Fotoboek 'Mechelen aan de Tigris' voorgesteld

met categorie:  

    

(foto's: Jan Smets)

Het kleine meisje met de dromerige blik uit het Assyrische Hassana, op de cover van het gloednieuwe fotoboek, werd op het einde van de presentatie naar voor geroepen...  En daar stond ze dan - naast Melkan Ishak: een knappe Mechelse jongedame...

Er lagen vele jaren tussen die ene foto en deze avond.   Hassana, ongelukkig gelegen dorp in Oost-Turkije, op een boogscheut van Syrië en Irak...; in de vuurlinie tussen Turken en Koerden, bestaat niet meer...  Het werd in 1993 totaal verwoest.  Op de eens zo groene bergflanken staan enkel de spookachtige muren recht - stille getuigen van een eeuwenlange geschiedenis, die ooit zo roemrijk was voor dit volk...  Er resten alleen herinneringen én heimwee.  Maar ze vonden in Mechelen hun nieuwe thuis.  De Mechelse Assyriërs zijn niet meer weg te denken in onze stad.  Op vrij korte tijd hebben ze zich op een succesvolle manier ingeburgerd.  Hier vonden ze een nieuw Hassana: Mechelen aan de Tigris werd een begrip...

Ik heb een zwak voor deze bevolkingsgroep, en reeds enkele keren heb ik op Mechelenblogt over hen geschreven.  Ik vond het dan ook bijzonder leuk om deze avond aanwezig te zijn op de presentatie van het fotoboek dat August Thiry, docent aan de Mechelse Lessius-Hogeschool, uitbracht met vier studenten journalistiek. 

 

August Thiry is de auteur van het boek 'Mechelen aan de Tigris' dat tien jaar geleden werd uitgebracht.  Ondertussen is Thiry zowat een 'halve Assyriër' geworden.  In Mechelen, maar ook verder in Europa, in Hassana zélf tot Irak toe, ging hij op zoek naar de roots van dit volk.   Het boek dat hij een decenium geleden schreef met de hulp van Melkan Ishak, die één van dé woordvoerders is van de Mechelse Assyriërs, ging vlot over de toonbank.

 

Het fotoboek dat nu voor mij ligt is een prachtig vervolg en aanvulling op dit werk.  August Thiry stelde het samen met de studenten Nele Daems, Carl Van Baelen, Katelin Raw en Lina Dierickx.  Het is er gekomen dank zij de samenwerking met de Hogeschool en met CIMIC (Centrum voor Intercultureel Management en Internationale Communicatie).

      

(burgemeester Somers, Schepen Nobels en Dhr. Jo Bastiaens van CIMIC)

   

(August Thiry en Melkan Ishak)

(August Thiry met de vier studenten die meewerkten aan het boek)

 

In de Dijlezaal in Lamot waren een 150-tal belangstellenden opgedaagd, waaronder een vierkoppige politieke delegatie (Somers, Nobels, Anciaux en Geys), die nét voor de gemeenteraad nog hun sympathie kwamen betuigen.

CIMIC wou maar wat graag meewerken aan dit boek, en dit om een drietal redenen.  De Assyrische gemeenschap verdient de aandacht van de Mechelaar.  Laten we dit catalogeren onder 'herkenning'.  De Assyriërs zijn opvallend aanwezig in onze stad, met hun eigen gewoonten, kledij, religie (die toch ook Christelijk is...).  Maar de eigenheid van dit immigratieverhaal verdient méér.  het verdient ook 'erkenning'.  (of het nu gaat om de ondersteuning van de wijkwerking, of van een tornooi van de Assyrische voetbalploeg...).  Bovendien is het verhaal van de Assyrische vluchteling ook erg universeel.  Het is het verhaal van autochtonen én allochtonen.  Het is het verhaal van 'verbondenheid'.  .  Op hun eigenste verhaal, kunnen we ons persoonlijke verhaal leggen: 'ons' verhaal van 'onze' geschiedenis, 'ons' heimwee...

 

Het verhaal van de Mechelse Assyriër is het universele verhaal van de diaspora en het zoeken naar een eigen stek...

 

   

(Nuwell Bektas en Ardis Bisi brachten prachtige Assyrische muziek...)

Na de voorstelling volgde een receptie met typische hapjes van hun streek.  Het werd een gezellig napraten over vroeger en nu; over weemoed en toekomstdromen... Het was fijn om met deze vriendelijke mensen te praten over integratie, Mechelen, enz... 

Ik zag ze allemaal: de oudste generatie die de fototentoonstelling die was opgezet, met aandacht en herkenning bekeek...; Ik zag de vingers van gerimpelde handen langzaam over de grote foto's gaan - een pad volgend dat de berg opliep... ik zag de jongeren die Hassana niet meer kenden of die er enkele de vroegste levensjaren doorbrachten...

Ik zag de oude, vroegere burgemeester van het verdwenen dorp - de negentigjarige Hannu Alagas, en ik zag de laatste burgemeester - Ilisha Bektas...

En ze bladeren in het fotoboek...  met blinkende ogen...

                                               (ere wie ere toekomt!  Deze knappe foto in het boek is van onze medeblogger Jan Goovaerts...)

 

(Hannu Alagas, de nu 90-jarige oud-burgemeester)

  

(Melkan met zijn trotse vader en zoon...)

   

(linkse foto, aan de rechterzijde: Ilisha Bektas, de laatste burgemeester)

   

 

Ze zullen dit boek koesteren, en als kleinood doorgeven aan hun kinderen, en hun kinderen zullen het weer doorgeven aan hun kinderen...  En de verhalen van Hassana zullen verder leven.  Verder dan de zwartgeblakerde muren van dit spookdorp in de mooie bergen van Oost-Turkije...  In deze nieuwe thuisstad zal het de herinnering zijn aan een tijd die nooit meer zal terugkomen.  De toekomst ligt hier.  Maar in hun hart zal Hassana onuitwisbare sporen nalaten...

 

Het boek is verkrijgbaar in de boekhandel voor de haast bespottelijke prijs van 15 euro.  Het bevat een 150-tal oude en recente foto's, van Hassana en het leven in Mechelen, met begeleidende teksten.