Mechelse wereldburger Carl Cleves is even terug 'thuis'...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Het is heerlijk zomers op het terras van reiscafé ViaVia: dé geknipte plek voor een ontmoeting met Carl Cleves, wiens wieg dan wel in Mechelen stond, maar de hele wereld zijn thuis mag noemen.  Pas gisteren haalde onze nieuwste blogger - Erik Raspoet - een door hem uitgeschreven interview (dat nooit werd gepubliceerd) vanuit de la om het te posten op Mechelenblogt.  Het toeval wil dat ik deze ontmoeting reeds een tijdje geleden plande.  Bewust las ik het artikel van Eric slechts diagonaal - onbevangen wilde ik me laten verrassen door de verhalen van Carl; gulzig luisterend - nieuwsgierig...  Zijn levensverhaal kan heler boekdelen vullen.  Ze vertellen van een dromer, een idealist, een artistieke duizendpoot...  Na zijn studies trok Carl Van Hoogenbemt (want zo heet hij officieel) de Mechelse voordeur toe...  Niet omdat hij deze stad niet graag zag, maar wél omdat hij ademruimte nodig had om volop te kunnen gaan voor zijn droom.  Het burgerlijke levensritme van zijn ouders - vader was rechter - was hem te eng.  Carl moest uitbreken om te kunnen waarmaken wat hij wou.  Het ging niet om een onherstelbare breuk.  Gelukkig maar.  Soms moet men kunnen loslaten om te groeien...  Carl is 71 jaar nu.  Hij straalt rust uit, en hij oogt vriendelijk - zachte blik.  Hij is een gelukkig man.  Dat heeft niet weinig te maken met zijn Grieks-Australische echtgenote en muze, Parissa Bouas.  Ze zijn als communicerende vaten - al 25 jaar lang: ze vullen mekaar niet alleen aan als man en vrouw maar ook als muzikale partners.  Zaterdag staan ze samen op het podium in het Cultuurcentrum...  En volgende week donderdag keren ze terug naar thuishaven Australië na een tussenstop in Maleisië...

 

 

 

Even de biografische 'feiten' op een rijtje:  Carl van Hoogenbemt verlaat geboortestad Mechelen nadat hij zijn rechtenstudies in Leuven heeft afgerond, om de wijde wereld in te trekken met zijn gitaar op de schouders.  Het wordt een onwaarschijnlijke reis - kriskras van Noord naar Zuid en van Oost naar West...   Een kwarteeuw geleden ontmoet hij in Sydney Parissa Bouas.  Ze wordt zijn echtgenote.  Parissa heeft 'een stem die engelen groen van afgunst maakt' en samen richten ze de 'Hottentots' op, een groepje waarmee ze op toer gaan langs Australische festivals, doorheen Europa, Latijns Amerika en zelfs Madagascar.  12 CD's hebben ze ondertussen op hun palmares staan en deze worden bekroond met tal van prijzen.  De Duitser Gunther Pauler die bekend werd door zijn werk met Eric Clapton, Sting en The Stones, ontdekt hen enkele jaren geleden, en produceert het album 'Out of Australia'.   Zaterdag zullen Carl en Parissa liedjes brengen vol humor, emoties, ontroering en sterke verhalen.  Beiden zijn ze sterke songschrijvers en ze weten te bekoren door de wonderlijke samenzang en rijke verbeelding die hun muziek kenmerkt.

De liedjes van Carl en Parissa bestrijken inhoudelijk een zeer breed palet en gaan van intieme observaties en beschouwingen over mensen en toestanden in de onmiddellijke omgeving - over verhalen uit hun nomadisch bestaan tot politiek kritische songs over de wantoestanden waarmee ze worden geconfronteerd.  Muzikaal spelen vele invloeden mee zoals folk, fusion, jazz en wereldmuziek. De muziek wordt steeds akoestisch uitgevoerd.

 

www.carlandparissa.com        www.carlcleves.com     www.parissabouas.com

 

Ik diende Mechelen te verlaten voordat het 'te laat was'.  Ofwel was het naar het leger gaan, ofwel moest ik stage lopen bij een conservatieve collega van mijn vader, die rechter was.  Ik wou geen van beide.  Ik moest loskomen van Mechelen...

 

Carl groeit op in een burgerlijk Mechels milieu als de oudste van vier - Drie jongens en een meisje.  Hij is een briljant student - dat wel.  Carl loopt school in het Sint-Romboutscollege, maar mooie herinneringen heeft hij er niet aan.  Hij zit in een 'wonderjaar': een klas met studenten waarvan er later niet weinigen bekendheid krijgen: Herman De Coninck, Etienne Van den Bergh, Frans Verleyen, Frans Marijnen, Paul Goossens...: namen die nog steeds méér dan een belletje doen rinkelen. 

 

Met Herman De Coninck deelde ik de passie voor het woord, maar écht close waren we niet - ook al treinden we later nadien nog vaak samen naar Leuven.  Misschien was ik voor mijn studiegenoten in zekere zin ook een beetje een buitenstaander.  Ik hield van muziekgenres die zij niet kenden.  Ondanks het feit dat een oom van mij een muziekhandel had in de OLV-straat, was het vooral in de discotheek van de  Mechelse bib dat voor mij een hele nieuwe wereld openging.   Elke week kwam ik thuis met een tiental nieuwe platen: een muzikale ontdekkingsreis...  Ik absorbeerde het allemaal: exotisch klinkende muziek, rythm &blues, jazz, het Franse chanson, de rock en roll die overwaaide vanuit Engeland, Jacques Brel...  het was verrassend.  In het conservatorium in het toenmalige Mechelen kende men alleen klassieke muziek.  Hoewel ik een goed student was, heb ik de poësis toch moeten dubbelen.  Het was mijn eigen schuld: ik was iets te veel met muziek bezig geweest. Die belangstelling voor muziek had ik van jongsaf.  Ik herinner me dat ik als vierjarige ooit 'maladie d'amour' van Henri Salvador hoorde.  Ik voelde het haast fysisch aan.  Ook later greep muziek me soms op dezelfde manier aan...

 

Carl is een nieuwsgierig kind en avontuurlijk aangelegd..

 

 

Ik ben graag bij de scouts geweest, en Kuifje was de held aan wie ik me spiegelde...  Nieuwsgierigheid was steeds mijn drijfveer.  Het was allemaal zo anders dan het conservatieve burgerlijke milieu waarin ik opgroeide.  Ouder wordend begrijp ik m'n ouders wel beter.  Zij zaten ook vast in een soort van cocon, en ze hadden het natuurlijk het beste met me voor. Vader had natuurlijk liever gehad dat ik een loopbaan uitbouwde binnen justitie, zoals hij.  Muziek was niks voor hem.  Ik begrijp nu dat hij het beste met me voorhad.  een muzikale carrière hield te veel risico's in - en was te onzeker...  Pas heel veel jaren later heeft hij zich hiermee verzoend, en is hij zelfs naar een optreden gekomen.  Hij heeft het zelfs goed gevonden.  Ze zijn nu beiden overleden, maar ik heb hen ook graag gezien.  Het contact was niet altijd gemakkelijk, maar tot een breuk is het nooit gekomen.  Ik bleef ook steeds met hen corresponderen.  Maar ontsnappen aan dat dat milieu moest ik écht wel na mijn studies...Ik kwam te veel in botsing met een aantal waarden.  Als 15-jarige wou ik niet meer naar de kerk, en dat vond mijn godsvruchtige vader heel erg.

 

 

De familie Van Hoogenbemt is generaties lang Mechels geweest.  De familie heeft een sterk Katholieke tak, maar ook een antiklerikale.  Grootoom Albert van Hoogenbemt die een gerenommeerd schrijver was tekent in zijn boek 'De Stille man' het verhaal op van zijn vader - de overgrootvader van Carl.  De man had een zaak aan de Vismarkt en was een klassiek geschoold muzikant.  Op een mooie dag verlaat hij vrouw en kinderen, en trekt hij naar Parijs om zich verder op de muziek te gooien.  Hij mislukt er schromelijk, en keert terug naar Mechelen...  De vader van Carl is dan weer een heel ernstige katholiek, die ooit overwoog om priester te worden.  Hij kon het niet aanvaarden dat zijn oudste zoon in een klein rockgroepje speelde.  Voor een zoon van een rechter kon dit niet.  Toen Carl in het Mechels Miniatuur Theater een concertje wou spelen, was dit een brug te ver voor hem.  Het jaar voordien had men daar immers een volgens hem 'onzedelijk stuk' gespeeld.  Dat kon ook écht niet in 'zijn' stad.  Daarom kiest Carl om te verkassen naar Antwerpen.  De geest van mei '68 doet vele heilige huisjes sneuvelen.  Viëtnam is een morele trigger, de burgerrechten in de VS beroeren velen...  Later komt daar nog de ecologische beweging bij... Ik onze stad is de legendarische Herten Aas de place-to-be.  Toch volgt Carl dit door zijn verhuis naar Antwerpen vanop de zijlijn...

 

(uit zijn boek 'Tarab - travels with my guitar'  Dit boek is aan zijn tweede druk toe, en het zal ook te koop worden aangeboden na het concert van zaterdag!)

 

 

Na zijn studies tot doctor in de rechten mag Carl met een studiebeurs naar  Zuid-Afrika, samen met zijn jonge Mechelse vrouw.   Hij zal er Internationaal Recht studeren.  Maar ook daar botst hij met de tradities...

 

Daar zijn mijn ogen opengaan.  De Apartheid vond ik verschrikkelijk.  Mijn politiek bewustzijn is er gegroeid.  Het was een heuse confrontatie.  Ik speelde zo bijvoorbeeld met Indische muzikanten.  Toen het op een avond na een optreden te laat was geworden, bood ik een Indische citarspeler een plaats om te slapen aan.  Buren moeten dit verraden hebben, en de politie viel binnen om de man op te pakken.  Het was een shock voor mij.  In Zuid-Afrika heb ik het gedaan gekregen om met een handigheidje mijn studiebeurs Internationaal Recht om te zetten in Antropologie, wat me sterk boeide.  Ook specialiseerde ik me in Afrikaanse muziek...  Na mijn studies zijn we al liftend helemaal terug naar België gereisd.  Mijn vrouw en ik hebben er een jaar over gedaan.  In Kenia botsten we op zwarte Zuid-Afrikanen die er een training voor het ANC volgden.  Twee van hen volgden ons naar Mechelen, en één van hen, Maurice Mthombeni is hier nog blijven hangen.  Hij opende zelfs een café in de OLV-straat, naast de Sotscop: 'Djambo' genoemd.  Hier bleef  hij ook strijd voeren tegen apartheid, onderandere met de hulp van Walter Zinzen...  Later hield Maurice nog een politiek activistisch café open op de Zandpoortvest: 'Berimbau'.  Aan het Zennegat hadden een paar latere vrienden - Rob Feremans en Etienne Mylemans ook een café geopend.  We schrijven nu begin jaren zeventig.  We hadden één gezamelijke interesse: en dat was reizen.  Mijn vader begreep het allemaal niet zo goed: 'Wanneer wordt je nu eindelijk serieus' vroeg hij. 

 

 

Carl wil niet serieus worden.  Hij besluit naar Indieë te reizen nadat hij in Antwerpen een spreekbeurt bijwoont van ene pater Windey die een sociale instelling in India wil opstarten in een armoedige staat.  Hij wil er land kopen en daarop dorpen bouwen - mensen een stiel leren en hen economisch onafhandelijk maken.  Het spreekt Carl sterk aan.  Daar wou hij wel aan de slag gaan.   Hij wil naar Indië liften...

 

Ik begin te liften aan de Kommiezenhuizen.  Tegen de eerste chauffeur die stopt, zeg ik dat ik naar India wil.  Hij neemt me mee naar Leuven...     Vandaar gaat de reis verder - door een toen nog veel veiliger Iran en Afganistan.  Eén maand heb ik in het project gewerkt.  het was me toch iets te paternalistisch allemaal.  Een jaar lang heb ik het land doorgetrokken.  Ik heb er hepatitis gekregen.  Ik moest een rustig leven leiden had een dokter me ooit gezegd toen bij mij op 17-jarige leeftijd de ziekte van Crohn werd vastgesteld...  Rustig?  Tja...  Wel pas ik erg op met wat ik eet.

 

Carl en zijn Mechelse vrouw zijn uit mekaar gegaan. Ze pasten niet helemaal bij mekaar, en in feite waren ze te snel getrouwd.  Het reizen zit ondertussen sterk in zijn bloed... Overal doet hij heel verscheiden jobs en maakt hij tal van avonturen mee.  Voor Knack schrijft hij al eens artikels- in Calcutta komt hij even in de gevangenis terecht omdat zijn visum is verstreken, en in Bangkok probeert hij encyclopedies te verkopen - iets wat hem niet zo goed afgaat...  Vader van Hoogenbemt verzint leugentjes om bestwil voor zijn vrienden.  Hij verbloemt de verhalen, en vertelt dat zijn zoon werkt voor Unesco.  Over Indonesië trekt hij naar Australië.  Hij leert er een Srilankese vrouw kennen waarmee hij een relatie aanknoopt.  Hun liefde wordt in 1977 bezegeld met een zoontje: Tashi.  Carl koopt een stuk grond van 500 acres, ver van de bewoonde wereld.  Hij verricht er zware fysieke arbeid - kapt bomen, en bouwt er een huis, plant fruitbomen... Twee jaar woont het jonge gezin er.  Maar ook deze verbintenis loopt spaak. Carl van Hoogenbemt wordt dan een full-time vader...  Hij verlaat met zijn zoontje de farm en neemt het besluit de wereld in te trekken...

 

 

 

Ik was een alleenstaande vader.  Het was niet steeds eenvoudig, maar ik hield van het vader-zijn.  Ik had en heb een fantastische band met mijn zoon.  Zo'n vijf à zes maanden reisden we langs de eilanden in de Stille Oceaan, om nadien aan te spoelen in Zuid-Amerika.  We trokken door Peru, Bolivia, Chili...  Ik speelde mijn muziek in bars en nightclubs...  Het was allemaal moeilijk te combineren met een kind, maar het lukte ons.  Uiteindelijk zijn we in Brazilië neergestreken waar we zeven jaar hebben gewoond.  Hier is mijn carrière pas goed van start gegaan.  Ik kreeg zelfs redelijk veel succes.  We woonden in Belo Horizonte, maar ik trok het hele land door.  Brazilië is een schitterend land.  Het heeft zoveel vreemde invloeden geabsorbeerd, in taal en in muziek...  Er zijn Afrikaanse invloeden, en Spaanse, Moorse...  We spraken er Portugees.  En door m'n taalgevoel kon ik steeds vrij gemakkelijk overschakelen    Het is een rijke taal.  Brazilië is een groot land met 26 staten.  Ik gaf les aan de universiteit, en werd researcher naar folkloremuziek. Ik voelde me steeds meer musicoloog dan doctor in de rechten.  Brazilië is ook muzikaal een boeiend land: jazz, folklore, Afrikaanse muziek, Indiase en Portugese invloeden...   Vijf tot zes keer trad ik op per week.

 

 

Carl woont graag in Brazilië.  Maar in 1988 gebeurt er iets dat zijn leven weer totaal omgooit.  Hij krijgt een heel zware opstoot van de ziekte van Crohn.  Zijn darmen barsten open, hij verliest ontzettend veel bloed.  In Brazilië heeft men ofwel héél dure hospitaals of heel minderwaardige voor de arme bevolking.  Vrienden van hem hebben geen keuze: ze laten hem opnemen.  Een kwakzalver opereert hem.  Het loopt allemaal niet naar wens.  De toestand is kritiek, en het is noodzakelijk dat hij naar België terugkeert.  Zijn familie vangt hem op.  In ons land wordt hij geopereerd en Carl neemt in Mechelen de tijd om te herstellen.  Zoontje Tashi gaat een anderhalve maand op school bij de Ursulinen...  Nadien keert hij toch terug naar Australië.  Hij heeft immers de Australische nationaliteit.  Hij moet dus wel.  Nu heeft Carl wél de dubbele nationaliteit, maar toen bestond dit nog niet.

 

Ik had geen cent meer.  De medische kosten waren heel erg opgelopen en ik had geen verzekering.  In Australië begon ik terug van 0.  Ik heb alle mogelijke jobs gedaan terwijl mijn zoon secundaire studies begon.  Ik werd schilder, werkte in een restaurant...   Ik kende nog weinig mensen.  Ik was dan ook zo lang weggeweest uit Australië.  Op een dag ontmoet in Parissa in een café -  soort 'artistiek labo' waar een groepje liedjes bracht.  Ze zong wondermooi.  Echt: ze was een natuurtalent.  Ze had ook heel wat rondgezworven.  Gestart in Nicaragua had ze nadien door Latijns-Amerika gereisd met een folkloristische band  met Peruanen.  Ik was geboeid in deze jonge vrouw, en gaf haar mijn telefoonnummer.  Drie maand lang hoorde ik niets van haar.  Tot plots: de telefoon rinkelde.  Ze zei me dat ze zich verveelde.  Een hele dag hebben we percussie gespeeld op het strand, muziek gemaakt...  Parissa had een hele brede muzikale smaak.  Het was een echte ontdekking!  We zijn verliefd geworden, en zijn nu al 25 jaar samen.  Ik heb het geluk gevonden met een compagnon die me begrijpt.  We zitten op dezelfde golflengte.  We maken samen muziek en treden samen op.  De vader van Parissa was een in Australië ingeweken Griekse matroos met roots op het eiland Corfu en haar moeder die nu 81 jaar is, iseen een Australische met angelsaksische achtergrond.

 

 

(foto: Etienne Mylemans)

 

Carl heeft Mechelen niet verlaten omdat hij de stad 'te klein' of 'te eng' vond.  Hij diende zijn familie te verlaten om zijn droom waar te maken.  De druk van zijn familie was te groot.  Zijn nieuwsgierigheid deed hem reizen, en werelden ontdekken.  Toch vindt hij Mechelen nog steeds een fantastische stad.  Hij herinnert zich een haast sprookjesachtig Mechelen in de sneeuw toen hij terugkeerde uit Afrika.  Hij vond het zo betoverend dat hij vele foto's nam... Om het te kunnen 'vasthouden'...

Parissa heeft enkele jaren geleden ook bij toeval een Mechelse link ontdekt!  In deze stad woont een Griekse neef van haar!  Samen puzzelden ze de familiegeschiedenis terug in mekaar.  Hun voorvader moet een Fransman geweest zijn uit het leger van Napoleon die neerstreek op Corfu...  In Mechelen vonden Parissa en haar neef hun gezamelijke familiegeschiedenis.  Vanavond gaan ze samen dineren...

Zaterdag zal het Cultuurcentrum de zwervende Mechelaar ontvangen.  Hij zal samen met Parissa op het podium staan, en in de zaal zal er veel familie zitten.  Eén broer is overleden, maar een andere broer die net als hun vader rechter is geworden en zijn zus, zullen er zijn.  Hij heeft een goed contact met hen.

 

We hebben een lange toer gedaan in Duitsland.  Het is fijn dat ik nu kan besluiten in mijn geboortestad.  Het is nu drie jaar geleden dat ik hier was.  Het is steeds een unieke gelegenheid om familie en vrienden te ontmoeten.  Mijn zoon is Dj geworden en reist ook de hele wereld rond.  Nu zit hij in Berlijn, maar we hebben mekaar niet lang geleden al ontmoet in België op een familietreffen.

 

Carl heeft steeds zijn eigen weg gevolgd.  Ook muzikaal.  Wars van modegrillen deed hij zijn ding.  Hij voelt zich geen kampioen gitaarspeler maar absorbeerde wat hij hoorde en voelde in de werelden die hij bezocht, en verwerkte dat in zijn songs. In Brazilië is hij populair en in Australië is hij een grote meneer in zijn genre.  In zijn muziek hoor je ook de invloed van Bob Dylan doorklinken of van een jonge Donovan...

Carl is jong van geest gebleven.  Ook zijn sociale bewogenheid is onverminderd.  Daarom heeft hij ook last van de verrechtsing in Australië...

 

Vroeger wisselden Labour en de Conservatieven hier de macht.  Nu is dit land eerder extreem aan het verrechtsen.  Men wil hier een nieuwe elite creëeren.  Studietoelagen worden teruggeschroefd zodat armere studenten uit de boot vallen.  Cultuur en wetenschap krijgen een pak minder subsidies....  Ik weet niet of we hier voor altijd zullen blijven.  Ik weet het echt niet.  We studeren hier natuuurlijk nog beiden hedendaagse muziek en geven beiden ook les aan de universiteit, en we willen onze verantwoordelijkheid nemen voor de moeder van Parissa die ouder wordt.  Parissa is dan ook haar enige dochter...

 

 

Jaren geleden zat Carl met zijn toen vijfjarig zoontje aan tafel in het ouderlijke huis.   Vader toonde aan Tashi hoe hij zich diende te 'gedragen'.   De kleine jongen knipoogde haast onmerkbaar naar zijn vader, Carl.  Hij leek het te begrijpen, hoe jong hij ook was.  Hij leek te begrijpen waarom zijn vader diende te 'ontsnappen'. 

 

Ik heb m'n ouders altijd graag gezien.  Maar ik diende de deur achter me toe te trekken.  De primaire waarden zijn overal in de wereld dezelfde, maar de kleine dingen verschillen van cultuur tot cultuur.  Alles is zo relatief.  Mijn leven is verruimd door weg te gaan.  De enge muren werden gesloopt.  Elke cultuur heeft zijn sterke en zwakke punten.  Als je wil groeien als mens dien je je te verrijken met de sterke punten van elke cultuur.  Het maakt me tot een gelukkige mens.  Ik heb hachelijke situaties in m'n leven meegemaakt, maar ik heb systematisch mijn weg gezocht en gevonden.

 

Een zwerver is weer thuisgekomen...Maar een zwerver kan je niet opsluiten.  Volgende week verlaat hij Mechelen weer... Blijft hij in Australië?  Dat zal de toekomst uitwijzen.  De wereld is zijn thuis.  Een zwerver laat zich niet opsluiten.  Met zijn gitaar in de hand gaat Carl zijn eigen weg...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

bedankt Jan voor het plezierig interview and voor Maladie d'amour. De groetjes vanuit Kuala Lumpur

Carl

Leuk te vernemen dat je nog altijd onder ons bent Carl.  Ik denk dat het van rond 1961 in de MTHC zal zijn dat ik je nog eens gezien heb :-)  Waar is de tijd (1958) dat je samen met Paul Famaey bij ons aan de Astridlaan aanbelde om te vragen of ik geen hockeyspeler wilde worden...? En je bent nog geen haar verouderd  hihi.  Nog veel lol met je muziek !