Tannahill Weavers brengen Schotse folk van bovenste plank in Ierse pub



Het zegt je misschien niet meteen wat maar net als de Ierse The Dubliners zijn The Tannahill Weavers een begrip in folkmiddens. Mogen we hen de Schotse evenknie van The Dubliners noemen of is dat te kort door de bocht? Doet het één van beiden onrecht? Alleszins: The Tannahill Weavers staan al sinds 1976 garant voor folk van de bovenste plank. Zo mochten we ook zélf ervaren donderdagavond 22 november op de eerste etage van O’ Fiach’s Irish Pub op de Mechelse Grote Markt.

Jigs, reels en mooie gevoelige liedjes, ondermeer met teksten van Robert Tannahill waarnaar de band genoemd werd, andere oprechte of militante liederen onbraken ook niet in de set. Dat alles werd gekruid met een flinke portie Schotse humor.

The Tannahill Weavers zijn Roy Gullane op gitaar en zang, Phil Smillie: fluit, bodhran en zang, John Martin: fiddle en zang en Colin Melville op doedelzak. Met zulk instrumentarium weet je natuurlijk dat je je niet aan heavy metal moet verwachten. Wel traditionele Schotse folk van topkwaliteit. Zo bleek.

The Tannahill Weavers openden met een aantal aanstekelijke jigs en reels om daarna de toeschouwers al tot een sing-a-long aan te zetten met succes. De aanwezigen deden hun best met “Heave away my laddie o” en “And sing haul away my laddie o”. Een erg mooi en pakkend lied ook dat ‘The Final Trawl’.

Roy vertelde over de herkomst van de bandnaam en had het over de wever-dichter Robert Tannahill, tijdgenoot van die andere beroemde Schotse dichter Robert Burns. Daarna volgde het mooie ‘Are Ye Sleeping Maggie’ “het eerste nummer dat de band ooit speelde”, aldus Roy.

Pakkend was de ballad ‘Jamie Raerburn’s Farewell (to Glasgow)’, zwanger van melancholie en weemoed. Kippenvel gepaard met heimwee naar deze Schotse stad, bleef jullie verslaggever, want ‘Glasgow-fan’, niet bespaard. En dat het een heel mooi lied was, zullen de andere aanwezigen vast bevestigen. Na nog een aantal sterke instrumentals, jigs , was het weer tijd om mee te zingen. Het was opnieuw Roy die ons daartoe aanzette. Nu zongen we “And sing laddie aye, and sing laddie oh The plooboy laddies are a' the go” of toch iets wat daar op leek. The Weavers beheersten tekst en melodie van ‘Ploo’ Boy Laddies’ een stuk beter, al déden we ons best...

Na een korte pauze kregen we nog meer moois met een beklijvende interpretatie van ‘Gloomy Winter’s Noo Away’. Een stuk ruiger als de uitvoering met engelenstem en harp zoals Lakshmi die een hele tijd terug op dezelfde locatie bracht. Maar minstens even sfeervol, oprecht en intens. Ook een tekst van Robert Tannahill trouwens. Voorafgegaan door een verhaal over een ‘typische Schotse gezinsavond’. “Man en vrouw zitten voor de televisie, maan met een biertje erbij. De man zegt plots: ‘I Love you’. Waarop de vrouw, ‘hoor ik dat goed of is dat het bier dat spreekt’ en de man antwoordt ‘ik praat tot het bier!’.” aldus Roy Gullane die hiermee de lachers op zijn hand kreeg.

En er werd tussendoor nog meer Schotse humor gebracht zoals het verhaal van de oude man die na al die jaren nog steeds ‘darling’ tegen zijn vrouw zegt en dat motiveert met: “ik nen haar naam vergeten!”.

In de ‘musical sandwich’ zoals Gullane dat noemde, of: een medley, zat ook het poltiek-historische verhaal over de Schotse opstand (Prestopans, Edinburgh) van 1745 en de vlucht van de Engelse generaal John Cope, of ‘Johnnie Cope’ die zo geschrokken zou zijn van het geluid van de doedelzakken dat hij met een rotvaart terug naar Engeland liep. Dit gegeven leverde alleszins een sterke tekst en knappe song op. Die ons helaas al in de staart bracht van het optreden. Met een lied gebaseerd op een gedicht van dichter Robert Burns werd de avond stijlvol besloten.

En zo was de Ierse pub in Mechelen gulle gastheer voor Schotse folk en humor van de bovenste plank...

Op de setlist ondermeer:
The Final Trawl / Are Ye Sleeping Maggie / Jamie Raerburn’s Farewell (to Glasgow) / Ploo’ Boy Laddies / Gloomy Winter’s Noo Away / Johnnie Cope - The Atholl Highlanders, ...


Tekst © Markec
Foto's: pub - Smartphone © Markec / © YouTube

Eigenlijk zijn ze al bezig van in 1968. De eerste plaat kwam er pas in 1976, maar de band is dus nog net iets ouder. Overigens was geen een van de Weavers die in Mechelen speelden er bij sinds de eerste dag. Al kwamen Phil Smillie en Roy Gullane wel nog in hetzelfde jaar 68 bij de band. Petite Histoire natuurlijk, want in de eerste plaats een ongeloofelijke band die in Mechelen wat mij betreft een mooi concert gaf dat helaas niet kon tippen aan de concerten die ik hen pakweg tien jaar geleden zag geven...

Bedankt voor de aanvullingen/correcties, Tijl !