Herrezen Evil Superstars besluiten geslaagd cultuurseizoen met geniaal muzikaal geweld



Zaterdagnacht, 4 juni 2016
, luttele uren voor de stress bij menig Mechels cultuurfan om toch maar tijdig die tickets te bemachtigen voor het nieuwe cultuurseizoen, werd seizoen 2015-2016 luid, luider, luidst en roemrijk afgesloten met een fenomenaal concert, recht uit de diepste krochten van de hel én uit het rock 'n rollhart van Evil Superstars.

Kafka, Frank Zappa, de duivel zelf of toch zeker Mauro Pawlowksi, Tim Van Hamel en trawanten lieten Mechelen naar adem happen met hun verantwoord tegendraads muzikaal geweld. Ze hadden daar maar één vol uur voor nodig, kort, krachtig en absoluut memorabel.

Mauro Pawlowski was een jaar lang te gast in Cultuurcentrum Mechelen en zette mee de enkele muzikale lijnen uit. Zelf was hij dan ook vaak aanwezig in verschillende gedaantes.

Twee data voor het slotweekend van cultuurseizoen 2015-2016 lagen vorig jaar vast, of het nu 3 of 4 juni werd, was nog niet meteen geweten. Wàt Mauro precies zou doen ook niet. Het uiteindelijke wapenfeit: Pawlowski die zijn geweldige Evil Superstars nog eens in het leven riep, heeft vele melomanen ongetwijfeld ongeloofelijk veel plezier gedaan. Ondergetekende rekent zich tot hen!

De deuren van het Cultuurcentrum zwaaiden al open om 20 uur. Mauro en de zijnen zouden pas op het podium stappen om middernacht. Tot dan hadden de voortreffelijke In Utero Dj's en de veelbelovende bands Onmens en Meteor Musik de (on)dankbare taak om hun ding te doen.

De muziekjes van de In Utero Dj's waren apart, aanstekelijk en origineel. Goed gedaan, dames!

Rond half tien mocht Onmens, omschreven als "'s lands meest expliciete en wild om zich heen schoppende elektronicaband", zich bewijzen. Het duo bracht een aparte mix van het beste van Suicide, Ministry, Mussolini Headkick, Revolting Cocks en The Neon Judgement. En dat laatste is niet alleen omdat ze ook met twee zijn en electronics, stem en gitaar combineren.



Heel orgineel was het misschien niét, maar wel gewoon erg goed en behoorlijk groovy. Ik durf de zanger wel aan te raden die fluo ski-jas om te ruilen voor zwart leer of zo. Maar dit duo bracht aanstekelijke electronic body music 2.0. Een fijne kennismaking dus.


Het gezelschap Meteor Musik, gehuld in astronautenpak en -helm, wordt door Humo vergeleken met Kraftwerk. Ik hoorde vooral invloeden van Air, Daft Punk en Jean-Michel Jarre. Of zoals een van mijn concertkompanen het verwoordde “Daft Punk met veel Air en Jarre” (heb je hem?). Alleszins ze hadden de zaal mee en het was best te pruimen.



Na de set van Meteor Musik zaten we al voorbij de klok van elf. Menig Mauro-, Tim Van Hamel- en Evil Superstarsfan zocht zich een ideaal plaatsje uit in de voorste regionen. Ik mag wel hopen dat ook zij de oordopjes in hadden.

Het moet geleden zijn van één van de Pukkelpopedities in de jaren negentig dat ik Evil Superstars nog eens aan het werk zag. En ook al waren er de sporadische reunies, die ik dan nog miste ook (!), hen nog eens aan het werk te zien en horen, en dan nog in mijn Mechelen, had ik niet meer verhoopt. En nu was de tijd dus dààr.

0.00 stipt en dààr waren ze! Meteen bekende klanken, noten, ... ja!!! Het feest was begonnen! Satan is In My Ass meteen gevolgd door 1,000,000 Demons Can't Be Wrong. Slik. Evil Superstars raasden als bezeten in hels tempo door de set, ze zouden dan ook maar één compact uur spelen, geen tijd te verliezen dus. Meer ongenadige en sublieme salvo's volgden elkaar snel op; A Few Screws (for the teens), If You Cry (I'll Go To Hell) en B.A.B.Y met die geweldige frase “come down if you wanna have smart sex with a winner”, wie brulde dat niét méé, collega-fans, eerlijk?

Dan pas sprak Mauro ons toe: “Goedenavond, iedereen is verdoemd”. Hij maakte ook gewag van het korte timeframe die ze hadden. Dus 'cut the crap' en de Superstars lieten meteen meer van hun krachtige, vuile, poppy en zappa'esque verantwoorde teringherrie op het gewillige publiek los. En zo volgden ondermeer nog Cosmic Dance, Hail The Rectangle (!), natuurlijk ook I Can't Seem To Fuck Things Up en Holy Spirit Come Home.



Tim Van Hamel mocht met de Millionaire-classic I'm on A High uitpakken, of wat had je gedacht?

Je kwam ogen en oren, al dan niet beschermd met oordopjes, te kort. De Superstars speelden vinnig, soepel, hard, hyperkinetisch en funky. De sound zat perfect en de tijd had duidelijk  geen vat op de composities. En Superstars die stonden geconcentreerd te spelen én genieten aan 100 km per uur.

Toen Darkagedisco door de zaal knalde, realiseerde het publiek zich dat het uurtje er al bijna op zat. Maar de avant-gardistische kwaadaardige zotten kwamen nog es terug en schonken ons nog het uitermate poppy Sad Sad Planet. Mauro keek op zijn horloge: “het is exact één uur”.

Een uur Evil Superstars, een uur geniale gekheid. Natuurlijk is dat veel te kort. Maar zoals Mauro me repliceerde toen ik hem kort sprak nà het optreden: “we speelden nooit langer dan één uur, dus ook nu niet”. Ok, dan. Maar laat aub nog af en toe zo'n sporadische Evil Superstars-reunie plaatsvinden, Mauro, Tim en co!

Na de afspraak met de Limburgse absurdistische hoekige inlandse rockgeschiedenis was het fijn nog even na te genieten en bij te praten met vrienden. Een stuk van de set van DJ Carlo hoorde ik nog vanop een afstand. Maar ik trok de nacht in, dankbaar voor dat geweldige 'eine kleine nachtmusik' van Evil Superstars die éven weer bestonden.



Nee, het was geen droom... Topavond, zo eentje om in te lijsten, met excuses voor dit huizenhoge cliché.

Mechelse rockers die er zaterdagnacht niet bij waren, hadden eigenlijk kilometers ongelijk, màg ik dat zeggen? Ok, nu is het dan sowieso te laat...


tekst: © Mark Van Mullem
alle foto's: © Kris Crooneberghs - www.clicksofconcerts.wordpress.com/ , behalve de foto van Mauro & uw redacteur: © Luc Swaenen

 

Mooi verslag Mark!