Mechelen op zoek naar Maria Van Dam

Samen met Frans Laarmans, zijn ‘drie zwarte mannetjes’ en onder muzikale begeleiding van ‘de Pasmansen’ ging Mechelen vrijdagavond 1 april mee op zoek naar de naar verluidt knappe Maria Van Dam. De overvolle Mechelse stadsschouwburg kon Laarmans’ dwaaltocht, in de geweldig knappe vertolking van Warre Borghmans en Braakland ZheBuilding zeer smaken en dwaalde mee. Een neerslag van een erg sterke vertolking van Elsschots ‘Dwaallicht’.

Iets na achten is het al behoorlijk druk in de foyer en de wandelgangen van de schouwburg, het is dan ook bijna ‘showtime’. Warre Borghmans spreekt ons toe: “Dames en heren, we brengen zometeen voor ‘Het Dwaallicht’, in 30 hoofdstukken. Ik zal telkens melden aan welk hoofdstuk we toegekomen zijn. Vermits het stuk in een winterse sfeer speelt, mag er uitzonderlijk gekucht worden: maar alleen vanavond én bij deze voorstelling”. Hilariteit alom. Borghmans gaat onverstoord verder: “Ik kan me indenken dat u fijne vrienden hebt, het zou dan ook kunnen dat die u vanavond gaan bellen. Fantastisch, maar als dat gebeurt tijdens de voorstelling, mag u de oproep komen beantwoorden op de scene, zodat iedereen kan meegenieten”. Daarna maant de acteur ons aan om ons naar de zaal te begeven. Het dwalen kan beginnen...

We gaan op zoek naar Maria Van Dam. Borghmans op en ook ‘de Pasmansen’ zoals hij ze later zal voorstellen, in concreto: Rudy Trouvé, Youri Van Uffelen, Ephraïm Cielen, Tim Liebaert en Gunter Naegels, de muzikanten die de voorstelling van een niet te versmaden soundtrack voorzien, die bijdragen aan de ritmiek van het spel, sfeer en spanningsopbouw.

Frans Laarmans ging eigenlijk gewoon een krant kopen en zou dan huiswaarts keren. Maar dan komt hij die drie matrozen tegen. Laarmans’ verwoede pogingen hen de weg uit te leggen in een Engels dat tekort schiet nopen hem om de drie in eigen persoon te begeleiden. Een weinig later dwaalt Mechelen mee met Laarmans en diens zwarte metgezellen doorheen Antwerpse straten, in de motregen, op zoek naar de Kloosterstraat 15 en Maria Van Dam.

We zijn getuige van het verhaal vande kortstondige vriendschap, nobele hulpvaardigheid bij aanvang, alsook Laarmans’ nauwelijks verholen geilheid of hoe het verhaal steeds meer geperveteerd raakt... Tijdens de tocht van bijna twee uur houdt Mechelen volledig in de ban.

Borghmans speelt de sterren van de hemel. Borghmans is Laarmans. Hij houdt zich aan de tekst van Elsschot, bij wie steeds gold: ‘géén woord of letter teveel’, doet het met brio en voegt door zijn geweldig spel toch iets – nee, héél veel! - toe. De sfeerschepping is subliem, de gepaste muziek van ‘de Pasmansen’, voornamelijk eigen werk in een jaren ’50-jasje gegoten, maar evengoed een cover van DAF’s “Der Mussolini”, helpen hierbij.

Braakland Zhe Building  zuigt je méé in Elsschots verhaal. Zonder overbodige toeters en bellen, met heel veel overtuiging en geloofwaardigheid. Pure klasse!

Of we Maria Van Dam gevonden hebben?
Wat denk je?

En,  zoals Tröckener Kecks het zo mooi bezongen: "de jacht is mooier dan de vangst". Of niet?

verslag: Markec
 

Dat is op korte tijd de tweede keer dat Borghmans op de Mechelse planken staat.  Ik zag hem onlangs in het Lortcher-syndroom, een stuk dat me toen erg aangegrepen heeft.  Mooi verslag Markec!    Ik geloof graag dat dit de moeite was...  En die klassieker van Elsschot: wat is dit eeuwen geleden dat ik die gelezen heb...  Ik zou hem terug eens moeten opdiepen...

Het was inderdaad  een geweldige prestatie! Warre heeft het  heel duidelijk gebracht,  men kon de situatie en de zoektocht naar' Maria Van Dam' fantastisch goed volgen..

Ik heb er echt heel erg van genoten. Mooi verslag, trouwens, Markec..

 Absoluut een heel erg mooi verslag Mark, net helemaal zoals ik het mij kan herinneren zoals ik het zag in de Kollebloem te Puurs. Noem me een cultuurbarbaar, ik kende het verhaal niet. Ook al rust het op de nodige clichés en was het behoorlijk voorspelbaar, alle eer gaat hier toch naar Warre en de muzikanten.