11.11.11 x 4: Geslaagd avondje muziek proeven en ontdekken



Elf november, Wapenstilstand (WO I) werd herdacht. Een vrije dag voor iedereen in België. Maar de muzikale 'wapens' zwegen niét die avond. In het auditorium en de kerk van Cultuurcentrum Mechelen waren vrijdag 11 november 2011 maar liefst vier optredens. En het werd een avond van proeven en ontdekken.

Voor mij alleszins want ik kende I Got You On Tape enkel van 'naam', en ook de naam Yuko had ik al eens horen vallen. Daarentegen waren Birds That Change Colour en Sunday Bell Ringers me volslagen onbekend. En net die twee bleken ook ontdekkingen van de avond. Waarom? Wel: het instant wow-gevoel...

Waarmee niét gezegd is dat Yuko (zeg maar Radiohead for beginners, of is dat oneerbiedig van mij?) en het Deense I Got You On Tape (de jaren '80 zijn echt helemaal terug!) - even origineel als Interpol en andere over het paard getilde Editors maar wel veel beter in de uitvoering - slécht waren.

Terwijl het nog gezellig druk was in het Cultuurcafé waar Joren Van Utterbeeck zijn prima  foto-expo opende, begonnen Sunday Bell Ringers aan hun set in het auditorium. En jullie verslaggever was meteen méé. Al was er argwaan: in de bio op het flyertje las ik 'voor liefhebbers van Arcade Fire'. Laat ik nu één van die mensen zijn die – ja breng pek en veren maar - Arcade Fire eigenlijk helemaal niets vinden (ze bestààn). Gelukkig pakte het geheel anders uit. Erg originele, soms onconventionele muziek die soms naar experimentele jazz neigde - met ook Zappa's geest nooit veraf - en dan weer pure psychedelica leek. Ook Syd Barret was erg aanwezig. Met mooie, vaak traag opbouwende composities met veel punch. De combinatie van sax, keyboards, gitaar, bas, drum en stem(men) werkte erg goed. Sunday Bell Ringers is een naam om te onthouden.

Bij Yuko heb ik vooral genoten van de zichtbare volle overgave en het subtiele drumspel van de percussioniste. De liedjes die Yuko bracht vond ik zeker niet slecht, maar echt pakken deed het me niet. En het klonk net iets te vaak als een, weliswaar goede, kopie van Radiohead. Al kon ik in de vocals soms ook invloeden van Dez Mona en Zita Swoon horen. Invloeden zijn goed maar als je die te uitdrukkelijk hoort, vind ik dat niet altijd een sterkte. Deze band kon me voorlopig niet echt overtuigen al stond er zeker talent op het podium, dat spreekt.

Birds That Change Colour waren voor mij dé band van de avond. Allevier gehuld in uniformen – dat moet zweten geweest zijn onder die spots! - bracht het viertal, af en toe aangesterkt door chanteuse Chantal Acda, een even gevarieerde als originele set. Neo-folk, Beatlesque, Donovan, bijna-progrock, Midlake, Violent Femmes en ook blues... het zat allemaal in de mix. Dat en de geniale gekte.

De set was voornamelijk opgebouwd rond het recente album 'On Recording The Sun' – zo leerde ik wanneer ik dat album nadien beluisterde. Kleine mooie liedjes en complexere structuren met een verrassende wending, het epische 'Never Ending First Of May', het stemgeluid van Koen Kohlbacher... een muzikale exploratie doorheen een soort sprookjeswereld met weerhaakjes: zo klonk dat dus. Bij gelegenheid moet je dit zeker ook eens gaan ontdekken!

Met afsluiter I Got You On Tape leek het of je werd teruggeflitst naar de postpunk en newwave van de jaren '80. Of anders gezegd: de Deense formatie doet niets nieuws en vist net als Editors, Interpol en andere Joy Divisionklonen in de eighties postpunkvijver. Niet origineel dus. Maar wel erg goed gedaan en het werkte aanstekelijk.

De bands livesound klonk erg strak, met vooral de stevige baslijnen, waarvan je dacht dat Peter Hook (Joy Division, New Order, Revenge, Monaco) er het absolute patent op heeft, alsook de fraaie klavieren aka vette beats én het solide zware gitzwarte stemgeluid van zanger Jacob Bellens: récht uit de kelder en stevige concurrentie voor Andrew Eldritch die met zijn Sisters Of Mercy alweer een tijdje op de dool is.

De heren stonden er vrij statig bij wat in schril contrast stond met de muziek die uitermate dansbaar was. Er werd vooral uit de jongste twee albums geciteerd en dat klonk best lekker. Al heb ik, toegegeven de rit niet volledig uitgezeten en de bisnummers heb ik dus gemist. Fijne, uiterst herkenbare muziek, en deze vroegere 'newwaver' kon het zeker smaken, al vond ik het op gegeven moment toch wel voldoende...

Slotsom van de avond: vier ontdekkingen waarbij twee met een instant 'wow-gevoel', de afsluiter die zondermeer goed was en Yuko dat met toch wat op mijn honger liet. Maar zeker een geslaagd avondje muziek ontdekken dus bij Cultuurcentrum Mechelen.


tekst:
© Markec
foto's: © Christel Schoepen

Goed geschreven stuk, bijzonder avondje zal dat geweest zijn.....

 De beleving van de muziek is weer voelbaar in je verslag! Schitterend!

Jammer dat ik andere plannen had. Ik heb weer iets gemist zo te lezen. Met je verslag krijg ik toch een mooi beeld van hoe het geweest was. Mooie foto's ook.

Nieuwe reactie inzenden

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <p> <span> <div> <h1> <h2> <h3> <h4> <h5> <img> <map> <area> <br> <br /> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd> <table> <tr> <td> <em> <b> <u> <i> <strong> <font> <del> <ins> <sub> <sup> <quote> <blockquote> <pre> <strike> <code> <cite> <center>

Meer informatie over formaatmogelijkheden

To prevent automated spam submissions leave this field empty.