150-jarige bib blaast kaarsjes uit, en blikt vooruit naar toekomst

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Het belegen woord 'volksverheffing' wordt al lang niet meer gebruikt om het nut van een openbare bibliotheek te verdedigen.  En toch heeft de waarde van een bib ook in deze moderne tijd niks aan belang ingeboet.  Een openbare bib blijft een laagdrempelig cultuurmiddel - voor vele jongeren is het een eerste kennismaking met cultuur trouwens -  Een samenleving heeft nood aan verhalen...  Hierdoor kunnen we ons verplaatsen in de gedachten van anderen, en empathie kweken... Op die manier verzachten ze onze harde samenleving.  Die verhalen moeten blijvend verteld worden...  Een bib geeft hiertoe de kansen, en biedt bovendien de ruimte om tot rust te komen.  Kortom: een bibliotheek is een biotoop van cultuur en beleving die méér dan  zijn plaats heeft in het stadsweefsel.  De Mechelse bib bestaat 150 jaar, en daar kan je niet naast kijken!  De vlagjes hangen uit en de verjaardagstaart staat te pronken.  Niet met één groot evenement wordt die verjaardag in de verf gezet, maar wél met een feestweek vol van leuke activiteiten voor jong en oud.  Van 10 tot 16 oktober moet je in de bib zijn!  Cultuurschepen Björn Siffer en bibliothecaris Rita van de Wiele die samen met de computer in 1990 haar intrede deed in de bibliotheek, bliezen alvast al de kaarsjes uit. De leuke campagne-affiche die een ontwerp is van Shamisa Debroey, oogt aanlokkelijk,en dat doet het programma niet minder...

 

 

Geen verleden zonder toekomst.  De bib die nu al vele jaren gevestigd is in de Moensstraat, zal na de grootschalige restauratie verhuizen naar het Predikherenklooster: een historisch pand waar in september de werken zijn gestart. 

"Je zal in die toekomstige bib niet alleen materiaal kunnen ontlenen, maar je zal er ook een koffie kunnen drinken, relaxen in de binnentuin...Je zal er lezingen, expo's, cursussen, workshops en voorstellingen kunnen bijwonen, en het wordt ook een plaats waar je in alle rust kan studeren en werken", vertelt schepen Siffer.

Kortom: de bibliotheek wordt een oord van totaalbeleving die verder gaat dan het klassieke onlenen van boeken, cd's of dvd's...   De bib van de toekomst stelt zich tot doel om het leesplezier te promoten en ontmoetingen te organiseren.  De 'Volksverheffing'  belandt tussen de mottebollen, maar de stedelijke overheid vindt investeren in een openbare bibliotheek nog steeds als een kerntaak.

Het lidmaatschap blijft stabiel, en het uitlenen van romans en jeugdboeken zit nog steeds in de lift.  De bib houdt ook in deze tijd stand!

 

(Rita Van de Wiele)

 

Wie zin heeft om iets meer te weten te komen over de plannen met het Predikherenklooster kan op zaterdag 10 oktober om 14 u en 15 u terecht in de bib waar hoofdbibliothecaris Rita Van de Wiele met woord en beedl inkijk zal geven in de plannen.  Afspraak wordt gemaakt in de Oude Leeszaal op de 1ste verdieping en inschrijven is niet nodig...

 

Maar er staat uiteraard véél meer op het programma deze feestweek.  Verrassingen tussen de boekenrekken zijn niet uitgesloten...

Op zaterdag 10 oktober start het feest.

Tussen 10 u en 16 u kan je smullen van een stuk van de verjaardagstaart, en kan je luisteren naar en snuisteren in de vinylcollectie van de jazzclub bij een Mechels biertje (vanaf 11u).  Kinderen kunnen zelf sapjes 'trappen', én er 'wandelen' verhalen door de bib.  Je kan op consultatie gaan bij de boekendokter die voor elk pijntje een literair medicijntje heeft (vanaf 12 u).  Om 14 u kunnen de kinderen mee op muzikale trip met Annie M.G.Schmidt...  En de rest?  Die moet je zélf maar komen ontdekken!

 

(Mia Vaes in het boekendoktershoekje...)

 

Op 11, 14 en 16 oktober staan er nog andere leuke activiteiten op het programma: een muzikaal aperitief met verhalen en jazz-lp's, een workshop magische boeken ontwerpen voor 9-tot 12-jarigen, een boekenruilbeurs, improvisatietheater...

De hele feestweek lang kan je in de Fotomaton op je eentje genieten van mooie woorden en beelden en kinderen kunnen zich uitleven met het ontwerpen van verjaardagskronen en bladwijzers.

 

 

Dit wordt een week om van te smullen.  Zoveel is zeker.

De 150-jarige Mechelse stadsbibliotheek komt van ver...

Het is zo rond 1862 dat volksvertegenwoordiger Alfons Van de Pereboom de wens uitdrukt dat elke stad in ons land een bibliotheek zou bezitten.  Een jaar later dient het Mechelse liberale gemeenteraadslid De Jode een motie in voor de oprichting van zon'n volksbibliotheek, daar hij vindt dat de Maneblussers ook recht hebben op kennis, en dat het daarom voor het stadsbestuur een plicht is om hiervoor middelen te verschaffen.  De Jode haalt in zijn pleidooi het voorbeeld van Lier aan, waar zo'n bib is opgericht voor 300 fr., en dat is dus helemaal niet zo duur vindt hij.

De stad is aanvankelijk niet te vinden voor het idee.  Men heeft immers toch een bib (bij het stadsarchief?). Deze is uiteraard niet zo laagdrempelig en eerder een gesloten instelling.  Ook ondermeer de Katholieke kranten liggen dwars.  Ze zien in de oprichting van zo'n bib wel wat 'zedelijke gevaren' voor de bevolking.  Maar toch wordt in juni 1864 het voorstel De Jode unaniem goedgekeurd.  En op 2 juli 1865 wordt de nieuwe volksboekerij met 709 werken plechtig geopend in de Hallen in de Hallestraat.

De eerste 'boekbewaarder' of bibliothecaris is Mijnheer Coninckx.  Hij is toen het enige personeelslid.  Nu telt de bib 17,5 personeelsleden.  In dat eerste jaar zijn en  11000 leden, wat toch spectaculair mag genoemd worden voor die tijd.  Nu tellen we ruim 186 000 leden...

 

 

De bibliotheek zou nog wel enkele keren verhuizen van plaats: naar het Oud Bisdom in de Vooghtstraat, naar het Schepenhuis, naar de Wollemarkt en naar de Minderbroedersgang 3... De laatste verhuis gaat naar de Gebroeders Verhaegenstraat, en na de uitbreidingswerken in 1999 wordt de ingang verplaatst naar de Moensstraat.

Aanvankelijk is de zogenaamde Volksbibliotheek open op zondag, maandag en feestdagen.  Maar door het groeiende succes komt er spoedig een derde openingsdag op donderdag. 

De jaarrapporten tonen dat het aantal werken en uitleningen steeds bleef stijgen.  Een eerste catalogus ziet het daglicht in 1872.

Vanaf 1918 wordt de collectie onder impuls van de secretaris van de bibliotheekcommissie E.Buskens, uitgebreid met heel wat informatieve werken, extra meubilering, een nieuwe catalogus en een nieuw uitleenstelsel met inschrijvingen.  Nu kan men vrij rondlopen tussen de boekenrekken, maar vroeger diende men te 'vragen' naar een boek.  Er is zelfs een lijst van 342 verboden boeken die in geen geval mochten uitgeleend worden aan lezers jonger dan 18 jaar!

Tussen de Wereldoorlogen stagneert de groei een tijdlang.

In 1942 verandert de naam 'voksbibliotheek' in 'Stadsbibliotheek, en vijf jaar later wordt inschrijvingsgeld ingevoerd. (5fr voor kinderen onder 15 jaar en voor anderen 20fr.).  Dit is ook het jaar van de verhuis naar de Ziekeliedenstraat.

In 1948 wordt Jos Torfs bibliothecaris en werd de naam nogmaals gewijzigd.  Voortaan wordt gesproken van 'Stedelijke Openbare Bibliotheek'.   Onder zijn beleid verdwijnen 6000 'snertromannetjes' tijdens het eerste dienstjaar, en in de jaren daarop volgen nog meerdere honderden.  Maar de collectie wordt ook uitgebreid met anderstalige werken.

In 1965 wordt de 100ste verjaardag van de bib gevierd met een tentoonstelling 'Boek en Bibliotheek' in het Cultureel Centrum.

In 1966 wordt de inschrijving voor kinderen kosteloos.  Bibliothecaris Torfs pleit in 1969 voor het behoud van de zondagsdienst.  Dit zijn immers de piekuren van de bib.  Datzelfde jaar wordt een fotocopieertoestel aangeschaft en start men met een informatiedienst met documentatiemappen en dagbladknipsels. 

Torfs doet nog veel meer: hij richt een eigen binderij in en een leeszaal met encyclopedieëen, vertaal-en verklarende woordenboeken, naslagwerken, tijdschriften.  er komen ook filialen in de gemeenteschool in de Acaciastraat, en nadien volgen er nog 13 filialen in andere gemeentescholen en vijf uitleenposten (SITO en STIM, Kraaminrichting, tehuis voor bejaarden en Sint-Romboutscollege...)

In 1956 wordt een aparte jeugbibliotheek geopend op de plaats waar nu het restaurant La Boya is gevestigd.  Nadien verhuist deze afdeling naar de Korenmarkt.

 

 

Er wordt ook een discotheek opgericht in 1960: de eerste in ons land, met afzonderlijk lidmaatschap (50fr per jaar en 5fr per ontleende plaat).  Ook dit nieuwe initatief kent een groot succes.

Op 9 juni 1962 brandt het in de bibliotheek, maar door de vereende krachten van het personeel die een menselijke ketting vormt kan men nog veel redden.   800 000 boeken worden uit de brand gered.  Toch is de schade erg groot.  Het dak is ingestort en heel wat werken en het tijdschriftenfonds is volledig vernield.  Slechts enkele dagen na de ramp wordt de heropbouw gestart, en verhuist de bib tijdelijk naar het Cultureel Centrum. 

In 1964 begint de reorganisatie en heropbouw van het gehavende gebouw en de ruwbouw van de nieuwe vleugel in de Gebroeders Verhaegenstraat wordt geopend.

Een mediatheek of uitleen van kunstwerken en reproducties volgt in 1971.

Bij het pensioen van Torfs in 1976 bestond het personeelskader uit 32 personen.  Die personeelsleden moesten nu ook een bibliotheekdiploma kunnen voorleggen.

In 1980 wordt de bib erkend als plaatselijke openbare bibliotheek in het kader van het nieuwe bibliotheekdecreet.

Plannen voor uitbreiding worden opgesteld in 1980..., maar niet uitgevoerd.  Pas in 1992 wordt het dossier terug geopend en twee jaar later worden de plannen definitief.  Eerstesteenlegging is er in 1997.

Rita Van de Wiele wordt in 1990 de nieuwe bibliothecaris.

 

 

 

In 1997 wordt de bib aangesloten op internet.

In 2010 beslist het stadsbestuur om het voormalige Predikherenklooster te restaureen om er tegen 2018 de nieuwe bib in te huisvesten...  Als je over dit alles meer wil weten kan je ook eens surfen naar:

www.mechelen.be/tinel

 

Sinds kort steekt een driekoppig team van bib-medewerkers geregeld de koppen bij mekaar om de publiekswerking te verbeteren.  Het gaat om Mia Vaes, Sofie Verschueren en Brien Coppens.

 

(Brien Coppens)

 

Brien Coppens:  "Het is de bedoeling om in de aanloop van de verhuis te experimenteren rond beleving, en dit om ons publiek te verbreden en nieuwe leden aan te trekken.  We willen iedereen betrekken bij de bibwerking als participanten.  In een bib gaat het om het vertellen van verhalen.  Wij willen hier een sausje over gieten...."

inschrijven voor de geplande boekenruilberus via mechelen.bibliotheek.be

 

Méér info en het volledige programma van de feestweek:

http://mechelen.bibliotheek.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een paar opmerkingen bij dit artikel

1. Torfs gooide indertijd 6.000 "snertromannetjes" aan de deur (zoals Courts-Mahler) maar hij was ook rijkelijk laat met de aankoop van goede onstpanningslectuur. Het parochiebibje van Maria Berthiau in de OLV-straat bezat al vier jaar voor de stadsbib de boeken van Alistair McLean.

2. Ik weet niet waar dat getal van 800.000 geredde boeken vandaan komt. Het waren er misschien 8.000. Ik heb drie maanden in de bib gewerkt na de brand en herinner me nog de stapels door water beschadigde boeken. Slechts een miniem aantal boeken overleefde de brand. De bib werd gered omdat in de Melaan al een grote collectie klaarstond om een nieuw openkast systeem te beginnen. En dagelijks verschenen er Mechelaars en niet-Mechelaars met kisten boeken die geleidelijk verwerkt werden.

3.In 1976 kende ik nog heel wat bibbers die geen bibliothecarisdiploma bezaten.

4. In 1980 werd de bibliotheek erkend als plaatselijke openbare bibliotheek. Dat is codetaal (wat de auteur niet kan weten) om te zeggen dat ze gedegradeerd werd. Ik heb nog in 1977 een ronde van de Vlaamse bibliotheken gemaakt voor een tv-programma. Drie staken er boven uit: Antwerpen, Mechelen en de provinciale bib van Hasselt. En toen kwam moe de Backer en zij besliste dat er maar één topbib per provincie mocht zijn en als verkozene in Antwerpen koos zij natuurlijk voor die stad. Vanaf dat moment boerde Mechelen qua financies, personeel en openingsuren behoorlijk achteruit. Tot het pensioen van Torfs was de bib 60 uren open; vandaag is dat nog 48 uur. Omdat ze tijdens de middag niet sluit, is ze op belangrijke uitleendagen als woensdag, vrijdag en zaterdag maar tot 17 uur open. Nog een nieuwigheidje: sinds een jaar registreren wij zelf de boeken die we uitlenen om personeel uit te sparen.

5. Het lidmaatschap is stabiel. Vroeger werd ons jaarlijks het exacte aantal meegedeeld. Ik heb zo mijn twijfels bij die stabiliteit.

6. Van de Wiele arriveerde tezamen met de computer in 1990 en vervolgens duurde het meer dan dertig jaar vooraleer de collectie echt met pc gemakklijk te raadplegen was. Maar vandaag de dag is het systeem zeer goed en klantvriendelijk.  Ik heb ook de indruk dat de bib sinds het nieuwe stadsbestuur niet meer dient om de bezoekers politiekcorrecte meningen op te dringen. (een tentoonstelling over de Arabieren was één grote historische leugen) En de hoofdbibliothecaresse zal er zich misschien voor hoeden om nog eens in een Nederlands bibtijdschrift te verklaren zoals ze in 2001 deed: "1 Mechelaar op 4 heeft voor het Vlaams Belang gestemd. Een bijzonder pijnlijke situatie maar door het befaamde cordon sanitaire zit deze partij gelukkig in de oppositie. Daardoor is ze er nog niet in geslaagd greep te krijgen op de openbare bibliotheken." De dame vergat dat ze ook door die stemmers betaald werd. En ze sprak nooit over de problemen die sommige heertjes van de zo gekoesterde minderheid veroorzaakten.

7. En na al het zuur tijd voor het zoet. Ik kom er geregeld en graag. Ondanks al de beperkingen is het nog altijd een inhoudelijk rijke bib. De tweede verdieping is mijn domein want daar staat de geschiedenis maar ook bij kunst, toerisme, politiek enz. doet de bib haar best om bij te blijven. Ik zag vandaag nog in de Leuvense Fnac een paar recent verschenen nieuwe boeken liggen die ik al weken geleden uitleende in Mechelen. En de stripafdeling is ruimtelijk al wat te klein maar ook daar doet de bib haar best om nieuwe en goede dingen aan te kopen.De bib heeft daarenboven een zeer grote reserve waar de waardevolle maar oudere boeken staan die uit de rekken verwijderd zijn. Ik heb er al dikwijls met succes een beroep op gedaan voor een of ander artikel. Daarenboven is het personeel vriendelijk, hulpvaardig en geduldig want dat is meer dan nodig als je soms de smoesjes hoort die aan de terugbrengbalie worden verteld om toch maar geen gerechtvaardigde boetes te betalen. .  

8. Vanaf mei wordt de tweede verdieping overspoeld door studenten (met veel allochtonen die thuis dikwijls geen plaats hebben om rustig te studeren) die het laatste zitje innemen. Ik ben altijd verbaasd over de stilte en de serieux van al die jongeren in de zaal zonder dat de bib daar een personeelslid moet zetten om toezicht te houden.

en als ik een mail van Roger wil vermijden met "zeg honnepon leer eens rekenen" dan corrigeer ik die "dertig jaar" in vorige post zo vlug mogelijk met "meer dan twintig jaar"

Wil honnepon ons ook uit een e-mail citeren over tot twee leren tellen? Zelfs dat Duo Verhaegengebouw heeft meer floors dan verdiepingen. Bovenop is er tussen de lichtkoepels nogal weinig plaats voor kunst en geschiedenis. En, niet zozeer studenten kunnen het daar al eens overspoelen.  ;)

Ik ben te "jong" om me de bibliotheek in de Gebroeders Verhaegenstraat van voor de brand goed te herinneren. Mijn vader passeerde daar na zijn werk. Dat eigenlijk per toeval een deel van de collectie gered werd omdat die net elders ondergebracht was, en vrijwel niets dat ter plaatse was gebleven, is wat ook ik destijds vernam. De Regionale Beeldbank geeft er nog iets over vrij, en alleen een mirakel kon 800.000 boeken, minstens 500 kubieke meter papier, extra in dat jeugdbibliotheekgebouwtje laten persen. Geredde 800.000 bladzijden ? 't Was in elk geval een heel serieuze brand.

Jarenlang was dan de Melaan de hoofdbibliotheek, maar niet zo vlot door mijn vader te bereiken. Zo leerde ik ze met mijn moeder kennen, die voor hem steeds het maximaal toegestane aantal boeken ging halen, die hij op zo nu en dan een uitzondering na allemaal uitlas, en werd ik rap zelf lid.

Maar ik herinner me er geen vinyl. Ik dacht dat de discotheek pas later startte, na heropening van de 'Ao Boekerao'  in de nieuwbouw en dan misschien niet eens direct. Ze kwam in het zaaltje als men binnenstapt links. Helemaal zeker ben ik niet, want ik geloof dat ik nog een tijdje van school komend op de Melaan ben blijven gaan en misschien leerde ik de discotheek daardoor pas kennen toen ik naar de Gebroeders Verhaegenstraat overstapte. Als ik me niet vergis, was het rond die tijd dat de individuele uitleenkaart vervangen werd door het systeem met een ponskaart per boek.

Op de aankooppolitiek van Torfs heb ik wijlen mijn vader dikwijls horen vloeken. Ook de prioriteit bij het inbinden kan daarbij gespeeld hebben, want niets mocht voorlopig in aanschafstaat in de rekken of aangevraagd worden. Van Alistair MacLean zal die wel bijna alles gelezen hebben. Zijn voorliefde ging naar oorlogs-, spionage- en detectiveromans. En die wegwerppolitiek zal ook niet zijn ding geweest zijn. Misschien staat op zolder nog altijd zijn doos Jerry Cottons en zulke 'brol'. Ja zeg, ook ik heb toch nog ergens Suske en Wiskes en Enid Blytonvertalingen. De dwarse rekken beneden met onder meer technische en wetenschappelijke boeken (waarvoor het beperkt aantal dat tegelijk mee mocht me hinderde, want er werd geen onderscheid voor gemaakt met romans), en de galerij op de verdieping met fictie in de originele vreemde talen (voor mij vooral Engels), waren mijn domein. Toch ben ik al heel veel jaren geen lid meer. Internet zal daar wel wat mee te maken hebben.

"je zal er ook een koffie kunnen drinken, relaxen in de binnentuin...Je zal er lezingen, expo's, cursussen, workshops en voorstellingen kunnen bijwonen"... Een verrijking waarmee het grote publiek extra aangetrokken wordt, of eerder een heroriëntering en vermomde herbestemming voor een profiterende cultuurincrowd? Afwachten, maar ik vrees dat uit een hoek met plezier laatdunkend gespot wordt met een verouderde term als 'Volksverheffing', om het dan maar nóg ouderwetser dom te houden.

De discotheek begon in het oude gebouw op de eerste verdieping. Er was een statige trap en eens boven kon je naar links (de mooie oude zeer voorname leeszaal) of naar rechts (de kleinere kamer die uitzag op het OLV-kerkhof) naar de discotheek. Uiteraard moest je daar ook je lijstje klaarhebben want je mocht zelf de platen niet uitzoeken. Daar was geen ruimte voor. Maar je moest geen papiertje invullen en dan maar hopen dat zoals beneden het geval was met Frans, Polleke, den Beire enz. het personeel de moeite zou doen om echt tussen de rekken te zoeken. In de discotheek zei je gewoon tegen Ida en Annie wat je wilde. Ze keken en de plaat was er of was er niet. De discotheek opende haar deuren in december 1960 en sloot ze toen direct want de staking tegen de eenheidswet begon en torfs zette iedereen onder druk om mee te staken. Na het einde van de staking ging ze dan definitief open en Jos Torfs schreef zelf de uitleners in. Zo leerde ik hem persoonlijk kennen.

Ik weet niet juist wat daar tijdens de brand gebeurd is maar volgens mij was er geen prioriteit om de platen te redden want die waren allemaal nog recent aangekocht en konden dus makkelijk vervangen worden. Wel weet ik zeker, dat de discotheek het enige deel van de bib was dat ter plaatse bleef. Je kwam dus de bib binnen en alles was dichtgetimmerd behalve de trap en de toegang tot de discotheek. Ze is daar een tijd gebleven tot de werken voor de restauratie begonnen zijn. Toen heeft ze zich gevoegd bij de rest van de bib aan de Melaan. Daar kreeg ze het lokaal trap op naar de tentoonstellingszaal en op de overloop nog eens een trap links naar boven. Aan gehandicapten dacht niemand in die tijd. Aan Ida die er de plak zwaaide kon je rustig een lijstje geven met de informatie over platen die je in de discotheek wou laten aankopen en na een tijd waren die er dan ook. Het moest wel klassiek of jazz of echte folkore zijn want Presley, de kevers, de rollende stenen enz. kwamen er aanvankelijk niet in. Maar iet of wat muziekliefhebber had in die tijd een tape-recorder en banden (Basf waren de beste) kostten 200 frank. Een integrale opera kostte altjd 3 x 375 frank; dat betekende het weeksalaris van een jonge bediende. Vandaag kan je die zelfde Rigoletto in topbezetting voor 40 euro kopen en moet je nog maximum een halve dag werken. Dat geeft enig idee hoe goedkoop die dingen geworden zijn.

'n Vijftiencentimeterspoelenbandopnemer [weer niet in de zopas verschenen Dikke en te lang voor 'Recente reacties']  had ik, met ook eentje van BASF. Lichtbruin gebleven maar in gebruikstermen van ijzervrij vinyl, absoluut grijsgedraaid. Gek dat ik niet wist of vergeten ben, dat er een discotheek boven was op de Melaan. Misschien onbenut gelaten wegens de [doelbewust?] ontmoedigende trappen of een gericht moeten vragen, ik was meer nieuwsgierig naar (mij) onbekende dingen. En ik vertrouwde al Agfa PE 36 of Revox 601, waarvoor ik de voormagnetisatie door de man van Audelec had laten afregelen, in de tijd dat ik de discotheek echt ontdekt had.

Middenin het zaaltje op het gelijkvloers vormden reeksen vakken een vierkante of rechthoekige blok met ook een niet erg grote maar toch interessante verzameling aan toen hedendaagse muziek. Men kon eruit kiezen zoals in een winkel. Ik vond er op goed geluk, aangetrokken door de kaft, de ten onrechte onopgemerkte debuutelpee van M.  L. Aday, en wel samenzingend met Shaun Murphy (zangeres, de gewezen wereldkampioen snooker moest nog geboren worden). Geen opera, maar die stemmen kwamen erg in die buurt. Boeken ontleende men gratis (buiten het jaarlidgeld van 50 of 80 frank) maar elpees aan 5 of 10 frank 't stuk, dacht ik. Kan het, dat ik toen of maar enkele jaren later bij Van den Eynde tot 399 of 499 frank voor een DGG-plaat moest neertellen? Het was zeker geen kleingeld.

Noa nog iet over den Bip. Franske was n' en toffe kerel en den Torfs was - vul zelf maar in -. Als ge er toen nog niet waard, gelieve u te onthouden van iedere kommentaar. Ik was 25 jaar toen ze afbrande en met de opvoeding die wij toen genoten hadden en met de militaire opleiding achter ons beschouwden wij het als onze plicht om daar gaan te helpen. Wij, jonge mensen hebben de boeken daar buiten gedragen en in veiligheid gebracht en zeker niet den Torfs. Dit gezegd zijnde zou een groene schepen - voordien was hij al eens ne rooie - zich beter onthouden van iedere kommentaar. En wat dat boeken lezen betreft hou ik het liever bij de Bib van mijn vader zaliger met werken van Hendrik Concienge, de gebroeders Schnieders, Ernest Claes, Felix Timmermans, Stijn Streuvels en vele andere Vlaamse kunstenaars.

Jos Torfs probeerde te redden wat er te redden viel en liep vooral doodzenuwachtig over en weer maar het waren inderdaad jonge mannen die alles in een ketting aan elkaar doorgaven. Jan Somers van de Mechelse Kerjeuze was er ook bij en eindigde met een paar schoenen die niet langer meer bruikbaar waren omdat hij te lang in het bluswater stond.

In mijn erg grote LP-collectie bevinden zich veel LP's met een prijsetiketje. 399 frank is de hoogste prijs die ik er op vond en het zijn opnames begin jaren 70. Omdat het reële inkomen van de Vlaming tussen 1960 en 1970 verdubbelde, betekent dit dat LP's die 375 frank kostten in 1961 en 399 frank tien jaar later, in de werkelijkheid zo'n 45 % goedkoper waren geworden. Ik zucht er soms bij als ik prachtexemplaren zie voor 1 euro in de kringloopwinkels. Vorige week nog een Toverfluit gevonden (van Mozart en niet van Peyo) bij Oxfam in de OLV-straat. Drie euro voor een album dat misschien één keer gespeeld is want er was nog geen enkele tik of tok te horen. Het prachtige dikke libretto was zelfs nog maagdelijk en drukte (in kleur natuurlijk) tientallen schetsen af die Oskar Kokoschka gemaakt had voor een productie aan de Covent Garden in1964. Alleen al die tekeningen waren de drie euro waard.

Ja,  in verhouding met de verdienste in de jaren 60 waren LP's eerder aan de dure kant.  Voor de soundtrack van  "The sound of music" diende ik in 1965 driehonderd frankskes op te hoesten....