Een dagje Mechelen

met categorie:  

Sinds een jaar of wat hebben mijn vriendin en ik de gewoonte ongeveer elke maand ergens af te spreken in een stad of stadje voor allebei goed bereikbaar met het openbaar vervoer.

Omdat mijn eigen stad voor haar best bereikbaar is stelde ik ditmaal voor eens een dagje te "Mechelen". Zoals gewoonlijk ging zij op zoek naar tentoonstellingen en activiteiten.

Zoals gewoonlijk was ze er weer in geslaagd een speciale tentoonstelling te vinden waar niemand vanaf weet, vrees ik.

Wij bezochten in "Het Huis van de Mens" in de Consciencestraat een tijdelijke tentoonstelling van een Mechelse schilder: René Carael. Open van 10 tot 15 uur, even aanbellen wel, want de schilderijen hangen gewoon in de kamers van het huis, waar ook de medewerkers hun burelen hebben. Wij ontdekten een klein pareltje van een tentoonstelling. Spijtig ben ik geen fotograaf, dus als jullie het willen zien dan moeten jullie zelf gaan.

Ook het huis zelf is de moeite waard om door te lopen: prachtig parket, mooie lambrizering, een deel authentieke deuren, nog met "vitrokes", een prachtige trap.

Bij elk doek kon je allerlei verhalen bedenken, over sprookjes tot Jonas en de walvis, sfeerbeelden, sommige tafereeltjes zag ik al dadelijk een plaatsje krijgen in de kamer van kleindochter en kleinzoon. 

We stilden onze drang naar cafeïne op een terrasje, waar we wel even geduld moesten beoefenen. Gelukkig hadden we de tijd aan onszelf en genoeg stof om de tijd te verbabbelen.

Langs het Dijlepad wandelden we naar de Lamotsite om er de inwendige mens te versterken in de buurt van de Beethovens. Vandaar het tweede woord in de categorie rubrieken: namelijk horeca...

Het terras was niet afgeladen vol, we waren geduldig, maar na verloop van tijd werd het lang wachten. Een potentiële klant, het wachten en de negatie beu, zocht haar heil elders. Nu, wij waren gezeten en zouden ook daar iets eten. We hebben het geweten... Uiteindelijk werd de bestelling opgenomen. Het drinken werd geserveerd. Nu ben ik niet vies gevallen, maar een glas waar nog vezels van het tevoren in geperste sinaasappelsap plakken, niet zo smakelijk. Vies gezicht omdat ik een proper glas vroeg. Toen kwam de ober met de schotels: nog geen bestek, nog geen brood en boter, oh oh er zat een vliegje aan de lamp... Bestek kwam mooi in zakjes maar toch zag de kelnerin kans het mes met haar handen aan het lemmet vast te pakken. Mijn glas? Tja, daar moest de hoofdkelner mee komen. Enfin, het ene na het andere liep verder mis. Gasten vroegen een bierviltje om hun wankel tafeltje vast te zetten, ze hebben hun maaltijd genoten, terwijl ze ieder met een voet het wiebelende tafeltje recht hielden. Tot en met de rekening bleef het mislopen. We zullen maar veronderstellen dat het een jobstudente was die een eerste dag aan het werk was en nog veel te leren had... Ik mag geen kwaad vermoeden hebben en geen lichtvaardig oordeel vellen, maar ik heb mijn bedenkingen.

Volgende halte was de tentoonstelling Prosper De Troyer, schilder in beweging. We hebben aan de hand van de bezoekersgids en de summiere uitleg van de suppoost: "Links beginnen en zo verder lopen" de puzzel tot een goed einde gebracht in zaal Alcazar. In zaal Scala zijn we een beetje meer verloren gelopen. Misschien hebben we niet goed gekeken, maar we hebben nergens een aanduiding gevonden dat we voor wand A,B of C stonden, maar ik denk wel dat we de 75 werken hebben gezien en juist gedetermineerd. Zeer gevarieerd werk te zien gekregen. Zeer geslaagd vond ik de projectie van de winkelvitrine op de wand en de schatkamer van de schilder. Dat bracht hem zoveel dichter bij en maakte hem zoveel menselijker. Ook onthouden de opstelling van het schilderij met aan de ene kant een abstract werk en aan de andere kant een wondermooi Moeder en Kind. De gelaatsuitdrukking van het baby'tje is zo goed gevat.

Het moet een heel zoekwerk geweest zijn al de werken overal in privébezit gelokaliseerd en in bruikleen te krijgen. Het was echt de moeite om een paar uurtjes te besteden aan de tentoonstelling.  

"Hier leefde Prosper De Troyer", het bord waar ik zo dikwjls voorbij fiets of wandel, heeft nu een heel andere betekenis gekregen.

Eén keer had ons nog niet geleerd, dus toch maar weer een poging gewaagd op het bewuste middagterras. Spijtig maar het hele terras is gereserveerd,kregen we te horen, verhuis naar de andere kant, waar een paar businesslui hun strategie aan het bespreken waren, wij voelden ons bijna gluurders en dus ergens anders een uitmuntende verse muntthee gedegusteerd in het zonnetje.

Volgende stap in ons plan was gaan varen op de Dijle. We verspeelden de tocht van 16.30 uur, wegens te hete thee, dus de volgende boot maar nemen. Geen plaats meer want er komen 48 mensen mee. Ja maar, zet dan een plakkaat dat uw bootje vol is hé, mijnheer de schipper. Wij hadden medelijden met een Engelse toeriste die gisteren al een tocht misliep, de belofte kreeg dat ze om 17.30 uur zeker mee zou kunnen, niets van, de boot was vol, terwijl we gezien hadden dat er rondvaarten met twee en vier mensen waren geweest.

Voor ons was het geen ramp, want we gingen dan maar naar de fototentoonstelling in de kathedraal. Toegangkelijk tot 18 uur stond er. Het was 17.15 uur toen we binnekwamen.

Wij sluiten de kathedraal om 17.30 uur kregen we bij binnenkomst te horen. Nu dan maar op een drafje door de tentoonstelling, maar toen zagen we dat het tot 18 uur open was. Onze draf van gestrekte draf naar galop verminderd. We hebben onze tocht door de foto's rustig kunnen afwerken, want twee mensen kan je durven wandelen sturen, maar een hele groep buitenlandse toeristen, nu daar ben je niet tegen opgewassen. We zijn tot 18 uur in de kathedraal gebleven.

Een vraagje aan de wetenden: het, vind ik, mooie beeld van Pater Damiaan, hoelang staat, hangt dat er? Wie maakte het? Er hangt een heel mooi belichte foto van in de tentoonstelling. 

Wat ons tochtje terug naar het station me leerde was dat je in Mechelen je rug niet mag keren of er is ergens wel een nieuwe winkel of een nieuwe horecazaak geopend, verhuisd of vernieuwd.

We ontdekten in de vitrine van Van Calster een heel mooi tapijt in bruikleen ter gelgenheid van de cavalcade waarop een Maria met kleine Jezus van Armeense oorsprong uit de XVII de eeuw.

De moeite van een omwegje waard als je in de stad bent.

Last but not least, we hebben veel banken en bankjes staan in onze stad. Gelukkig voor iemand die op tijd en stond even moet gaan zitten omdat de loopapparatuur niet altijd optimaal wil werken.

Ondanks onze avontuurtjes met horeca en kerkwachters was het een heel fijne geslaagde Mechelendag.

 

over die horecazaak. Als het die zaak is die ik denk dat het is dan is dat daar volledig normaal.

Laatste keer dat ik daar was heb ik een half uur moeten zitten aandringen om te mogen betalen, maar niemand die de moeite nam om tijd te maken. Ik ben dan maar zelf op een ober afgestapt die buiten aan het werk was en heb betaald. Ik zei hem nog dat hij geluk dat ik zo eerlijk was en daar kon meneer dan totaal niet mee lachen. Ik heb er nog altijd spijt van dat ik dat gedaan heb, ik had gewoon moeten doorgaan zonder te betalen, maar ik ben daar net iets te goed voor opgevoed denk ik...

Mooi geschreven Malenie! :-) 

dank u wel Kathinka

Beste Malenie,

Het beeld van Damiaan is van de Gentse kunstenaar Achiel Pauwels (Mariakerke), en hangt er ondertussen toch al bijna tien jaar. In 2010 heeft de man nog een nieuw onderschrift voor de kathedraal gemaakt, waarbij "zalige pater Damiaan" vervangen werd door "heilige". De uitleg die er bij stond was echter zo versleten en oubollig dat hij dringend aan vervanging toe was. Speciaal voor jou zullen we er snel werk van maken !

De kathedraal sluit van 1 april tot 1 november inderdaad om 17u30 (in de winter is dat 16u30), en het kathedraalpersoneel gaat ook graag op tijd naar huis (net zoals alle andere werknemers, denk ik). Afhankelijk van wie er sluit en wat die persoon al dan niet 's avonds te doen heeft kan je soms wat langer blijven - zeker voor buitenlandse toeristen op doorreis wordt al eens een uitzondering gemaakt : die mensen zijn dan extra dankbaar als ze toch nog even binnenmogen na sluitingstijd. Al geef ik toe dat zeker niet ieder personeelslid diezelfde empathie heeft...

Het sluitingsuur van de expo (18u) stond verkeerd aangegeven op de affiches van de fotografen, maar dat is via verschillende kanalen rechtgezet (o.a. hier op den blog, en op de facebookpagina van de kathedraal).

 

Dank u wel Kathedraalspook.

Ik lees veel op de blog, maar of ik dan weer alles kan onthouden is een ander vraag;

Ik kom niet zo dikwijls meer in de stad en/of de kathedraal, gek dat ik nu pas Pater Damiaan tegenkwam daar achteraan. Bescheiden als hij was is hij er dan nu ook in geslaagd aan mijn aandacht te ontsnappen. In elk eval ik vind het een heel mooi beeld.

Goh, een kathedraalspook dat mij antwoordt op mijn vraag, nog niet tegegekomen in mijn leven ;-)

 

Hier het bewuste beeld

foto R. Kokken (2000)

@Malenie: "Tentoonstelling Prosper De Troyer, schilder in beweging"... welke beweging bedoelt men - het collaborerende 'De Kunstenaarsgilde' waarvan hij de leider was? Belichtte de tentoonstelling überhaupt De Troyers rol tijdens de Duitse bezetting, zoals zijn deelname (met Filip De Pillecijn) bij een viering met als hoogtepunt de ontvangst door Reichsminister für Volksaufklärung und Propaganda Joseph Goebbels? Was zijn schilderij 'De uittocht van de joden uit Mechelen' te zien, dat volgens Jan Neckers (op wat "belachelijke verzen" na) het enige Mechelse nazistisch kunstwerk was? (Info ontleend uit 'De collaboratie in Mechelen' van Jan Neckers, gepubliceerd in 'De Mechelse Kerjeuze' 2012-2013.) Tot het erecomité bij de De Troyer-hulde in 1941 hoorden o.a. August Borms, VNV-voorman De Clercq, DeVlag-leider Van de Wiele, (oud-Verdinaso-er en) Zender Brussel-directeur Wies Moens, De Pillecijn, Verschaeve, "kortom, net als bij de Borms-hulde een gezelschap met een hoog collaborerend gehalte" (p. 55 'Verbrande schrijvers: "culturele" collaboratie in Vlaanderen 1933-1953' Academia Press, 2009). De Troyers werk werd ook bij leven tentoongesteld - wellicht was die micro voor Zender Brussel, waar De Troyers interviewer en Zwarte Brigade-topman pas eind 1943 (net als Moens) ontslag nam.

In januari zag het er volgens Kurt De Boodt (niet gecontroleerd) nog naar uit dat een tentoonstelling dat aspect, zoals ik het wel moet interpreteren, absoluut ging doodzwijgen, net als 'Ten Huize Van' (met als interviewer die in de 34e minuut zei thuis een paar De Troyers aan de muur te hebben hangen, niet Joos Florquin doch de dichter Hubert Van Herreweghen die in 1943 had gedebuteerd) in 1958, enkele jaren voor de schilder overleed, en Wikipedia vandaag. De presentatie door Cobra.be met De Troyers welbekende kleinzoon noemt zijn latere werk "grimmiger" maar de ware reden blijft verhuld. Welke waarden men ook beweert in acht te nemen, die van de schilderijen hebben er allicht niet onder te lijden. Zo moet men niet verklaren wie het in zijn hoofd haalde om een straat in de Bethaniënpolder naar een toen nog niet eens zo erg lang overleden beruchte zwarte te noemen, die voor zo ver me bekend nooit publiekelijk afstand nam van die onfrisse periode.

SomeHuman de tentoonstelling stopt in 1935...Wat ook duidelijk wordt aangegeven.

De reden laat ik in het midden. Ik ben een naoorlogs product, kind uit een familie waar in stilte en niet met veel bombarie verzet werd gepleegd tegen de bezetter. ik denk niet dat er veel mensen dat weten en op welke manier. Hoeft ook niet.

Ik weet niet goed wat ik van je reactie moet denken. Het is toch geweten dat hij "aan de verkeerde kant" stond.

Ik las "in beweging" als door alle stijlen wandelend, beginnend met à la Rik Wouters te schilderen en dan bij momenten aan Permeke doen denken. Tussendoor nog eens gaan buurten bij Picasso. 

Ik ervoer "in beweging" van de ene muur naar de andere geleid worden door een bijzonder onduidelijke tentoonstellingsgids, nu ja, ondertussen weten jullie wel dat ik rechtdoor ben in mijn beoordelingen.

Ik ben geen kunstkenner, maar wel gewoon "kijker" en interpreteer meestal zelf de beelden, soms met een heel verhaal errond volkomen uit mijn eigen verbeelding ontsproten.

Fijn dank aan RK voor de foto van Damiaan in de kathedraal. Ik ben niet zo bedreven in het invoegen van beelden en zeker niet in het maken van mooie foto's. Heb ondertussen wel gevonden hoe het invoegen moet, maar het lukt niet altijd even goed.

 

 

@Malenie: Van enige der bekendste werken van De Troyer (bvb Sint-Romboutstoren met de zwierende klokken, de Naaister) wordt geregeld naar de uitgedrukte beweging verwezen. Bovendien stond de schilder niet stil, hij bleef steeds met nieuwe dingen experimenteren.Een selectie tot 1935 en doen of er daarna niets bijzonders of nieuws meer was (waarmee De Troyer het alvast niet eens is geweest), is voor een tentoonstelling met zoveel schilderijen absurd (en aanmatigend). Het dient dan m.i. een doel dat bewust verzwegen wordt. "Algemeen bekend" zal niet kloppen voor wie hem leert kennen door een dergelijke grote tentoonstelling, en zoals ik aangaf was het geen alleenstaand geval. Zelfs Wikipedia (waar iedereen kan schrijven, of wissen) rept er met geen woord over; artikels over niet echt wereldberoemde schilders, worden zelden in het oog gehouden zoals bij onderwerpen die door hun aard dikwijls controverses inhouden. "Algemeen bekend' is of wordt dan steeds beperkter, tot degenen die nog informatie vernamen van wie de duistere periode meemaakten - en zelfs dan: In een hierboven gelinkt eerder blog over De Troyer, stelde je "Nu weet ik tenminste iets meer over de man op de muur die ik zo dikwijls voorbij loop" en dat was voor er van collaboratie gewag werd gemaakt. De tentoonstelling zet een zeer langdurig constant op zelfde wijze gemanipuleerde desinformatie voort, dat heet een doofpotoperatie en dient niet tot een goed inzicht krijgen in De Troyer of zijn werk. Wijdt men aan "algemeen gekende" collaborateurs wel eens meer een eigen straat?

Ik dacht even aan de Degrellelaan in Antwerpen-Linkeroever, maar die blijkt niet naar Leon, maar naar Gerard Degrelle (eerlijk gezegd, nooit van gehoord...) genoemd te zijn...

 

Alle gekheid op een stokje, blijkbaar zijn er nog steeds mensen die er moeite mee hebben dat (ook) getalenteerde en hoogbegaafde mensen op zeker ogenblik kiezen voor een regime met verschrikkelijke barbaarse aspecten. Dus ofwel zwijgt men het talent dood, en focust men op het fout zijn, ofwel erkent men het talent, maar fietst met een flinke boog om de foute keuzes heen.

En wat het beoordelen van die foute keuzes betreft wil ik geenszins ontkennen dat het foute keuzes waren (laat daar geen misverstand over bestaan), maar wel "verzachtende omstandigheden" pleiten. Om een oordeel te vellen moet men Nazi-Duitsland niet vergelijken met het België van vandaag, maar met dat van diezelfde periode. Dat was een land waarin de Vlamingen nog steeds tweederangsburgers waren, waarin de lang bevochten wettelijke gelijkwaardigheid van het Nederlands in de praktijk door de overheid nog voortdurend werd uitgehold en zo voort. Ik denk dat een ambtenaar, die door een teletijdsmachine de huidige tekst van de Belgische grondwet ("België is een federaal konikrijk, bestaande uit...") in zijn schuif zou hebben, na de bevrijding als '"inciviek" een verdere carrière wel zou kunnen vergeten... - en als medeplichtig aan de holocaust worden beschouwd.

Als ik het goed heb onthouden, zou er mijn boekje nog eens moeten bijhalen, dan zou hij na 1935 op een heel andere manier te werk zijn gegaan en niets waardevols meer gemaakt hebben, wat toch nog gebeurt met "grote talenten"

Maar gezien mijn tegenwoordig minder harde en minder kritische instelling heb ik hier niet dieper gegraven en geen vragen meer gesteld. 

ik ga akkoord met het feit dat men best geen straten vernoemd naar mensen met een niet helemaal zuivere reputatie in bepaalde aangelegenheden, maar dan hoop ik dat er geen straten vernoemd zijn naar degenen die in andere zaken ook boter op het hoofd hebben en soms zelfs heilig verklaard worden.

Vandaar mijn conclusie: stop al die idiote idolatrie en dat aanbidden en verheerlijken van.

Niemand is volmaakt, iedereen heeft goede eigenschappen en alleman heeft goede en slechte dagen.

Anderzijds mag de geschiedenis geen geweld aangedaan worden.

De meeste mensen denken niet zo diep na somehuman. Ze gaan naar de schilderijen kijken en daarmee is het uit. Als ze al belangstelling hebben voor zulke dingen, want moest je veel Mechelaars op straat vragen wie Rik Wouters was en wie Prosper De Troyer, je zou verschieten van de onwetendheid. 

Ik weet nog dat een van mijn kinderen niet eens wist wie Rutger Kopland was en Herman de Coninck. Wat leren ze die gasten in de humaniora tegenwoordig? Ik zal het eens navragen bij mijn kleindochter. Ik dacht toen dat ik iets kreeg. Of dat nu van belang was dat ze dat wisten....

Nu piepen ze wel anders en er kan niet veel gebeuren of ze hebben het meegemaakt.

 

Jammer genoeg heeft Wieland Volkaert gelijk, men wil niet inzien en erkennen dat eenzelfde mens zowel schitterende als afschuwelijke dingen kan doen (en dat laatste is nu ook weer niet het geval bij De Troyer). Maar van bijvoorbeeld Ernest Claes, die enkele malen in gevangenschap vertoefde (cf. Bei uns in Deutschland als krijgsgevangene WO I, en in Cel 269 door de repressie na WO II) en die trouwens ook aanwezig was bij de hogergenoemde De Troyer-hulde, is dat niet verhuld geworden en hij schreef er zelf over - had evenwel nooit een nazistische tekst geschreven; het beruchte schilderij van De Troyer is dan toch al iets anders (en nog in 1995 werd de veiling ervan stopgezet op joods verzoek). Malenie is het wel met me eens dat de geschiedenis geen geweld mag aangedaan worden. Daar hoort noch verzwijgen noch overdrijven bij. Ik vind het toch wel aanmatigend dat "men" iemands constant evoluerende werk uit een zekere periode als dermate ondermaats voorstelt, dat zelfs op een zeer uitgebreide tentoonstelling, niet ook enige late werken (van 1935 tot minstens 1958 nog actief) getoond worden, temeer daar de kunstenaar dat werk niet minderwaardig beschouwde. Dan denk ik dat wel iets minder onbaatzuchtige belangen moeten gediend worden.

De "zo diep" nadenkende SomeHuman vindt het wel erg dat we nog steeds geen Herman De Coninckstraat hebben, maar wie was die Rutger Kopland nu ook weer? Van de helft van de schrijvers die ik als verplichte lectuur las, hoorde ik daarna niet te veel meer, ook nooit nog vernoemd door mijn tijdgenoten die ze ook wel zullen gelezen hebben. Er zijn zoveel zeer verdienstelijke artiesten en schrijvers, uit alle windstreken... en wie nu verguisd wordt kan later voor het eerst of opnieuw in het daglicht komen. Het had geen belang of Malenies kleinkinderen Rik Wouters kenden, het zou erg geweest zijn als ze niemand hadden gekend.

Dus een "joods verzoek" beslist wat hier in dit land al dan niet mag geveild worden...zelfs als het een schilderij betreft van voor de oorlog. Een beetje redelijkheid is ver te zoeken, want misschien kon bij de veiling vastgesteld worden dat voor dergelijke werken geen interesse bestaat. Een gem:iste kans!

@Eddy Luyten: "Dus" is misplaatst: een verzoek beslist niets maar kan eventueel wel ingewilligd worden, in dit of elk ander land. Kansen vallen niet licht in te schatten, maar controversiële werken halen niet noodzakelijk lagere prijzen want ruchtbaarheid doet die eerder stijgen.

Toch nog even een citaat:

"Een andere belangrijke figuur die duidelijk partij koos, was Prosper De Troyer. [...] Dat er ook bij De Troyer aan zijn ideologische opvattingen, financiële nevenaspecten verbonden waren, bleek wel uit het feit dat hij aan praktisch alle Vlaamse tentoonstellingen in Duitsland deelnam en er 19 werken aan de man bracht. Bovendien bood hij zijn diensten aan voor levering van schilderijen in het filiaal van de Duitse ‘Westbank’ in Brussel. Voor positieve inlichtingen over zijn persoon, verwees hij naar dr. Wilkening van de Propaganda-Abteilung. Ook de ‘Nieuwe-Orde’ terminologie maakte hij zich eigen. In ‘Volk en Kultuur’ van 12 april 1941 zette hij zich af tegen zijn kunstbroeders die ons ‘volksche’ wezen verraden hebben in de ‘wanmolen van het kapitalisme en de geestelijke tyranie van het jodendom’."

(p. 86. Van de Vijver, Herman. België in de Tweede Wereldoorlog. Deel 8, 1990)

SomeHuman

Hoe haat in linkse mensen zit. Hou op man.

@G.L.: Waar zie jij haat? Of links? Is dat iedereen die degenen die jij haat, niet haat?

HomeSuman

En lees eens " Onze smid " of " Wannes Raps " of " Wij heren van Zichem " of " De Witte " en ga dan slapen.

héhe daar gaan we weer!!!! ik gaf een verslagje van een aangename dag in Mechelen heren allebei enfin, ik ga er van uit dat some human een heer is en geen dame

het gatt sefens nog echt zo zijn dat de wereld pas vergaat als er vrede is tussen alle volkeren, dan gaat dat toch nog een tijdje duren 

Wat ik onbegrijpelijk vind, Melanie, is dat je een tweede keer naar dat slechte terras ging.

Er is toch keuze genoeg in Mechelen ?

tja, die keuze was ingegeven door de nabijheid van de aanlegsteiger voor de boot die we tenslotte gemist hebben door ergens anders te gaan zitten

ik ga niet zo heel graag op de vismarkt terrassen: te druk, ik vind het persoonlijk niet al te proper soit ieders meug de place m'as-tu vu van Mechelen is niet van mijn lievelingsplaatsen, evenmin de markt gezien de woekeprijzen van de horeca en de slome bediening, ja, ik heb duidelijk geen fijne ervaringen met de horeca

(off topic, of toch niet helemaal: Ik weet dat ik soms uitgesproken of afwijkende meningen heb, en ik voel ook geregeld de behoefte die te uiten, bijvoorbeeld in een discussie hier, maar ik probeer altijd om de zin voor nuance niet te verliezen, de bal en niet de man te spelen, en problemen vanuit meer dan één invalshoek te bekijken. En als blijkt dat ik me vergis, dan geef ik dat ook grif toe.)

@Wieland en Malenie: Ik kan me aansluiten bij Wieland, met in mijn geval een klein verschil: Als een keeper me in de strafschopzone naar het scheenbeen tackled, shot ik de penalty naar zijn gevoeligste plek en hoop dat ie niet tijdig wegspringt. 't Is dan geen goal maar voor mooi voetbal speelt winnen me geen rol, de bal juist sturen wel. ;-)

Wieland ik ga in het vervolg man en paard noemen, jij werd niet geviseerd.

Somehuman en GL waren weer eens in de clinch gegaan, maar dat zal wel mijn vrouwelijke manier van denken zijn die een straffe discussie al dadelijk alarmerend vindt.

We wandelen dapper verder, volgende week in de zemstbaan wandeling.

Benieuwd wat ik ga te weten komen.