"Het waren 27 mooie jaren maar om te stoppen ben ik nog véél te jong!"



“Ik heb méé de Vismarkt gemaakt tot wat ze is. Zeventwintig jaar heb ik hier mijn café. Het waren mooie jaren, heel wat leuke dingen meegemaakt, toffe mensen leren kennen. Maar om te stoppen ben ik nog veel te jong. Ik heb nog een taak om verder het bier te promoten!” Aan het woord is Gerard Walschaerts, eigenaar van café Den Stille Genieter, in de Mechelse Nauwstraat.

Onlangs raakte bekend dat Gerard, die met zijn gezin boven het café woont, het pand moet verlaten. Dat hij de woonst moet ontruimen, heeft Walschaerts uiteindelijk aanvaard. Maar hij ging in beroep wat het café betreft. “Hopelijk zit ik hier nog zeker tot september 2013” aldus Gerard. “Als ik er dan toch uit moet, hoop ik een ander pand te vinden met ook die typische bruine kroeg-sfeer”.

Op een druilerige dinsdagnamiddag, 4 december, had Mechelen Blogt een gesprekje met de sympathieke cafébaas, in Den Stille Genieter. Waar anders. Jan (Smets)  en Mark(ec) stelden vragen, Mark noteerde Jan schoot foto’s en Gerard vertelde honderduit. Over hoe het allemaal begon, over 27 jaar lief en leed, over stil genieten. En over de passie voor bier natuurlijk...

Ik heb hier nog koppels weten ontstaan. Nu komen hun kinderen hier. Soms zie ik die ouders ook nog eens terug" zegt Gerard, "dan halen we weer herinneringen op". Menig Mechelaar en andere ‘stille genieters’ zullen ongetwijfeld veel straffe verhalen kunnen vertellen in de tijdspanne van zeventwintig jaar “Den Stille Genieter”. Het café is een begrip in Mechelen, en haar cafébaas eigenlijk ook. Wie in Mechelen “De Stille” zegt, zegt Gerard. Toch?

En het café van Gerard geniet ook internationale bekendheid. Het prijkt dan ook in menig internationale biergids. “Bierliefhebbers komen speciaal naar Mechelen voor Den Stille. Of als ze Vlaanderen bezoeken maken ze een ommetje langs Mechelen. Brouwerij Het Anker en Den Stille Genieter staan dan op het programma” weet Gerard.

Vaclav Havel!
Vaclav Havel is hier ook al geweest”, weet Gerard ons te vertellen. “Die was heel bescheiden en pakte helemaal niet uit met zijn identiteit maar hij was het wél”. En er kwam nog meer bekend volk over de vloer. “Ook Guido Belcanto, René Verreth, en Ingeborg zijn hier geweest. En ook Mechels percussionist Chris Joris komt hier al eens”.

En er zijn natuurlijk de vast klanten. Wat is nu ‘de typische Stille Genieter-klant’ als die al bestaat? “Hier komen levensgenieters, bierliefhebbers, mensen die gewoon graag een rustig praatje komen maken met een speciaal biertje erbij en rustig muziek op de achtergrond. Daar kleeft geen leeftijd op. Hier komen twintigers en evengoed mensen van zeventig jaar. En zowel werkman als advocaat kun je hier vinden” weet Gerard. “Ik heb hier al veel verhalen gehoord, bied steeds graag een luisterend oor. Echt helpen kun je niet. Maar dat luisteren is vaak al genoeg”, aldus Gerard.

Van veertig naar meer dan zeshonderd bieren
Het concept is altijd hetzelfde gebleven. Een bruine kroeg, klassieke muziek op de achtergrond. En de ruime keuze aan speciaalbieren”, zegt Gerard. “Met dat verschil: toen ik begon hadden we maar veertig bieren. Nu meer dan zeshonderd. We waren ook het eerste café op de Vismarkt dat eten serveerde. De Genietende Huisspaghetti was alom gekend”. (nvdr; eten staat er niet meer op de kaart maar verder bleef het concept ongewijzigd).

Toen Gerard er zeventwintig jaar geleden mee begon had hij al een paar jaartjes in de Mechelse horeca meegedraaid. Hij werkte nog bij de toenmalige Beethoven-kelder, bij The Wagonwheel, dat later ’t Klapgat werd en in De Groene Lantaarn. En toen begon hij met “Den Stille Genieter”, in het pand waar eerst een bierwinkel zat en daarvoor Elckerlyc zijn lokalen had.

Toen hingen hier vooral veel hippies rond, en ook de zware mannen van The Outlaws. Nu zie je toch meer yuppies op de Vismarkt” vindt Gerard, “het is niet meer zo alternatief als vroeger. Maar hier is’t eigenlijk nooit echt veranderd. En ik ben ook nog steeds de goedkoopste” (lacht).

Over de bewering dat Gouden Vis en Den Akker ‘links’ zijn en ...” Ach: links of rechts. Ik heb dan misschien de naam een niet-links café te zijn, voor mij is iedereen, ongeacht politieke voorkeur, hier vanzelfsprekend welkom. Vroeger vonden hier trouwens nog bijeenkomsten van Agalev plaats.”

Meest gedronken zijn de Carolus-bieren, de bieren van ’t vat; Barbaar en La Chouffe. En ook Duvel. “De jeugd drinkt vooral pils, maar soms ook een bitter biertje”, weet Gerard, “dat Breezergedoe is toch wat voorbij aan het gaan. Bier wordt trouwens ook heropgewaardeerd, zelfs in 'Thuis'. Zonen Tom en Gert hebben ook interesse in de biercultuur. Mijn andere zoons zijn nog te jong. De dochters hebben er minder interesse in”.

Wat zijn Gerard’s lievelingsbieren, willen we weten? “Toch wel Carolus Hopsinjoor. Carolus Tripel is ook goed al had ik liever de vroegere Toison d' Or. Verder: Guinness, La Chouffe en de trappistenbieren.

'Red Den Stille Genieter'
Met al dat passionele gepraat over bier en het caféleven zou je haast vergeten welke donkere wolken er boven Den Stille Genieter hangen. Toen bekend raakte dat Den Stille Genieter moet verdwijnen, bracht dat veel onbegrip teweeg. Niet in het minst bij de klanten en sympathisanten natuurlijk. Er werd ook een Facebookgroep opgericht ‘Red Den Stille Genieter’. Gerard: "Daar zitten nu al zo’n 1000 mensen op. Toch niet slecht voor een klein caféeke” (lacht).

Het gebouwencomplex, waarin ook Den Stille Genieter en Gerard's woonst huizen, dient gerenoveerd. En de eigenares wilt er naar verluidt nadien zélf in gaan wonen. Dus Gerard en zijn gezin moeten weg. En, als het aan de eigenares ligt, het café ook. “Eigenlijk wilt ze me hier al lànger weg. Ze zegt al jaren dat we eruit moeten. Als ze hier daadwerkelijk komt wonen, is ze, als eigenares, zelfs niet verplicht te renoveren”.

Gerard begrijpt dat de renovatie nodig is. “Maar het pand is nooit in orde geweest. Toen wij erin kwamen, konden we heel goedkoop huren. Dat geef ik toe. En het was natuurlijk gemakkelijk, boven wonen, beneden café. In al die jaren is er niets gebeurd aan het gebouw. Trouwens, de taak van de eigenares”.

Ik had toch wat meer steun van de stad verwacht in mijn dossier. De eigenares is bij burgemeester Bart Somers haar verhaal mogen gaan doen maar ik had ook graag mijn versie van de feiten verteld. En het is niet dat Bart Somers mij niet kent. Hij kwam hier vroeger, in zijn VU-tijd, trouwens ook vaak”. Van bevoegd schepen Karl Geys verwacht Gerard niet veel steun: “Wij zijn niet de beste vrienden”.

Ondertussen is Gerard druk met de laatste spullen te verhuizen uit zijn huidige woonst naar een nieuwe stek in Tisselt. “Daar konden we nog iets min of meer betaalbaars vinden. Ik moet nu wel elke morgen met de éérste bus naar huis nadat ik ‘ snachts gesloten heb, ik rij niet met de wagen. Maar dat heb ik er voor over: voor mijn klanten doe ik dat!

Voor het café sleept de juridische procedure ondertussen aan. Gerard: “Wellicht in september beslist de rechter. Maar àls de eigenares me er vroeger uitzet, moet ze me nog negen jaar betalen. Benieuwd of ze dat gaat doen”.

Wat als het toch zover komt?
Dan moet ik een nieuw pand vinden dat een gelijkaardige uitstraling en sfeer heeft. Het moet alleszins opnieuw een bruine kroeg zijn! Die zijn met uitsterven bedreigd”, zo vindt Gerard.

Die nieuwe locatie: liefst in Mechelen! Gerard is geboren en getogen Mechelaar. “Van Noord-Mechelen”, specifieert Gerard, “de Walschaerts zijn sterk met Mechelen verbonden. En we hebben zelfs een straat” (nvdr. Egide Walschaertsstraat).



Vooralsnog blijft het café dus. Tot september wellicht. Verder is het dus afwachten hoe een en ander zal uitdraaien en of de stille genieters een andere locatie dan de Nauwstraat zullen moeten opzoeken.

We besluiten Gerard met rust te laten en danken hem voor het gesprek want hij heeft nog veel werk om de laatste te verhuizen zaken in te pakken...

Den Stille Genieter vind je in de Nauwstraat 9, Mechelen.
De Facebookgroep ‘Red Den Stille Genieter’ vind je hier
 

reportage: © Jan Smets & Markec
tekst: © Markec
foto’s: © Jan Smets

mooie ode aan een monument

 

 

Een bijzonder café waar ik afgelopen keer in Mechelen lang vertoefd heb...en ook in gesprek geweest met de eigenaar...

Het zou echt zonde zijn al dit café verdwijnt...

In augustus leerde ik hier mijn liefje kennen,

die nu in Afrika zit. Wanneer hij in Juni terugkeert hoop ik hier nog iets te kunnen komen drinken!

Ook is dit nog een gezellige bruine kroeg! waar je eens iets anders kan drinken.

Ook is iedereen er eerlijk, aangezien er niet altijd meteen afgerekend wordt.

En onvergetelijk: de prijs van een rondje? 9.000 ...

...en zegge dat ik met de Gerard nog vijf jaar in de klas heb gezeten. Hij woonde toen in de Schijfstraat en wij versleten de schoolbanken in de 'Ieperleeschool' (officiëel de Maurits Sabbe school, gelegen in de Ieperleestraat).

 

Vroeger, een jaar of vijftien geleden, stond er op de eerste pagina van de kaart een tekstje... Het kwam er op neer dat een goede bediening beter was dan een snelle bediening... En daar hield de baas zich aan ;-) Je moest dus soms wel wat geduld hebben, maar daar hebben wij ons nooit aan gestoord... Ik weet nog goed dat we soms meer dan een uur moesten wachten op onze spaghetti bijvoorbeeld :-) Dat hoorde bij de atmosfeer van die kroeg... Ook al gaat hij naar een ander pand, het zal toch nooit meer hetzelfde zijn vrees ik...

Waar is den tijd?de gezellige nachten in "den stille genieter"

ik hou er zo van.

:)

Ondertussen is het doek gevallen. Op zaterdag 6 december 2014 tapte Gerard zijn laatste pinten in een over-over-over-overvol café, dat hij dus dra dient te verlaten...

Menigeen haalde herinneringen op en iedereen hoopt op een vervolg. En Gerard gaat er ook nog steeds van uit dat dat er komt, in een ander pand ergens in Mechelen.

Wordt vervolgd.