Connie en Hannelore. Een moeder, een dochter...

met categorie:  

 

(foto l.:uit het boek 'Er zal altijd een zon zijn' .  foto r.: Jan Smets)

Door het raam zie ik boven de Dijle en achter het Hof van Villers de contouren van Sint-Romboutstoren - manifest, stoer en immer aanwezig, stempel drukkend op deze stad.  Aan de overkant vloeide ooit de Melaan in de Dijle.  Ost tekende hier een prentkaart met een boot - de 'Vaarwel':  een schilderachtig plaatje dat een nostalgisch verleden borstelt. Hier blééf de vliet gedempt.  Voorgoed verleden tijd.  Vanuit het venster van dit mooie herenhuis aan de Haverwerf kijk ik uit op één van de mooiste stadsgezichten.  Aan de muren van de smaakvolle living hangen prachtige kunstwerken die dit verleden oproepen: de Dijleboorden, de Hoogbrug, de Vismarkt...  Hier wonen duidelijk Mechelen-liefhebbers...

Ik ben te gast bij Connie Neefs - charmant, klasse uitstralend, en de perfecte gastvrouw.  Ze is overbekend.  Al jaren.  Niet steeds op het voorplan, maar constant aanwezig én nooit 'ver weg'.  Als een vanzelfsprekendheid.  Ook haar dochter zit er bij: Hannelore Candries, een knappe verschijning van 21 jaar.  Vriendelijk en goedlachs, en erg matuur voor haar leeftijd.  Met haar Venetiaans blonde lokken is ze niet zozeer de kopie van haar moeder.  Maar haar charme heeft ze wél gemeen met haar.  Haar naam draagt niet het kwaliteitslabel 'Neefs', maar Hannelore heeft het muzikale talent beslist in de genen.  Ze blijft er opvallend nuchter bij.  Ook dat heeft ze van haar moeder.  Om 'bekend of beroemd' te zijn is het Connie niet te doen.  De roes van roem is misschien tijdelijk hoogst aangenaam te noemen, maar veel waarde hecht ze er niet aan.  Om de waardering van de mensen gaat het.  Daar doe je het voor.  Voor die erkenning.  Dat voelt Connie ook voor anderen die iets moois verwezenlijken.  Bewondering.  Appreciatie.  Daar draait alles om.  Doe verder maar gewoon.  Het lijkt een familiemotto...

 

(foto: Jan Smets)

 

Connie blijft voor eeuwig de zus van Louis, en de tante van Günther.  Daar heeft ze vrede mee.  Zélf heeft ze een knap palmares bij mekaar gesprokkeld; heeft ze één van de mooiste en warmste stemmen van Vlaanderen; is ze een gedegen en gewaardeerde presentatrice.  Gedisciplineerde degelijkheid.  Maar voor altijd plakt op haar het etiket van zus en tante.  Het stoort haar niet.  Ze zegt er geen last van te hebben.  Integendeel.  Het geeft haar net een goed gevoel als haar broer en familie zo geapprecieerd worden.  Haar broer stak ver boven het maaiveld uit.  Hij was een Vlaamse Reus.  Een stem die zowel uniek als overweldigend klonk.  Een persoonlijkheid om 'U' tegen te zeggen.  Louis Neefs is een icoon geworden.  Zeker na zijn dood werd de betreurde zanger haast een legende. Connie vraagt zich af hoe zijn carrière zou geëvolueerd zijn mocht hij niet op 43-jarige leeftijd, samen met zijn vrouw Liliane in dit dramatische auto-ongeval zijn omgekomen...  De familie Neefs leeft verder in de schaduw van een mythe...  Louis zou nu 78 jaar zijn.

 

Louis was een uiterst getalenteerd zanger.  Daar bestaat gewoon geen twijfel over.  Hij torende hoog boven veel uit.  Hij was met het hart op de tong ook een voorvechter en ambassadeur van het Vlaamse lied.  Hij had een duidelijke mening, en daar kwam hij ook steeds voor uit.   Niet steeds werd dat in dank aanvaard.   Als een Don Quichotte stond hij op de barricaden.  Hij ging er voor: zowel in de showbizz met zijn verradelijke valkuilen als later als gemeenteraadslid in Mechelen.  'Zorg voor een hart in je stad' - weet je nog? 

 

Connie was het nakomertje in het gezin van hoofdonderwijzer Louis Neefs en zijn vrouw Maria Peeters.  Toen zij in 1952 in Gierle werd geboren was haar oudere broer Louis al een jonge kerel van 15 jaar.  Veel vroege jeugdherinneringen heeft ze niet aan die eerste jaren toen ze samen in het ouderlijke huis woonden.  'Mijn dorp in de Kempen, waar is nu de tijd..."

 

Ik was nog maar zes jaar toen Louis trouwde met Liliane.  Voor mij was hij de grote broer naar wie ik opkeek.  Zelf had ik nooit die durf die hij in overvloed had.  Ik was eerder afwachtend en verlegen.  Veel hebben we niet samen geravot, maar hij legde me in de watten. Aanvankelijk wou ik zelf geen zangeres worden, maar wel balletdanseres.  Ik volgde les bij de zussen Brabants in Antwerpen.  Boven de balletschool was Studio Herman Teirlinck gevestigd die wou starten met een kleinkunstafdeling.  Ik heb me dadelijk ingeschreven.  Het was het schooljaar 1969-1970.  Louis was er aanvankelijk niet zo voor te vinden dat ik deze richting insloeg.  Ik behoorde tot de eerste lichting van deze nieuwe afdeling, samen met ondermeer Luc Bral, Liliane Dorekens, Luc Appermont...  Ik kreeg nog les van mijn broer.  Ook van Jo Leemans...  Louis diende ik aan te spreken met 'mijnheer Neefs'.  Zo ging dat toen.  Raar om van je broer les te krijgen...  (Zo kreeg hij zelf ooit nog les van onze vader, die onderwijzer was...).  Toen ik afstudeerde hij hij wel mijn pad geëffend en heeft hij me hier en daar geïntroduceerd.  Ja, ik heb er de vruchten van geplukt...

 

 

(uit het boek: 'Er zal altijd een zon zijn')

 

Louis had een sterk karakter.  Ook zoon Günther heeft dat, vertelt zijn tante.  Maar hij bijt meer op zijn tong, vervolledigt ze het.

 

Hij wordt wel meer vergeleken met mijn broer.  Gelukkig is hij niet in de val getrapt om het repertorium van zijn vader te recycleren.  Ik vroeg hem vroeger wel eens om een liedje van Louis te zingen.  Maar hij wou dat niet.  Slechts één keer deed hij dat.  Achteraf gezeien heeft hij gelijk gekregen door deze keuze te maken...  ik ben trots op mijn neef.  Hij is nu vijftig jaar en zijn nieuwe cd is een voltreffer.  Hij toert nu langs tal van cultuurcentra.  Ik zing met hem één duet.  Meer niet.  Ook met mijn broer deed ik dat ooit maar één keer.  We waren van een andere generatie, en samen een liefdesliedje zingen zou ook nogal gek geweest zijn...

 

 

(foto: Jan Smets)

 

De liedjes van Louis zijn zowat Vlaams cultureel erfgoed geworden.  Collectief erfgoed.  Iedereen kent ze, zingt en neuriet ze mee - over de generaties heen, en ze worden nog regelmatig gedraaid op de radio....

 

In de eerste tijd na het ongeval konden we de confrontatie niet aan.  Ik kon de liedjes gewoon niet beluisteren.  Dat was emotioneel te moeilijk  Onze ouders kwamen de klap ook nooit te boven...

 

Terwijl Connie even uit de kamer verdwijnt om drank te halen, vertelt Hannelore dat haar moeder soms heel 'gewoontjes' over haar broer kan praten, maar dat vaak de emoties toch de overhand krijgen.  Ook nog na 35 jaar...

 

Velen herinneren zich nog het moment dat Louis verongelukte.  Ze kunnen zich perfect voor de geest halen waar ze toen waren.  Op Kerstdag 1980 toen het ongeval gebeurde in Lier, was ik bij mijn ouders in Gierle...

 

Het veranderde het leven van de familie Neefs compleet.  Connie woonde toen in Wilrijk en was nog maar 28 jaar.  Tijd om te rouwen kreeg men niet.  Er moest gehandeld worden.  Vader Neefs werd aangesteld als voogd voor de beide zonen van Louis en Liliane.  Ludwig, de oudste, was toen 18 jaar, en Günther die even tussen leven en dood zweefde na het dramatische ongeval, 15...  Connie werd toeziende voogd.  Het werd een tijd van veel pendelen, tussen Gierle en Mechelen...  Het waren drukke tijden.  Connie werkte toen immers ook mee aan een kinderserie in Nederland en aan een programmareeks met Emiel Goelen op de BRT.  Ze gaat dan ook in Mechelen wonen.

 

We stonden voor een zware taak om ons leven weer op orde te krijgen.  Gelukkig hadden we vrederechter Ghys die er voor zorgde dat de beide broers in het ouderlijke huis aan de vaart konden blijven wonen.  De ouders van Liljan woonden naast hen.  En ik heb ook veel waardering voor dat hele netwerk van mensen die ons bijstonden in die moeilijke periode.  Ik denk aan de dames van KAV die een handje toestaken, en aan de ouders van vrienden van de jongens, en aan zoveel anderen...  We konden niet bij de pakken blijven zitten.  Alles moesten we verwerken op onze eigen manier.  Je moet weten dat toen nog geen Slachtofferhulp bestond.  Maar we hebben er ons doorheen geslagen.  Toen Günther 21 werd ben ik getrouwd met de man die ik ondertussen had leren kennen:  Julius Candries -een Mechelaar uit Heffen.  Gek eigenlijk: ik kende zijn vader nog voor hem.  'Kolonel' Herman Candries was een BV avant la lettre door zijn verschijning in de toen erg populaire Wies Andersenshow op TV.  In zowat tachtig afleveringen deed mijn ondertussen 83-jarige schoonvader mee...

 

(foto: Jan Smets.  Connie en haar echtgenoot...)

 

(foto's: Jan Smets)

 

Zo werd Connie Neefs helemaal Mechelse, net zoals haar broer al veel eerder Maneblusser werd.

Louis was gehuwd met een volbloed Mechelse: Liliane Van Asbroeck.  Haar vader was biersteker op de Brusselsesteenweg.  Zelf had ze nog een tien jaar oudere zus: jeanne.  Liliane was op kostschool bij de Ursulinen in Gierle, en het is daar dat Louis haar leerde kennen en verliefd op haar werd.  Louis had al wel iets met Mechelen.  Hij liep zelfs een tijdlang school in de TSM, en zijn eerste optreden had hij bij de Grijze zusters in Mechelen, onder het pseudoniem 'Lode Celis'.  Een optreden voor het goede doel.  Het verhaal - of is het een legende - gaat dat hij 'ontdekt' werd door pianiste Cabus, die voorbij zijn studentenkamer kwam, en door de wijd geopende ramen Louis hoorde zingen...

Louis en Liliane trouwen in 1959.  In de Sint-Jan Berchmanskerk.  in de Milsenstraat starten ze met een winkeltje in doopsuiker.

 

Zo kwam ook Mechelen in mijn leven.  Ik leerde zels Mechelse woordjes kennen.  Mijn schoonzus sprak bijvoorbeeld over 'een palto'.  Dat herinner ik me nog.  Maar als Kempische kan ik totaal geen Mechels.  Ik ga het ook niet proberen.  Het is moeilijk om aan te leren als je het niet kent van jongsaf.  Günter kan het wel goed.  Denk maar aan het liedje 'As goa poast...'   Na mijn huwelijk met Juul gingen we wonen op de Tichelrij, tot we zagen dat dit huis aan de Haverwerf te koop stond.  We zijn 'het water overgestoken' en hebben het gekocht.  Juul is erg geboeid door zijn stad.  Hij leerde me in Mechelen ook naar 'boven' kijken. Niet alleen naar de vitrines.  Door hem leerde ik Mechelen kennen.  Ooit werkte hij mee aan een mooi fotoboek over deze stad, samen met Frans Verleyen.  Door zijn werk in de public relations leert Jules ook firma's onze stad kennen.  Mijn liefde voor Mechelen is gegroeid.  Heel vroeger had ik geen emotionele band met de stad.  In de tijd van mijn broer kwam ik wel om de veertien dagen naar Mechelen, maar dan ging ik op bezoek bij hem thuis aan de vaart, en kwam ik weinig in het centrum.  Louis hield ook erg van zijn stad, en hij engageerde zich graag hier.  Hij was een verdienstelijk amateurfotograaf en hij nam vele foto's van Mechelen, zoals van het Vrijbroekpark.  Ooit maakte hij een kortfilmpje over dit park.  Die sleet hij nog aan de BRT voor een 'interludium'...  Mechelen is een stad op mensenmaat.  Ik woon hier erg graag, en ondertussen ben ik al langer Mechelse dan dat ik woonde in Gierle...  Juul is sterk begaan met Mechelen.  Als hem iets opvalt dat stuk of minder aantrekkelijk is, maakt hij er een foto van, en stuurt dit door aan de betrokken schepen...

 

 

Naast het herenhuis waarin het gezin Candries-Neefs woont, staat al eeuwenlang het huis 'Bergen op Zoom'.  Later zou hier de legendarische Herten Aas in gevestigd worden.  Connie en Julius kregen een aantal jaren geleden de kans op dit pand te kopen.  Ze hebben het vakkundig laten restaureren, en nu is er een kleine kunstgalerij in gevestigd...

Geboeid door geschiedenis.  Ook dochter Hannelore is dat.  Ze volgt nu haar laatste jaar geschiedenis aan de Univ.

 

  (foto: Jan Smets)

 

De naam 'Neefs' draagt ze niet, maar de liefde voor de muziek kreeg ze met de paplepel mee.  Misschien begon het allemaal wel met haar grootvader Louis die ze nooit heeft gekend.  Meester Neefs was dirigent van vele zangkoren.   Eigenaardig genoeg hebben zoon Ludwig (want zo werd Louis gedoopt) en dochter Connie nooit in één van die koren gezongen.

 

Muziek heeft me altijd geboeid.  In mijn kinderjaren danste ik in het conservatoriumballet.  Maar dat duurde maar tot mijn tiende levensjaar.  In die tijd liep ik school in Battel.  De twee laatste jaren van de basisschool volgde ik bij de Ursulinen, net zoals nadien mijn secundaire studies.  In het Mechels conservatorium was 'Voordracht en Woord' een kolfje naar mijn hand.  En musical was mijn dada.  In mijn vrije tijd volgde ik stages in Lier en in Antwerpen, en het is Gery van de Gery Big Band die me over de streep trok en me heeft aangeraden om hier verder in te gaan.  Ik deed mee aan echt toelatingsexamen aan de Kunsthumaniora van Antwerpen, en ik was geslaagd.  Toch begon ik te twijfelen of ik het wel écht wou.  Het is natuurlijk een heel onzekere beroepskeuze.  Heel de vakantie twijfelde ik, en toen heb ik de knoop doorgehakt.  Ik koos dus voor geschiedenis.  Dit academiejaar studeer ik af.  Misschien wil in nadien nog cultuurmanagement volgen.  We zien wel.  Bekendheid streef ik niet na. Ik ben al blij als ik tussendoor kan zingen, zoals nu binnenkort met het door Foundation Mechelen georganiseerde Kerstconcert in de Sint-Romboutskathedraal.  Musical blijft me fascineren, en ik ga vaak met mijn moeder naar voorstellingen...

 

Ze zegt alles met grote vastberadenheid, en toont zich volwassener dan je zou verwachten van iemand van haar leeftijd.

Hannelore is vijftien jaar na de dood van haar bekende oom geboren.  Ze heeft hem nooit gekend...

 

Toch heb ik het gevoel dat ik hem goed ken, door alle verhalen die ik van hem hoorde en door de vele foto's en filmfragmenten die ik zag...

 

Louis is collectief 'bezit van Vlaanderen'.  Hij werd maar 43 jaar en toch liet hij een indrukwekkend repertoire van bijna 300 liedjes na.  Een geschenk om te koesteren.  Jammer genoeg is het hele oevre nog niet op cd verschenen.  Toch blijven 'Laat ons een bloem', 'Als ik een vijf minuten tijd heb', 'Zondagmiddag met Liliane', 'Margrietje', 'de poppenstoet', 'Benjamin' en vele andere de tijd overleven.  Louis is nog regelmatig te horen op de radio en andere artiesten brengen af en toe een cover van zijn werk, zoals Yevgueni, Dana Winner...

 

 

(foto's: Jan Smets.  Een ontroerde Connie bij het beluisteren van 'Margrietje' op de rammel van Sint-Rombout, in de uurwerkkamer...)

 

Sommige liedjes kregen een andere dimensie na zijn overlijden.  'Ach Margrietje, de rozen zullen bloeien, ook al zie je mij niet meer..."  heeft een heel eigen betekenis gekregen.  Ik was oprecht ontroerd toen een paar jaar geleden dit liedje op de rammel van onze toren werd gespeeld.  het emotioneerde me sterk toen ik het voor de eerste keer hoorde daar in de uurwwerkkamer, en ik deze bekende klanken over de stad hoorde dwarrelen...  Ik ben ook blij met het liedje dat mijn broer ooit maakte over Mechelen en dat hij opnam met Francis Bay.  Jarenlang bleef het liggen in de archieven van de BRT.  Maar het kwam gelukkig weer boven water...

 

Met Jo Leemans - een ander Mechels Monument, heeft Louis vaak opgetrokken.  In het begin was Jo niet zo opgezet met de komst van Louis.  Die trok te veel aandacht naar zich toe...  ("Heel de nacht had ik me uit de naad gewerkt en die succesbederver ging met mijn succes lopen!").  Later werden ze goeie vrienden en vele avonden eindigden op de Wollemarkt, in de Nelson.  Jo lanceerde Louis in Nederland, in haar show 'Josefien'.  De collegialiteit was toen groot, vertelt Connie.  Vele van zijn collega's waardeerden het ook dat hij voor hen ook zo zijn nek uitstak.

 

Onze generatie behoorde tot de happy few.  We kregen nog de kans om een lange carrière uit te bouwen.  Misschien heeft die ook te maken met onze principes: brengen van kwaliteit, de keuze van onze liedjes...  Je hoeft niet snel te scoren, het moet immers om de inhoud gaan.  Dat heeft alles te maken met beroepsfierheid.  Je moet het niet alleen doen voor glamour of glitter.  Beter een stille maar lange carriière.  Als je je te excentriek opstelt, kan het snel afgelopen zijn...

 

Geen toeters of bellen.  Hier hoor je weer de realiteitszin van de Neefsen...

 

(uit het boek: 'Er zal altijd een zon zijn')

 

Op familiefeestjes praten we bijna nooit over muziek of het métier.  We willen anderen daar niet mee vervelen.  We geven mekaar ook weinig raad.  Günther weet het ondertussen best wel hoe het moet.  Hij is nu vijftig.  Qua leeftijd stond ik steeds dichter bij hem en Ludwig, dan bij mijn broer Louis.  Toen mijn neven nog kinderen waren speelde ik met hen.  Ik was dan ook een nakomertje.  Mijn moeder was al 41 jaar toen ik geboren werd.  Ook ik had die leeftijd bij de geboorte van mijn dochter Hannelore...

 

Hannelore:

 

Ik was het enige meisje tussen de jongens.  Mijn peter Günther en Ludwig hebben elk twee zonen.  Ik ben ook tussen volwassenen opgegroeid.  Misschien heeft dat er ook mee te maken dat ik zelf snel volwassen ben geworden...

 

In het Tivolipark staat een monument dat door Louis werd ontworpen: 'klokken in de wind'.  Jammer genoeg geeft het nu een verwaarloosde indruk.  En dat beseft Connie...

 

  (foto: Jan Smets)

 

Men zou dit beter afbreken.  Er werd al eens geopperd om het te verhuizen naar een zichtbaarder plaats.  Maar voor mij mag het weg nu het in zo'n slechte staat is.  Het is natuurlijk wel een tikkeltje jammer, want het is er gekomen als eerbetoon aan mijn broer, na een benefietavond...  Ooit heeft men ook eens het idee opgeworpen om in Mechelen een 'Louis Neefsstraat' te maken, maar ja...er zijn zoveel bekende Mechelaars die dat verdienen...

 

Misschien heeft Louis dit monument niet nodig.  Hij is sowieso monumentaal.

 

Ik vraag me af hoe het geweest zou zijn als hij niet gestoren was op jonge leeftijd.  Zou hij nog altijd die zelfde erkenning hebben gehad?  Heeft zijn dood niet gezorgd voor mytische proporties zoals ook gebeurde bij An Christy?  Ik weet het niet...  Iemand als Jacques Raymond verdiende ook die erkenning, of Marc Dex, of...

 

Niemand zal het weten.

 

(foto: Jan Smets)

 

Connie is in al die jaren door en door Mechelse geworden.  En toch blijft ze ergens nog dat 'kleine meisje uit de Kempen...'

 

Elk jaar rond Allerheiligen ga ik naar Gierle, naar het graf van mijn ouders.  Er woont geen familie meer in Gierle.  Allen zijn ze uitgewaaid naar elders.  Maar op het kerkhof word ik altijd door jan en alleman aangesproken. Het dorp is nog steeds trots op ons.  We praten dan over vroeger, over de dingen die voorbij zijn...  Louis is hier niet de vedette, maar de buurjongen van weleer, de zoon van de meester...  Louis was iemand van dit dorpje in de Kempen die zijn grenzen verlegde...

 

Connie draagt dat verleden in zich mee, als zus, als tante...  Misschien draagt ze ook de toekomst in zich als ik naar Hannelore kijk.  Als moeder...  Bloed kruipt waar het niet gaan kan.  Muziek is de rode draad die door deze warme familie loopt.  Het kwaliteitslabel Neefs zal nog lang bestaan.  Wat écht goed is gaat nooit verloren.  Een legende heeft eeuwigheidswaarde...

 

(foto: Jan Smets)

 

"In het begin van mijn carrière zeiden sommigen dat ik mijn naam moest veranderen, maar ik wist dat ik altijd 'de zus van' zou blijven.  Als je iemand van dat kaliber als broer hebt, dan weet je wat je te wachten staat.  Ik zal niet zo snel van die stempel verlost worden, en dat wil ik ook niet.  Ik ben dankbaar dat ik zo'n unieke broer mocht hebben.  Als ik aan hem denk, is dat met weemoed en liefde..."

 

 

 

 

 

 

 

Voor Connie...

Louis, om nooit te vergeten. Vooral uit 1960 " ein kleines kompliment ".