Nonkel Pater - Tante Nonneke

met categorie:  

Het is zomaar een doodskaartje van iemand die in Mechelen geboren is en in den vreemde is gestorven.  Mij zegt het niet zoveel, maar sommigen geven er fortuinen aan.  En als het dan het doodskaartje is van ne beroemde kunstenaar misschien nog meer dan als dat van... bijv. ne Nonkel Pater.

Maar onlangs botste ik op dit doodsprentje :

 

Eerwaarde Pater Eduard Van der Kinderen - Geboren te Mechelen op 14 december 1888 en overleden te Carnières op 26 maart 1958.

Omdat ik geregeld op dit kaartje  stootte, wilde ik toch even weten of er een leuk verhaal aan vastzat, want je weet maar nooit.  Het googlen op tinternet gaf me exact 1 levensbeschrijving.  Leest U even mee...

"KINDEREN (Van der) Eduard Karel, Missionaris (Mechelen 14.12.1888 - Carnières 26.3.1958).  Zoon van Karel en van Pilou, Martha.

Na zijn humaniora trad de jonge Eduard in de congregatie van de Missionarissen van het H. Hart op 4 oktober 1910.  Na zijn filosofische en theologische studies werd hij priester gewijd op 10 augustus 1915.

Wijl hij toen in Nederland verbleef werd hij opgeroepen om het Belgisch leger aan de IJzer te vervoegen, waar hij trouw dienst deed eerst als brancardier, daarna als aalmoezenier.  Na de demobilisatie werd hij leraar aan het missieseminarie zijner congregatie te Asse.

Aangesteld om Mgr. Van Goethem te vergezellen voor de pas aanvaarde missie ter Tshuapa in het toenmalige Belgisch-Congo vertrok hij uit Antwerpen op 23 september 1924.  In de missie werd hij aangewezen voor de stichting der missie in Boende.  Daar vestigde hij zich in het centrum voor de geestelijke zorg der inwoners, blank en zwart.  Ondertussen kon de prefect het hem toevertrouwde gebied verkennen.  Zodra het mogelijk geworden was vestigde hij zich met de ondertussen nieuw aangekomen confraters in een voorlopig huis op het eigen terrein in het bos op 2,5 km afstand van de stroom.

Geleidelijk werd daar onder zijn leiding de missiepost opgebouwd in vast materiaal : woonhuizen voor paters, zusters, inlands personeel, kerk, scholen, enz.  Tevens bleef hij belast met de parochiale zorg.  Doch hij mocht de hulp genieten van de medebroeders zowel voor de materiële ontwikkeling als voor het onderwijs, catechese, terwijl één van hen de zorg had voor het binnenland tot aan 2° Zuid, langs de beide zijden van de Lomela.

Na enige tijd de algemene prokuur van de missie te hebben beheerd ontving hij in 1933 de leiding van de missiepost Boteka-Flandria en in 1936 van Bamanya, telkens als mijn vervanger.

Doch in 1937 waren zijn krachten zover gedaald dat hij terug moest naar België. Daar heeft hij nog lange jaren dienst kunnen bewijzen als overste in verschillende kloosters, vooral onder de zware oorlogsjaren : Asse, Bree, Dinant, Carnières."

Kon. Acad. Overz. Wet. – Belgische Overzeese Biografie ( ! PDF ! )

Een leuk verhaal van een interessant leven, doch niet direct wereldschokkend.  Maar het zette me wel aan het denken.  In encyclopedieën, naslagwerken en blogs worden de grote levens beschreven en besproken van uitvinders, schilders, beeldhouwers, ingenieurs, stedenbouwers en orgel-, klokken-en kanonnenmakers, geboren te Mechelen en hier of in het buitenland aan het werk.

Je komt wel eens de verhalen tegen van bijv. de Gebroeders Verhaeghen of Joos de Rijcke, maar niet direct zoveel van Nonkel Paters en Tante Nonnekes.  Misschien in eenzaamheid en bescheidenheid verrichtten zij, aan de andere kant van de wereld, het onmogelijke waarvoor zij geen heldenstatus vroegen of eisten. 

Tussen dat leger broeders, zusters en missionarissen zullen ook wel geboren en getogen Mechelaars gezeten hebben.  Gepokt en gemazeld in één of ander Mechels seminarie maar niet geroepen voor een priesterambt of kloosterleven en uitgestuurd door hun congregatie.  En zo iemand zit in mijn kennissenkring.

In 1964 kwamen mijn moeder, afkomstig uit Heist o/d Berg, en mijn vader, afkomstig uit Schelle, in de Vrouw van Mechelenstraat wonen omdat mijn vader hier Mechels stadsambtenaar was geworden.  En omdat de Grote Stad nog een beetje vreemd was, was het leuk om te ontdekken dat toen en in dezelfde straat ook een koppel met kleine kinderen woonden die tevens afkomstig waren uit Heist o/d Berg, nl. de familie Vonckx-Bruyndonckx.  Julia was huismoeder en Jef reed met de Mechelse stadsbus, maar dit terzijde.  Alzo werden beide families levenslange vrienden.

En Julia had een zuster, Delphine Bruyndonckx, die non (of kloosterzuster) was in India.  Om een lang verhaal kort te maken : Na eruit gebonjourd geweest te zijn in China door de troepen van Mao Zedong belandde Delphine in Palayamakottai - India waar ze een lokaal ziekenhuisje opstartte met hulp van een lokale en rijke(re) luciferfabrikant.  Over de jaren heen breidde dit ziekenhuisje uit en werd Delphine decennialang hoofd van het hospitaal.  Hiervoor ontving ze van de lokale en dankbare bevolking de titel van “Teresa van Tirunelveli”.

We bleven natuurlijk niet in de Vrouw van Mechelenstraat wonen maar we kwamen altijd graag langs bij Julia en Jef.  Daar, maar ook van ons moeder, kregen we dan bovenstaande verhalen te horen.  En geregeld hoorden we dat Delphine, eens per jaar en voor enkele dagen, was overgekomen naar haar zuster in Mechelen.  Soms kwamen er enkele Indische mensen mee, meestal kinderen van bovenvernoemde luciferfabrikant, die ze dan een dag meenam naar haar Congregatie ( Ik vermoed die van Heverlee ) maar ook meetroonde door Mechelen.

Julia was in Mechelen ook bij vele mensen gekend omdat ze Indische spulletjes probeerde te verkopen om alzo geld en medicijnen op te kunnen sturen naar Delphine’s ziekenhuis.  Dit alles is ondertussen al een hele tijd geleden, want Julia en Jef zijn al een tijdje gestorven maar de verhalen blijven me bij.  Geen idee of Delphine nog leeft of al is overleden, alhoewel ze er – de laatste keer dat ze in Mechelen was – erop stond om uiteindelijk niet meer terug te keren naar Mechelen of België.

Is dit gewoon een goed-leven-in-dienst-van-je-medemens of is dit een heiligenverhaal ?  Dat maakt niet zoveel uit.  Maar het is / was wel een levensverhaal dat indruk maakte, zeker op ons, toen kleine kinderen en jongeren.

Misschien zijn er nog wel Nonkel-Pater-en-Tante-Nonnekesverhalen van geboren en getogen Mechelaars die, ergens in de wereld, bergen hebben verzet.

Vlaanderen zend zijn zonen en dochters uit. Sterk verhaal Gim. Meer van dat a.u.b.

@ G.L. : Graag gedaan.

Hopelijk komen er nog meer verhalen naar boven van Mechelse Nonkel-Paters en Tante-Nonnekes die onze Wereld positief hebben veranderd of het leven van Mensen of de Mensheid hebben verbeterd.

Heel mooi, Antoine.  Meer van dat !

:-)

Na een rechter muisklik en 'view image' kan je met wat opnieuw vergroten (Ctrl/plusteken) die ganse GVA-pagina van Antoine lezen. Over een van de figuranten vind ik zelfs op Mechelen Blogt 3 artikels: Van a eentwee - drie.

Goed verteld, Gimycko.
Niet alleen missionarissen hadden een boeiend leven. Dat van onstellend veel 'doodgewone', door maar enkelen goed gekende en door de rest vlug vergeten mensen, kan een schitterende film opleveren. Realiteit blijft straffer dan de fantasie van scenarioschrijvers. Die kunnen in de toekomst oude Facebook- en Twitterarchieven gebruiken. Ook dan zullen ze daarmee wel niet de meest boeiende persoonlijkheden en hun lotgevallen belichten, hé. Onbekend is zeker geen synoniem van oninteressant. Het zijn dikwijls de 'gemakkelijke' verhalen die voor het grote publiek nog het meest in de verf gezet worden, zowel door de betrokkenen als door de papegaaien.

Uit de Gazet van Antoine...

Schitterende lijst, Antoine.

Het bid/doodsprentje van Victor Scheppers zit er zelfs tussen !

:-)

Allemaal mensen die wisten wat " sociaal zijn " echt betekend. En er waren er nog zoveel meer.

Die lijst uit de Gazet van Antoine vind ge ook in de

Kronieken van Leest ( Seniorennet - Zie bovenaan )