Pascale Sobry met 4 foto's in prestigieuze National Geographic kalender.

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Soms wacht ik uren en uren op een zelfde plek om dé foto te schieten. Soms in slechte weersomstandigheden...  Als ik dan zo'n Jan-van-Gent zo'n meter van mij zie zitten, en ik contact krijg, ontroert dat enorm.  Als hij me dan aankijkt: ja dan heb ik soms moeite om niet te wenen.  Zo'n moment is heel intens...

Skokholm Island is een vaak door storm en andere natuurelementen geteisterd eiland - geïsoleerd liggend op zo'n viertal kilometer van de kust van Wales - een onbewoonde lap grond met hoge kliffen, slechts 1,6 km lang op iets meer dan een km breed.  Er is niet meer bebouwing dan een ouwe vuurtoren en een primitieve boerderij.  Je komt er alleen na afspraak met de Wildlife Trust van Zuid-en West-Wales, en je verblijft er met zo'n tien à 12 mensen in dit huis met z'n simpele accomodatie: fotografen, ornitologen... , gedropt met een van het Welshe vasteland komende boot.  En dan ervaar je de rust, en wordt je één met de onherbergzame natuur: biotoop en toevluchtsoord van zeevogels.  Het eiland is een site met bijzonder wetenschappelijk belang.  De omringende wateren zijn een zeereservaat en maken allemaal deel uit van het Nationaal Park Pembrokeshire Coast.  In 1927 kwam Ronard Lockley er wonen en enkele jaren later heeft hij er het eerste vogelobservatorium van Groot-Brittanië opgericht.

Daar zit ze dan: de Mechelse amateurfotografe Pascale Sobry.  Ze komt er tot rust en dichter bij zichzelf.  Daar vertoeft ze tussen de papegaaienduikers en Jan-van-Gents die er komen broeden.  Daar legt ze haar lievelingen vast op ronduit schitterende foto's die getuigen van geduld en vakkennis.  Van die kwaliteit was haar omgeving eerlijk wel langer bewust.  Al vaak stimuleerde men Pascale om er mee naar buiten te komen...  Maar nu is alles in een stroomversnelling gekomen.  Niet minder dan vier van haar foto's werden geselecteerd voor de gerenommeerde National Geographic scheurkalender van 2016.  En da's iets om trots op te zijn!

 

(foto: Pascale Sobry -  Jan-van-Gent Helgoland)

 

De nu 46-jarige Pascale werd in Mechelen geboren, en woonde er in de Nonnenstraat in het Groot-Begijnhof.  'Een gezellige, heerlijke buurt - waar iedereen mekaar kende; een eilandje in de omringende stad'.

Pascale is opvoedster, werkzaam in de Bijzondere Jeugdzorg - een best intens beroep.  Méér dan twintig jaar geleden, studeerde ze fotografie in het IKA in Mechelen.  Maar eenmaal afgestudeerd leek ze er plots minder zin in te hebben, en jaren deed ze er zo goed als niks meer mee, dan louter wat plaatjes schieten op vakantie.  Maar zo'n vijftal jaar geleden begon de microbe terug de kop op te steken.

 

...eigenlijk een beetje uit frustratie.  Het pocketcameraatje kon niet vastleggen wat ik eigenlijk wilde.  Al snel kocht ik terug een toestel met meer mogelijkheden.  Aanvankelijk vond ik mijn ding in Urban-fotografie, maar ik, die altijd een grote natuurliefhebster was, en gek op dieren, schakelde spoedig over op natuurfotografie.  Ik was er een weekje op uit getrokken naar het natuurgebied Amsterdamse waterleidingduinen - een heerlijke plek met vossen en herten.  En het beviel me er enorm.  Natuurfotografie is sindsdien een passie geworden.  Ik ben hobbyfotografe, en af en toe werk ik freelance om mijn reizen te bekostigen

 

En een passie is het wel degelijk geworden.  Haast al haar tijd besteedt Pascale nu aan haar hobby.  Zo volgden een aantal reizen naar streken waar de natuur en haar bewoners nog een hoofdrol spelen: Helgoland, Skokholm Island...

 

(foto: Alex Appleby)

 

Daar komt ook wel wat research bij te pas: geschikte locaties zoeken waar je de vogels het best kan spotten, het juiste seizoen uitzoeken...    Pascale probeert écht contact te zoeken met haar 'modellen'.  Ze praat er zelfs mee ('al zijn dat soms 'nonsens' natuurlijk').  Door te focussen op details probeert ze het dierenrijk in al zijn facetten en glorie te capteren.  En dat resulteert in treffende, krachtige en sprekende beelden, die ook wel weten te ontroeren...  Van vogels, maar ook van zeehonden bijvoorbeeld...

 

Op Skokholm Island zit je daar dan met een aantal mensen die dezelfde interesse delen.  Het zijn goeie contacten die er ontstaan, en verder doet ieder er zijn ding.  Je zit daar letterlijk tussen de papagaaiduikers die daar komen broeden... het is een heerlijk gevoel om te ervaren dat ik bij hen 'mag' zitten.Het geeft me ook wel een kick als ik een goeie foto kan maken. Ook kom ik er tot rust.  Nee, ik heb geen therapeut nodig.  Mijn partner verstaat dit.  Ik ga dan wel alleen op zo'n reizen, maar hij steunt me, doet mee opzoekingswerk, en is echt wel trots op mij.  Maar buiten die trips gaan we uiteraard ook samen op vakantie natuurlijk...

 

Een foto van haar: een vos die ze kon schieten op een oud kerkhof in Londen, won een prijs bij een wedstrijd van Natuurpunt, en reisde rond in een fototentoonstelling die heel ons land heeft doorkruist.

 

(foto: Pascale Sobry)

 

Pascale deed met haar foto's ook deel aan een wedstrijd van het prestigieuze Natonal Geographic Magazine, en in mei vernam ze dat haar foto van een jan-van-Gent werd bekroond.  Hij zou opgenomen worden in de scheurkalender van 2016.

 

In het begin was het zelfs niet zeker of hij wel zou gepubliceerd worden.  Maar nu is de kalender te koop,...en er staan zelfs vier foto's van mij in!  En dat is wel een hele eer.  Vroeger werkte één fotograaf aan een kalender, maar nu verkoos men om hem samen te stellen met werk van vele fotografen. 

 

(foto: Pascale Sobry - papegaaiduikers op Skokholm)



De scheurkalender is te koop op natgeoshop.nl  

Verder kan je ook de foto's van Pascale Sobry bewonderen op haar eigen blog:

www.blog.sobry-fotografie.be

info@sobry-fotografie.be

 

Ik droom er van om nog verdere reizen te maken.  Het liefst zou ik naar Alaska of de Galapagoseilanden trekken.  Maar dat is voorlopig nog toekomstmuziek.  Voor zo'n reis naar de Galapagos, moet je toch zo'n drie maand uittrekken wil het lonen, en dat zit er nu nog niet in.  Maar ook in eigen land kom ik wel aan m'n trekken.  Ik ben geen 'racist'.  Het hoeft dus niet alleen een papagaaiduiker zijn.  ook een domme eend uit het Vrijbroekpark mag op mijn foto hoor!

 

Op korte tijd zijn voor Pascale wel wat deuren opengegaan, en is haar naam relatief bekend geworden.  Misschien krijgt ze hierdoor hopelijk nog wat freelancewerk bij.  Zuiver van leven is natuurlijk moeilijk.  Dat kunnen in ons land amper een paar fotografen met dit soort werk.

 

 

Ik ben wel aan een boek in eigen beheer bezig: met foto's van m'n reizen naar Helgoland en Skokholm, en uiteraard staan de papegaaiduikers en Jan-van-Gents hierin centraal.  Ik hoop hem begin 2016 klaar te hebben.  Het kan natuurlijk ook wat later zijn.  We zien wel.  Maar hij komt er heus...

 

(foto: Alex Appleby)