Maria en Albert: een platina paar als geen ander...

  

(foto's: Jan Smets)

Als je aanbelt bij een koppel dat zijn platina huwelijksjubileum viert, weet je niet echt goed in welke omstandigheden je de feestelingen zal aantreffen.  Zeventig jaar samen op weg gaan, en samen zo lang lief en leed delen...  Zo'n echtpaar is dus behoorlijk op leeftijd gekomen, dus...  Als ze de deur opendoet, weet ik niet goed wat denken... "Maria Lens?" vraag ik aarzelend... "Jawel" antwoordt de opvallend kwieke en energieke vrouw in het deurgat.  Ze heeft de regie duidelijk in handen. 

Als ik binnenkom in de kraaknette, klassiek ingerichte  woning  in de Wijngaardstraat, is de living reeds gevuld met vrienden en familie die er allemaal zitten met een feestelijk glaasje parelend vocht.  En de warme hapjes en pralinetjes gaan gezwind rond.

In één van de zetels troont Albert, zichtbaar genietend.  Monkelend lachend zit hij er deftig uitgedost tussen de aanwezigen.  Maria loopt ondertussen rond, vraagt of iedereen nog iets wil drinken, en heeft géén last van plankenkoorts.  Ondertussen komen de fotografen en journalisten van de Mechelse kranten langs, en komen cameramensen van RTV binnen om het platina bruidspaar op film vast te leggen.

  

 

Op 6 september waren Maria Lens en Albert D'Hoogh zeventig jaar gehuwd.  Dat vierden ze reeds in de Carlton op de Grote Markt, waar ze al jaren kind aan huis zijn.  Elke zondag gaan ze er eten, en blijven dan nog lang natafelen.  Vriendelijke buren voeren hen de laatste jaren telkens naar daar.

Vandaag staan beiden weer in de schijnwerpers.  Schepen van Burgerlijke Stand, Rita Janssens, wil hen de geschenken en wensen van stad Mechelen en het koningspaar overbrengen.

De 91-jarige 'bruid' en haar vier jaar oudere 'bruidegom' genieten er zichtbaar van.

 

Het is nog even wachten op de schepen.  Maar de tijd wordt gevuld met verhalen van vroeger.

Albert is geboren in Leest.  Zijn vader werkte aan de spoorwegen.  Als soldaat 'lag' hij in Leuven.  Eind jaren dertig leert hij op de kermis in Wijgmaal, Maria kennen, die van Tildonk is.  De hele avond dansen ze met mekaar.  En 's avonds nemen ze de trein terug naar huis.  Maria stapt af in Wespelaar, en Albert moet dan nog verder naar Mechelen...

Maar hij is verliefd.  Hij zal nog vaak het traject afleggen, per fiets, om zijn liefje Maria te kunnen zien.  Ze besluiten te trouwen, want zo'n vier jaar verkering met overbruggen van telkens die afstand met de tweewieler, gaat in de kuiten zitten.  Als de 'wachttijd' tot haar 21 jaar is verlopen, mag Maria van haar ouders trouwen met haar Mechelse verloofde.

Het is oorlogstijd.  Het paar trouwt in Tildonk, maar de feest moet snel opgebroken worden, want in Mechelen is de avondklok ingesteld.  Maria zal niet zoals Assepoester haar schoentje verliezen als ze té laat thuis komt, maar goed... 

Ze gaan wonen op de Guido Gezellelaan"Boven een kasteelje, tegen den abbatoir", verduidelijkt Maria. 

Albert werkt voor de NMBS als automechanieker.  Eerst in Mechelen, en later in Antwerpen.  Maria is er bijzonder trots op dat ze jarenlang winkel heeft gehouden in Herent.  "In koloniale waren.  Ik was een dochter van zelfstandigen.  Ik heb zélf de winkel ingericht.  Later is hij overgenomen, maar hij bestaat nog steeds!"   Nadien werd Maria huisvrouw.  Bovendien zorgde ze voor ouders en grootouders.  Zo heeft ze vier jaar lang met veel liefde gezorgd voor haar inwonende blind geworden schoonvader.

Het echtpaar is kinderloos gebleven, maar heeft een grote vriendenkring die hen nog steeds op handen draagt.

Na de Guido Gezellelaan hebben ze een huis gebouwd in de Fortuinstraat, en jaren later bouwden ze opnieuw: de huidige woning in de Wijngaardstraat.

Ze hebben steeds van het leven genoten.  Ze gingen graag op restaurant en reisden vaak.  Ook hadden ze tot enkele jaren geleden een appartement in Knokke-Heist.  Daar fietste Albert alle dagen.

Ook met het vliegtuig maakten ze regelmatig reizen.  Naar Italië, Spanje...   Maar in 1976 liep het bijna falikant af voor hen.  Op de luchthaven van Tenerife vatte hun vliegtuig vuur, en ze kwamen er ternauwernood en met de schrik van af.  Maar ze waren alles kwijt, en Maria was doornat van het bluswater.  Dat werd het einde van hun vliegreizen...

"Regelmaat in het leven is belangrijk", benadrukt Albert.  De dag begint voor hem steevast met een boterham met honing.  En elke dag maakt Maria die nog steeds zélf kookt, verse soep.  Haar geheimtip is erwtesoep met postelein.

Elke dag doen ze een dutje na de middag, en tot voor kort gingen ze alle dagen wandelen in het Vrijbroekpark.  Dat laatste is wel moeilijk geworden voor Albert die moeilijker te been is.  Verder is de gezondheid van het beiden nog steeds optimaal.

"Maakten jullie dan nooit 'ambras'?" 

"Soms" antwoordt Albert voorzichtig.

"Jaja, zéker!" vult Maria resoluut aan.  "Maar we legden het steeds vlug bij."

  

En zo verlopen de dagen van beide jeugdige jubilarissen.  Ze hebben wel hulp van een poetsvrouw die om de veertien dagen komt, maar verder bereddert Maria het huishouden zélf; Ze  wast en strijkt nog zelfstandig, en elke dag maakt Albert  boven het bed op , en schilt hij de aardappelen.

De groententuin hebben ze opgegeven.  Ze hebben er gras gezaaid.  een klein stukje is nog overgebleven, en om de veertien dagen komt zeventiger Jef Derua uit Boortmeerbeek, die Maria en Albert zowat beschouwd als zijn 'tweede ouders' helpen in dat moestuintje, of maait hij het gras.

  

Ondertussen is schepen Janssens gearriveerd, en schenkt het echtpaar een kopie van hun huwelijksakte.

"Leg maar bij die andere", zegt kordate Maria tegen Albert.  Ja, immers..., het is niet de eerste keer dat ze door de stad in de bloemetjes worden gezet.  

Er is ook een tinnen bord van 'Albert en Paola', met een bijgevoegde brief van onze vorst.  Van de stad Mechelen krijgen ze beiden een bronzen klokje in een fraai houten frame.

Dan kan er weer geklonken worden, en komt de feesttaart boven.  Ze poseren er fier mee.  Héél zeker ben ik er van dat hier binnen een paar jaar terug zal gevierd worden.  Beiden stralen nog zoveel vitaliteit en levensvreugde uit, dat ik er rotsvast in geloof!

 

Zeventig jaar huwelijk.  Het is weinigen gegeven.  Met een goed gevoel verdwijn ik stilletjes, het feestende gezelschap achterlatend.

Proficiat Maria en Albert!

 

 

 

"...daar alleen kan Liefde wonen,

daar alleen is 't Leven zoet

waar men stil en ongedwongen

alles voor elkander doet..."

:-)

"Ik heb altijd geweten, dat liefde kon bestaan,

en dat ik haar zou kennen, voor ik dood zou gaan,

Ik ben heel bang geweest, heb nooit opgegeven,

Lang voor ze echt verscheen, zag ik haar in m'n leven."

 

*vrij naar Michel Houellebecq*