Een vader, een dochter. Sis en Nathalie Vermuyten: een verhaal waar muziek in zit.

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Twee handen op één buik zijn ze.  Dat voel je gewoon.  Je ziet het aan hun oogcontact - hoe ze naar mekaar kijken...; hoe ze met en over mekaar praten...Een vader en dochter - Sis en Nathalie Vermuyten.  De relatie tussen een vader en dochter kan mooi zijn.  Sis heeft als alleenstaande vader zijn dochter haast alleen opgevoed.  Twee maal heeft hij consequent promotie geweigerd.  Het leek hem een logische keuze, want hij wou er zijn voor haar.  Sis is trots op haar, en op wat ze heeft verwezenlijkt.  En Nathalie is even fier op hem.  Dit is een hartverwarmend verhaal dat gaat over een dochter-vader-relatie, over vallen en weer opstaan, over doorzettingsvermogen en...over de liefde voor muziek.  Want die delen ze.  Sis heeft zijn hele beroepsloopbaan op en achter de schermen van ontelbare podia gewerkt.  De laatste 25 jaar werkt hij bij VTM - setdressing en rekwisieten - nadat hij vele jaren ook studiomeester was bij talrijke programma's.  In Mechelen was hij duivel-doet-al bij het MMT (nu 't Arsenaal) en Figurentheater de Maan.  De appel valt niet ver van de boom: Nathalie heeft het in de genen.  Met een diploma communicatiewetenschappen op zak  en een leerkrachtenopleiding achter de rug, is ze nu aan de slag op de nieuwsredactie van VTM-radio. 

Muziek is voor Sis altijd een passie geweest.  En toch leek het op een bepaald moment niet zo evident meer om een muziekinstrument te bespelen.  Sis is pijnpatiënt, en met pijn wordt hij elk moment van de dag geconfronteerd.  Hij heeft een bindweefselziekte en fybromyologie maakt het er ook niet eenvoudiger op.  En toch.  Zijn moedige mantra luidt: "Ik heb er me bij neergelegd dat ik nooit zal genezen, maar aanvaard het niet dat ik alle dagen ziek zal zijn...".  Het tekent zijn doorzettingsvermogen. 

Op een dag greep hij terug naar de gitaar - het enige instrument dat hij nog behouden had na de rest verkocht te hebben, omdat hij het niet meer zag zitten ze te bespelen.  Het klonk Nathalie vertrouwd in de oren - klanken en herinneringen uit het verleden.  Ze begon te zingen.  Dit was een héél emotioneel moment, en beiden weenden.  Het kon dus!  het kon!  Beperkter misschien, maar het lukte.   En toen rijpten de plannen...

 

 

Sis is zestig jaar nu.  De geboren Muizenaar begon zijn loopbaan als opvoeder in Borgerstein, voorziening voor mensen met een geestelijke beperking.  En dat deed hij graag.  We schrijven 1976.

Toch zou hij reeds in 1979  zijn ontslag geven - tot onsteltenis van zijn moeder - Stel je voor: vast werk inruilen voor een tijdelijk contract bij het MMT.

Werken, dan weer stempelen, dan weer werken...: het ritme van een artiestenbestaan.  Maar muziek was zijn ding.  Veel trad hij op met de eigen groep, Cassiopeia, maar hij heeft ook de Nederlandse protestzanger Armand begeleid en de Brugse muzikant Luc Van Laere...  Hij ging mee met deze laatste als begeleider op tournée in een voorprogramma  met Rob De Nijs - was betrokken bij het maken van Luc Van Laeres' LP, 2 singels, optredens tot Duitsland toe...

Zijn werkweken telden soms 65 arbeidsuren.  Dan weer zwoegde hij bij het MMT, en dan weer bij het 'Mechels Stadspoppentheater' (zoals De Maan vroeger heette).  Hij maakte muziek, stond in voor het geluid, bouwde decors...Voor het MMT schreef hij de muziek voor 'Jan Rap', en ook werkte hij mee aan ondermeer  'soldaat Schweik' of 'Hou me vast' om maar een paar van de méér dan dertig theaterproducties op te noemen.  Nathalie is trots op het feit dat zijn naam niet vergeten is in het boek over 50 jaar theater 't Arsenaal....

Meer structuur in zijn loopbaan kwam er toen Sis begon bij VTM.  Als studiomeester was hij betrokken bij vele programma's zoals 'Zondag Josdag', 'Schuifaf' (waar hij ook decors voor bouwde), 'Tilt'...   Kortom: Sis ten voete uit: een creatieve geest met veel talent.  Het was een job die hij met veel plezier deed.  Nu zorgt Sis voor setdressing en rekwisieten bij deze zender.

Nathalie moet er om lachen: "papa heeft een halve Ikea steken in zijn magazijn...."

Naast dit alles is Sis nu ook een veelgevraagd licht-en geluidstechnicus, die erg gewaardeerd wordt voor zijn vakkennis.  Heel vaak werkt hij op Sjarabang, dat een soort van thuishaven voor hem is.  Trouwens: de drijvende kracht achter deze vzw is Marleen D'Joos die hij al kent van eind de jaren zeventig.  Met haar man, die nu ook reeds vele jaren overleden is, de acteur Ugo Prinsen, werkte hij in Borgerstein (waar Marleen eveneens opvoedster was) aan een toneelstuk met mensen met een mentale beperking: 'Een glimlach in je knoopsgat'.  

Voor diezelfde Ugo schreef hij ooit twee liedjes voor een productie van Figurentheater De Maan.

Voor Sjarabang was hij zowel voor wat techniek en decor aangaat, heel erg betrokken bij het wagenspel dat zij onlangs -en met héél veel succes- opvoerde op de binnenplaats van ons stadhuis, en even later op Ottertrotter.  (PS: wie dit stuk nog eens wil meemaken moet zich op 15 augustus naar Aarschot begeven, waar het zal worden gespeeld om 21 en 23 uur...)

Het zijn maar enkele voorbeelden van de dingen waarmee Sis zich de voorbije decennia heeft bezig gehouden.  Méér dan 1500 keer stond hij op podia.  En dat kan tellen!

 

 

Nathalie die in 1988 geboren werd, heeft het als kind allemaal van héél dichtbij meegemaakt.

Als jong ukje ging ze reeds mee met haar vader naar de matinees van voorstellingen van 'de Maan'.  Ze was er zo vaak - op de eerste rij, en achter de schermen, dat ze de spelers nadien soms 'corrigeerde' als ze iets 'verkeerd' hadden gedaan.  Vaak maakte ze voorstellingen zo'n twintig à dertig keer mee.   "ik voelde me belangrijk, en ik was trots op mijn vader!"

Ze heeft de lucht van de podia, het theater, de muziek, als het ware ingeademd.  Het mag dan ook geen wonder genoemd worden dat ze vanaf het vijfde leerjaar, dictie begon te volgen in het conservatorium van Mechelen. Twee jaar lang. 

Voordracht, woordkunst: het was écht iets voor haar.  Thuis werd géén dialect gesproken, en zo was het voor haar niet zo moeilijk, zegt ze.

Van de betreurde actrice, Tessy Moerenhout kreeg ze later drama in datzelfde conservatorium.  (Sis had vroeger reeds met Tessy gewerkt in het MMT...).   En  Sara Vanderstappen en An Verreth doceerden er dictie.

De groep van zeven studenten hing supergoed aan mekaar.  Ze waren een 'zotte' bende, en hadden de gekste ideëen.  En Tessy vond dit geweldig.  Méér: ze stimuleerde het.  In deze groep zaten ondermeer Fien Leysen en Freek Mariën die ook een echt Mechels acteertalent mag genoemd worden...   Nu nog komt deze 'bende' nog geregeld samen.  ze noemen zichzelf 'de Jossen' naar het stuk van Tom Lanoye dat ze ooit samen op de planken brachten...

Nathalie wou communicatiewetenschappen studeren, en trok naar Leuven.  "Velen betitelen dit zowat denigrerend als een 'vuilbakopleiding', maar ik wou dit bewust doen.  het was een richting die me boeide.  In ben geslaagd zonder bissen..."

In het derde jaar kreeg Nathalie de keuze tussen een vak of een stage.  En ze koos om stage te doen op de nieuwsdienst van VTM - "het gekende Huis, wwar ik kwam van kindsaf..."  Ze heeft er veel geleerd.  Op de tweede dag van haar stage viel de regering Leterme...  "Het was een goeie leerschool, en men zei me na de stage dat ik zeker contact diende te houden met het Huis..."

Na vier jaar behaalde Nathalie Vermuyten haar master communicatie.  Ze zou het aanvullen met een leerkrachtenopleiding.  En dat had niet weinig te maken met het feit dat lesgeven zowat 'in de familie' zit.  Haar beide grootouders - de ouders van Sis - waren leerkacht, maar ook een oom, een nicht...  En misschien was het vooral ook de bewondering voor haar oma - 'moeke' - die stierf toen Nathalie elf was.  Ze vindt het nu nog jammer dat deze niet meer kan zien waar ze uiteindelijk is beland...

De moeder van Sis was een karaktervolle vrouw.  Sis heeft altijd een grote waardering gehad voor haar.  Ze was enig kind, en in de tweede WO werd het ouderlijke huis in Muizen platgebombardeerd, waarna het gezin verhuisde naar de concièrgewoning van Planckendael.  Nadien kreeg ze de kans om de normaalschool in Brussel te volgen.  "Ze was een sterke vrouw, en bovendien was ze heel sociaal bewogen.  Ze zette zich in in de vrouwenbeweging en ook voor de Damiaanactie in Muizen...".    De vader van Sis - Karel Vermuyten was dan weer actief in de Mechelse politiek.

Het zijn mensen die voor Nathalie heel belangrijk waren.

Nooit heeft Nathalie les gegeven, buiten een gastcollege aan de Hasseltse Hogeschool.  En dat laatste lag haar wel.  Maar ze diende haar vacature in bij VTM.  "Ik was één van de weinigen die géén journalistiek had gedaan.  Maar ik leerde alles snel.  Ik kwam terecht op de nieuwredactie van de radio, en we maakten journaals voor Q-music, JoeFM, Belga Audio...  Met een twaalftal personen werkten we in shiften.  Ik ben een aantal jaren redacteur geweest, en dat betekende ook monteren, lezen, schrijven....  Sinds een half jaartje werk ik nu op de eindredactie en is de verantwoordlijkheid nog groter geworden.  Ik dien nu ook onderwerpen te selecteren, de volgorde van nieuwsitems bepalen, enzovoort..."

Ondanks de dwang van deadlines, blijft Nathalie er gek genoeg rustig bij.  Eigenlijk vindt ze die drive en de adrenaline die ze dan voelt wel tof.  "Soms is het wel moeilijk om als je om drie uur opstaat, je al wakker moet klinken om half 5 in de ether..."

Nathalie lijkt niet alleen fysiek op haar vader Sis: ook karakterieel hebben ze veel gemeen.  Beiden leggen de lat erg hoog.  "We zijn beiden kommaneukers" lacht Sis.

 

(foto: familie Vermuyten)

 

Die sterke band tussen vader en dochter is er altijd al geweest...

"Als ik vroeger piano speelde als Nathalie in bed lag, gaf haar dat een veiligheidsgevoel..."   Nathalie groeide op met muziek.  En dan kreeg Sis af te rekenen met gezondheidsproblemen.  De mogelijkheid om te spelen werd erg beperkt.  Sis verkocht al zijn instrumenten.

Alleen die ene gitaar behield hij: "een mooi, goed en uniek instrument.  Ze stond onaangeroerd in de living.... Ik kon niet meer spelen.  Het was fysiek te pijnlijk.  Maar ik blééf wel luisteren naar muziek.  Toen hoorde ik een arrangement van Leonard Cohen.  Ik wou per se de partituur vinden.  Ik vond ze, en probeerde..."

Het klonk Nathalie zo vertrouwd in de oren.  Ze begon te zingen.  Emotie.  Wenen.  Het kon!  Beperkt - maar het kon!

Het was een kantelmoment.

En zo groeide iets moois.  Er werden meer nummers gevonden, van Jimmy Hendrickx tot Les Misérables (Nathalie heeft een voorliefde voor musicals)....  Vier, vijf nummers....  "Willen we daar eens mee optreden?", stelde Sis voor aan z'n dochter (die tussen haakjes geen muzieknoot lezen kan...)

Zo gebeurde het.  Vier jaar geleden traden ze beiden op op de Nieuwjaarsreceptie van Caputsteen, zonder dat iemand het op voorhand wist.  Er was veel stress mee gemoeid, maar ze déden het!  En ze kregen goeie reacties.  Het was de aanzet om verder te doen, rustig zonder zichzelf veel op te leggen...  Het programma werd nog gevarieerder: Peggy Lee, Billy Joël...

Het werd een proces van zoeken, opgeven, mekaar opkrikken..., van oefenen aan de keukentafel...

Ze deden ook een paar huiskamerconcerten bij Marleen D'Joos voor een vijftigtal mensen - heel gezellig, kleinschalig.  "Geen podium voor ons.  We stonden tussen de toehoorders.  Het publiek moet bij ons op 'de schoot zitten'..."

"We blijven exact wie we zijn.  Als er foutjes zijn - tja: so what.  We hebben er plezier aan."

Sis kocht ondertussen terug een piano.  Ze staat lager dan normaal omdat anders het spelen te moeilijk is.  En het plezier is er terug.  Zoals vroeger lukt het niet meer.  Maar het kan.  Dagelijks verbijt Sis zijn pijn., vergeet de slapeloze nachten... Hij verstopt het vaak.  Maar hij volhardt door zijn sterke karakter, want hij wil niet aanvaarden dat hij 'alle dagen' ziek is.

Nathalie gaat met haar vader in muzikale dialoog.  Een vader en een dochter: een verhaal van grote liefde en respect voor mekaar, van vallen en opstaan en verder gaan, van ontroering en en emoties, van woorden en klanken - van mekaar in zichzelf herkennen...  Ik zie het in de oogopslag, hoor het in hun woorden en lees het  tussen de lijnen.  Nathalie en Sis zijn mooie mensen.  Vaders en dochters: hun band kan sterk zijn. En daarvan kan ik getuigen.

 

 

Wie Sis en Nathalie Vermuyten aan het werk wil zien én horen, moet beslist op 24 oktober naar Sjarabang aan de Kerkhoflei 47, afzakken.

Om 20 uur start het programma.  (deuren 19 uur). 

10 Euro in VVK, 12 Euro aan de kassa. 

reserveren is noodzakelijk!

info@sjarabangvzw.be

www.sjarabangvzw.be

015/63 96 14

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aanrader!!