In het kostuumatelier van de Ommegang

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Al twee jaar is men al aan de slag met het ontwerpen en uitvoeren van de nieuwe kostuums voor de Hanswijkcavalcade, weet Frieda Van Vaeck me te vertellen, die nu zowat alle dagen van 's morgens tot 's avonds bezig is met het reilen en zeilen van dit topevenement.  Als zondag de Jubelprocessie uitgaat, zal al een tipje van de sluier worden opgelicht.  Zo zullen we ondermeer  al de nieuwe gewaden van de dragers van het Rumoldusschrijn kunnen bewonderen.  Voor de rest zullen we moeten wachten tot de Cavalcade in de zomer.  Maar het beloven schitterende creaties te worden.  Dat staat nu al vast.  Maar ook in de naaiateliers waar de kostuums van de Ommegang worden gemaakt, is het deze dagen een drukte van belang.  Ik ga een kijkje nemen in het atelier van de Stikbitchen in de Hanswijkstraat, dat nu de werkplaats is geworden van een groepje creatieve en vakbekwame dames...

 

In het atelier is de gemiddelde leeftijd van de dames een flink pak hoger dan van de vrouwen die hier normaal de naaimachines bedienen.  Als ik er binnenwandel heerst er een gezellige drukte.  Jeanneke Lauwers voert het hoge woord, en zit om geen grapje verlegen.

 

Ik ben afkgekomen op een aankondiging in de Streekkrant.  Mee kostuums mogen maken voor de Ommegang: dat zei me wel iets.  De meesten kenden mekaar niet van voordien.  Het is vrijwilligerswerk.  Maar het geeft veel voldoening.   Tussendoor drinken we ons koffietje, en op vrijdag besluiten we de werkdag met een glaasje wijn!  We werken hard, maar lachen ook veel samen!

 

 

Haar 'collega' Annie Van Vlaanderen beaamt het.

 

We zijn fier dat we dit kunnen doen.  Het is allemaal heel speciaal wat we hier mogen maken.  Veel is met een knipoog, en ook is er wel wat 'recyclage' bij.

 

 

(Myriam geeft aanwijzigingen...)

 

Op de tafel liggen een massa herendassen die in een nieuw ontwerp worden verwerkt.  Even later komt de kostuumontwerpster, Myriam Van Gucht, de dames vervoegen.  Ze geeft hier en daar wat aanmerkingen...

 

Ikzelf ben géén Mechelse, maar het is een hele uitdaging aan één van de grootste, bekendste en oudste stoeten van ons land te kunnen meewerken.  Als kostuumontwerpster was ik vooral aan de slag in de wereld van het theater.  Zo werkte ik al regelmatig samen met Michaël De Kock van Het Arsenaal, die deze Ommegang regisseert.  Het klikt goed tussen ons.  We hebben immers een gemeenschappelijke passie voor traditie, geschiedenis en folklore.  Ik was dan ook blij verrast dat hij mij en mijn collega Valentina Kempynck vroeg voor deze opdracht.  Bijna driehonderd  figuranten dienen aangekleed te worden, en dat is een gigantische hoeveelheid.  Het was zoeken naar eigentijdse ontwerpen die vertrekken vanuit de traditie, en waarin ook delen van andere culturen worden verwerkt.  Of: noem het een theatrale invulling van de traditie.  Het mag immers geen 'Bokrijk-gevoel' geven.  Toch wil ik niet bruuskeren met mijn ontwerpen.  De aankleding van de reuzen leunt méér aan bij het verleden.  Met de reuzen moet de Mechelaar zich kunnen identificeren.  Ze staan immers symbool voor dé Mechelaar.  Ik heb veel opzoekingswerk gedaan voor deze opdracht, en heb veel gesnuisterd in oud beeldmateriaal, of gepraat met Mechelaars als Marcel Kocken - toch wel een levend archief.  Ik lig niet zozeer wakker van het feit dat we de kwaliteitsnorm niet zulen halen, als wel van de deadline.  Ik leer ook veel van deze dames.  Ze hebben echt veel naaitalent.  Ieder heeft zijn specialisme, en samen maken we er wat van!

 

 

Ik bekijk enkele ontwerpen, en ben aangenaam verrast door wat ik te zien krijg.  Myriam past een hoedje bij vrijwilligster Arlette.  Want het gaat immers niet alleen om kostuums.  Er komt méér bij kijken. 

 

Het is de eerste keer dat ik iets dergelijks uitvoor.  Het is totaal anders werken dan voor toneel, maar het is ontzettend boeiend.  Gelukkig wordt er ook nog in ander ateliers gewerkt aan de kostuums.  Alleen hier zouden we de klus niet kunnen klaar.  Zo is er een andere ploeg aan de slag in Borgerhout, onder de leiding van mijn collega Valentina...

 

 

Er wordt hier hard gewerkt.  Maar het gaat er gezellig en vriendschappelijk aan toe.  Hier voel ik de harteklop van de Cavalcade en Ommegang, en hier zie ik hetzelfde enthousiasme als bij de ploeg die werkt aan het Schip van Oorlog.  Het komt goed...   Mechelen stoomt naar een hoogtepunt toe!  De Cavalcade wordt hét Mechelse evenement van de laatste jaren.  Het is geweten dat Mechelaars hun latente fierheid niet te vroeg tonen.  In deze stad komt alles wat trager op gang dan in andere steden.  Maar wie achter de coulissen gaat kijken van ateliers en werkplaatsen, voelt het stilaan kriebelen...  Ik besluit niet langer te dralen in het atelier, want ik vrees in de weg te zullen lopen...  Stilletjes trek ik de deur achter me toe....

 

 

 

 

 

 

 

 

Allez, de toenmalige leergangen "Snit en Naad" van de Ursulinen brengen op.

:-)

Blijkbaar wordt deze leerrichting tegenwoordig "Textiel" genoemd.

Deze afdeling heeft nu de naam : Mode.

Tot voor enkele jaren was het Mode Maken - een tweejarige opleiding na de secundaire afdeling.  Bij de Ursulinen Mechelen wordt deze richting nog steeds aangeboden en volgen de studenten les in de Newton..

Ik zie de papieren patronen, die ons moeder moest maken voor haar eindwerk Huishoudkunde - afdeling Snit & Naad, nog liggen.  Met daarbij een heel uitgewerkt en ingekleurd boek vol stijlfiguren anno Jaren '50 en haar patroonkrijt om de patronen uit de tekenen op lappen stof.

Blijkbaar geen verkeerde keuze want tot halverwege de Jaren '60 werkte ze bij de kledingmaker Bartson's in Antwerpen, dat later verhuisde naar Heist o/d Berg.

Spijtig genoeg is dat alles, bij haar verhuis naar de binnenstad, verloren gegaan.