Een onbeschreven blad nog...

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

De zon klimt hier over de dakranden van de huizen aan de overkant...en geeft een hoopvolle toets aan deze eerste dag van 't nieuwe jaar...

 

1 januari 2015...

Het klinkt als de aanhef van een Nieuwjaarsbrief, netjes gepend op hagelwit papier en voorgelezen aan peter en meter.

Lang geleden...  Met vloeipapier en pennenlikker veilig in de buurt.

Want vlekken kunnen niet bij een nieuw begin.

Nog niet.

Die komen wel:  de vlekken en de kreuken.

Maar nu nog niet.

Nog even niet.

We zijn nog even in een zalige roes

bubbels, hoop en verwachting.

Mechelenblogt gaat ook het nieuwe jaar in.

- zijn tiende - weet je wel?

Straks kunnen we dus daarop het glas heffen.

Mechelenblogt schrijft het verhaal van deze stad.

Het blad is nog hagelwit

onbeschreven en zonder vlekken.

Maak jij ook dit jaar

kanttekeningen bij dit verhaal?

 

 

Beste wensen bloggende medemens!

 

 

 

 

 

Fel verschillend van al den andere lulkoek die hier verschijnt op deze pagina's nietwaar XXXX pardon X.X. .

Mooi  geschreven Jan !!!!

Het jaar is  inderdaad  nog vers ..

Gisteren wensten   we iedereen  het allerbeste.

En hopelijk doen we dat vandaag en morgen en de andere dagen ook !

Een beetje warmte in deze donkere dagen doet altijd deugd.

Het doet me denken aan de  goede voornemens ,

die we vroeger neerpenden in onze nieuwjaarsbrief..

Weet je nog ...

Moeizaam  geschreven met een ballonnetjespen en blauwe inkt ...

Blauwe inkt van Talens , als ik het me nog goed herinner..

Ik heb ze nog , mijn nieuwjaarsbrieven.

Mijn mama had  ze allemaal bewaard en ik  koester  ze ,

als  een kostbaar  stukje  van mijn  onbezorgde kindertijd ..

Nieuwjaarsbrieven  met  engeltjes en  glittertjes ,

vol  geschreven met  grote  letters , schots en scheef ,

en  veel  te  dicht bij   mekaar ..   Met  steeds  dezelfde wens...

                                       GELUKKIG NIEUWJAAR

José Ruysevelts                                                            02/01/2015

 

Hoe komt het dat me dit plots te binnen schiet? Meer dan 50 jaar geleden, op school uit het hoofd moeten leren, en dan doen alsof ik voorlas wat de kleuterjuf had geschreven:

 

Ik loop over de steentjes

 

Met mijn korte beentjes

 

Om U als alle grote mensen

 

een gelukkig nieuwjaar te wensen

 

Die korte beentjes hebben nadien serieuze groeischeuten gekregen. Waarschijnlijk was dit mijn eerste woordkunstoptreden voor publiek, bestaande uit grootouders, groottante, ouders, oom en tante, neefjes en broertje en zus. Enkele jaren later kochten mijn grootouders hun eerste televisie - meteen al een kleurentelevisie, toen nog een rariteit! en werden onze optredens vervangen door het Nieuwjaarsconcert uit Wenen en het Skischansspringen uit Garmisch Partenkirchen.

 

 

Dat leuke gedichtje kan zeker 50 jaar en ouder zijn; die kleurentelevisie warschijnlijk maar 40. De VRT begon eerst en erg aarzelend in 72 toen geleidelijk de eerste technici van Flagey naar Reyers kwamen. Ook in 73 en 74 was alles nog grotendeels zwart/wit. Een eerste doorbraak in de verkoop van kleurtoestellen was de World Cup van 74 want de Duitsers zonden in kleur uit.. Maar zelfs in 76 moesten we met de nieuwe generatie tv-producers nog zoiets als "grijswaarden" leren. Vandaag de dag begint het nieuwjaarsconcert om 11u15 en wordt ook het eerste deel uitgezonden. Maar vroeger begon het concert eerst na de pauze en konden de kinderen nog hun nieuwjaarsbrief voorlezen en de beloning incasseren vooraleer de tv werd aangezet.

Dat tijdsschema klopt met wat ik me meen te herinneren.

Mijn eerste ontmoeting met de kleuren TV  was tijdens Expo 58 in het Amerikaans paviljoen.
Maar het bleef bij een soort testbeeld met voor mij kleuren van "lik me vestje".

De eerste kleuren TV die ik van op afstand  zag spelen was rond 1967  in de etalage van de radio- en TV- winkel Eggermont in de Consciencestraat.

Een close encounter met de kleurenTV gebeurde enkele dagen later op de 2e verdieping van de Galeries Anspach in de Bruul waar net de poppenserie "The Thunderbirds" werd uitgezonden.  Vraag me echter niet op welke zender dit gebeurde.  Wat ik nog wel weet is dat het toestel eventjes 46.000 Belgische franken kostte.  In die tijd een enorm bedrag dat  voor de meesten verschillende maandlonen betekende.  Tijdens het WK in Mexico in 1970 heb ik echter voldoende van de kleuren TV kunnen genieten omdat Robert Cools (toen uitbater van café Barcelone) zo'n toestel aan zijn muur had gehangen.  Het heeft zich in elk geval terugbetaald :-)

En in 1974 mocht ons gezinnetje zich de trotse eigenaar voelen van dat nieuwe stukje vermaak.  Inmiddels was de prijs al geslonken tot 34.000 F voor een Relefunken Weltmeister, wel met nog wat kleurenconvergentie (bij een voetbalmatch "liep" het rood van de truitjes altijd een ietsje achter de spelers).

Zoals altijd is het Kokkensiaans geheugen ondanks het vele nuttigen van tafelbier Piedboeuf of Delhaize Bruin weer een onverslijtbare bron van historische correctheid. In Nederland begon men inderdaad in het najaar van 1967 met nauwelijks een half uurtje kleur per dag en die Thunderbirds waren bij de allereerste kleurenprogramma's al  werden ze eerst nog in zw/w uitgezonden. Dat heeft het Kokkistische oog getroffen in de Consciencestraat en in de Galeries Apache. Dat waren dus uitzendingen van de Nederlandse TV die toen -voor de kabel er was-  met een goede antenne te capteren viel. En een oudcollega zei me dat de VRT heel voorzichtig al in 1971 en niet eerst in 72 met kleurenprogramma's experimenteerde. Zelfs die 34.000 frank klopt want dat betaalde ik ook voor een SBR in 1974.

Vermits Mechelen Blogt blijkbaar weer kuren heeft, is het onmogelijk om mijn tekst hierboven te editen vermits de link "bewerken" ontbreekt.

Erratum

Het TV-toestel in kwestie was een Telefunken Weltspiegel en niet wat ik er hierboven van gemaakt heb.

Ik ben dus niet alleen maar het blijft bizar. Vorige week kon ik binnen 1 rubriek mijn inbrengen van verscheidene tijdstippen niet, wel, wel, niet, wel, wel, niet en de laatste weer wel bewerken. Vandaag is dat daar nog steeds zo en de laatste dagen lukt ook het beginnen 'bewerken' of 'beantwoorden' met daartoe aanwezige links niet altijd vlot.

Sierra in 1971, met afstandbediening doch nog zonder teletekst, aan 29.500 of 29.900 frank (gewild efkes onder de 30). De technisch gelijke uitvoering maar met Philipslogo zou enkele duizenden meer gekost hebben.

Vreemd, want ik kocht in 1967 een Sierra stereo bandopnemer en die kostte normaal  1.800-1.900 frank meer dan het identieke Philipsmodel. (ik kocht het bij Hannecart in Brussel evenwel met een flinke korting)  Het was de luxe-uitvoering van Philips en de kast was bekleed met een beige simili daar waar  Philips het bij een gewone plastieken behuizing hield.

  Sierra Ariston 6147- catalogusprijs 9.300 frank

Philips EL 3547- catalogusprijs  7.400 frank

Beide prijzen stonden  in de zeer dikke catalogus (1965) van "Radio Création" aan de Lemonierlaan te Brussel.

Nu gaf 'beantwoorden' van Roger Kokken me "The requested URL /comment/reply/17864/109055 was not found on this server. That’s all we know." Bovenaan 'reactie toevoegen' lukt wel om hier iets te plaatsen. En deze reactie van mezelf kan ik nu wel bewerken.

Het was de Sierra TV die goedkoop was want hij heeft lang genoeg in huis gestaan om zeker te zijn. Nooit een Philips TV gekocht.

De eerste TV 's waar ik ooit op gekeken heb waren Telefunkens. Het was in het jaar 1954 toen Duitsland in Bern de finale van de wereldbeker voetbal won tegen het onklopbaar gewaande Hongarije. De ploeg van Puskas, Csibor, Hidegkuti e.a. moest in de finale van Bern met 3-2 het onderspit delven. Het was Helmut Rahn die voor de manschaft de winninggoal binnenschoot. " Tor, Tor, Tor ".  In het volgepropte duivenlokaal Bellekes op de Graanmarkt heb ik de finale bekeken. Dat waren grandiose tijden .

Ik wist niet dat Polle duiven hield. Die beestjes zullen de morgen tevoren in keefkes op de Korenmarkt gepropt gezeten hebben. Op halve fond naar Belleke werd vooral door groenwitgestreepten gevlogen.

Rahn maakte én de gelijkmaker, én de winning goal. Van die match hier foto's in dezelfde kleuren als op dienen Telefunken tegen de muur boven het speelkaske vanachter in 't café.

Mon,  G.L. bedoelt hier hoogstwaarschijnlijk het duivenlokaal Bellekens (naast Hertsens) en niet café In de Bel bij Rikse De Hert, bij Belleke, bij de Smalle of hoe men het café ook noemde.

Ah Roger, dat kan. Ik vond die genitief achter het zelfstandig naamwoord al formidabel ouwerwets, zelfs voor G.L. die niet meer van de jongsten kan zijn. Maar met die voetbalmatch dacht ik vanzelf aan het Racing volkscafé van Belleke aan de overkant, een deur of twee van café Autobus bij Rikskes ploegmaat Jos Mannaerts.

Ja bij "Belleke", (what is a name want ze had een schap gelijk een paar bloemkolen) heb ik  eind jaren 60-begin jaren 70 met mijn vader ettelijke pale-alekes achter mijn huig geduwd :-)

En Lowieke De Hert heeft me ooit nog half bewusteloos gesjot tijdens een match van de reserven toen ik als 8-jarige een bal vlak in mijn gezicht kreeg. Dat moet zowat 1951 geweest zijn.  Wat ik me ook nog van dat café herinner is dat er op de deur naar het pissijn een geëmailleerd plaatje hing met "cour". Het dateerde  wellicht uit de tijd dat het franskiljons in Mechelen nog "bon ton" was.

Als kind ging ik liever naar Jos Manaerts omdat daar toen een flipperkast stond (nog geen bingo) maar mijn vader, een hevig Racingsupporter en later nog ondervoorzitter van de federatie) ging liever naar "In de bel" omdat Jos niet de vriendelijkse cafébaas was (enfin naar zijn zeggen)

En G.L. is idd nog een ietsje ouder dan ik.

 

Bon ton, my arse! 'Kompjoeter' is geen Nederlands en ook 'naar de koer gaan' was ooit fout. Het uit het Frans geleende 'cour' bleef nog lang de juiste spelling. Na 1864 was er pas een spellingshervorming in 1946. In 1937 heette 'koer' nog een "betrekkelijk jonge vlaamsche ontleening". In Algemeen Nederlandse woordenboeken zal het dan niet voor '46 gekomen zijn en het dure bordje zal er al "zooveel" eerder gehangen hebben, mijn gedacht.

Mon, niet kwalijk nemen maar ik had toch duidelijk vermeld " duivenlokaal Bellekes ".-) Natuurlijk was cafè " in de Bel " aan den andere kant van de Graanmarkt. Daar stapte ons moeder met ons op de bus naar Vilvoorde. Dat was in de jaren stillekes na den big boem. Of er opnieuw nen big boem komt kan ik u niet vertellen. Ik heb genen glazen bol.

Ik vond een "surboum" toch vele plezanter dan den big boem van G.L.! En ik had daar ons moeder niet voor nodig.

Ja G.L., maar de familienaam was niet Bellekes maar Bellekens, altijd met een n ook al hoort men die in 't Mechels nooit. Ik kan misschien van 'den Bellekens' horen klappen hebben maar ik wist van geen kanten dat er een duivenlokaal was. Ik was dus verrast dat Polle, de man van Belleke, een duivenliefhebber zou geweest zijn.

Want "Bellekes" betekent "van Belleke". Zoals "Jans boek" of "Rikskes ploegmaat". In tamelijk recente tijden komt die nu ook al wat verouderde genitief voor het zelfstandig naamwoord maar in oude geschriften kwam die er achter: "de dood mijns broeders" of dus "het duivenlokaal Bellekes".

Zoals Roger zich herinnerde, kon men niet zomaar naast Belleke kijken, en men ging bij Belleke iets drinken want 'de Smalle' zal zekere genen van zijn pa gehad hebben.

" De Smalle " was ook ne sportman hé Mon. En in die tijd namen de meeste ( niet alle ) sportmannen hun taken nog ernstig op. En nu ist wee aan Jokke.

Dienen is persees met den boemlala gan speile.

Beste wensen bloggende medemens!


Beste wederkerige wensen bloggende medemon!

Is dat geen mooi gallicisme?

Prosper Joeplaboem wast de doeke van a kind!

"Moicht ich des kyndes eyn diener syn
und weschschen eme syne doichelchyn
ind drügen sy yn deme sonnen klaren schyn
so hette myn trüren eyn ende"

Marcel Honoré Nestor chevalier Neels n'aurait pas pu le dire schünder, Jokke.

(Ik heb dat allemaal opgezocht, zulle.)