. Vrijdagavond 28 oktober 2016 was  wéér zo'n avond om in te lijsten, in een kader met gouden randen, met in de hoofdrol een trio om U tegen te zeggen: Mechels percussiemeester Dré Pallemaerts, pianist Pascal Mohy en de bassist Clemens van der Feen.

Net als bij Jazzathome, waar Mohy en van der Feen ook Pallemaerts gasten waren, bezocht het drietal standards uit het American Songbook, zonder dat daarover echt afspraken gemaakt werden: veel ruimte voor vrije interpretaties en improvisatie dus. En net als bij Jazzathome werkte dit wonderwel. Wie erbij was, wéét dat de afwezigen een topavond gemist hebben...




En zeggen dat Dré Pallemaerts 'maar' als vervanger optrad vrijdag. Toen bleek dat geplande band had afgemeld, en dus dringend een vervangende act werd gezocht, gaf Pallemaerts een belletje aan Lejo Vanhaelen. Wie hij ging meebrengen, dat wist hij toen nog niet. Dat Pallemaerts voor Mohy en van der Feen koos, was absoluut geen straf.

Het trio smeet zich met volle overgave met als inzet jazz standards, zonder vooraf te weten de welke. Eén muzikant zette in, meestal was dat Pascal Mohy, de andere volgenden al snel, allicht denkend “ah, hij kiest voor dié tune, leuk, wat gaan we daar es mee doen?”.

Zoals dat gaat bij topmuzikanten leek de improvisatie kinderspel, er was geen plan maar perfect samenspel bleek vanzelfsprekend. Ondermeer grote mijnheren John Coltrane en Thelonious Monk kwamen voorbij in de twee sterke sets.

Na de prachtige vertolking van John Coltrane's 'Naima', duidde Dré Pallemaerts dat de song over Coltrane's dochter ging, en voegde er aan toe: “in zaal zit nog iemand die een dochter heeft, die Naima heet”, waarop collega-percussionist Chris Joris, op wie Dré doelde, fijntjes corrigeerde dat het bij Coltrane om diens echtgenote ging.  Joris die na afloop van het optreden trouwens zeer te spreken was over collega Pallemaerts. Hij niet alleen! Zo genoten van dat fraaie subtiele en sublieme percussiewerk van Pallemaerts, meesterlijk ondersteund door Mohy's pianospel en van der Feens baswerk.



Wie dit trio aan het werk zag en hoorde tijdens Jazzathome wist natuurlijk al dat een mooi feest van muzikaliteit en virtuositeit wachtte, en zo geschiedde. Pallemaerts vertrouwde het publiek toe dat hij met elk van beide muzikanten al vaak gespeeld had maar tot voor kort niet met beiden samen: “ik wou ze bij elkaar brengen”, verklaarde hij. En of hij gelijk had? En of! Van dit trio wil ik, en ongetwijfeld velen met mij, nog meer horen!

Hopelijk kunnen we ze ook horen op een nieuwe locatie voor de Jazzzolder, die er gewoon moét komen, in Mechelen Jazzstad. Laten we een massa kaarsjes branden opdat we nu tot en met december, nadien is het verhaal op de huidige locatie in principe voorbij, niét moeten bekijken als het einde maar wel als aanloop naar een nieuw Mechels jazzverhaal.

Wordt vervolgd dus!

tekst en foto's: © Mark Van Mullem