Gekoesterd Mechelen

met categorie:  

Gekoesterd Mechelen vraagt mij (als element van de verzameling ‘alle Mechelaars’) naar mijn favoriete, meest gekoesterde en gesmaakte stukje Mechelen. Een marketingstunt, uiteraard, maar vreemd genoeg wel eentje die me aan het denken zet.

Had mij een vijftal jaar geleden dezelfde vraag gesteld en ik zou waarschijnlijk aarzelend hebben toegegeven dat er wat mij betreft niets te koesteren valt.

Een hoop oude stenen, gevat in prachtige, historische gebouwen (dat wel), een diep bewogen geschiedenis uitademend, die mij op zijn best – en dan nog enkel tijdens een van de verplichte rondleidingen met bezoekende Hollandse familieleden – een aangename namiddag, of –ochtend bezorgden. Elk jaar wel een keer prijs: gerechtsgebouw (‘erg mooi, die binnentuin’),  Groen Watertje (ééénig), begijnhof (‘nou ja, die van Lier is mooier’), toren op en af (‘ja, het uitzicht is prachtig, kijk daar het Atomium en daar de koeltorens van Doel (Doel? Zegt hen natuurlijk niets)).

Mechelen was voor mij wat het voor vele toeristen nog altijd is: een mooie stad om te bezoeken. Monumenten bekijken, foto’s maken, bus of auto in en terug naar huis. Probleem was dat ik niet hier was als bezoeker, maar als bewoner, inwoner. Geen warm welkom hier voor mij. Ik was in een continu gevecht gewikkeld met de stad, waarvan ik het gevoel had dat ik ze tot de mijne moest maken.

Mechelen is geen hapklare brok. Achter de prachtige façade van oude gebouwen, woedde op verschillende fronten het gevecht om de leefbaarheid van de stad: van het stadhuis tot in mijn kop. Maar hoe gaat dat met die dingen? Net zoals je een zeurende pijn soms kunt missen als die wegvalt omdat die je er tenminste continu aan herinnerde dat je leefde, zo gaf het continue geklaag, gezeur, het gezever, het gevecht tegen het vandalisme, tegen de doodsheid op straat na 18u me uiteindelijk ook het gevoel dat ik leefde – en wel hier, in deze stad.

Ik kan niet zeggen dat ik me met Mechelen heb verzoend. Het was eerder dat ik uiteindelijk ben gezwicht voor het norse, stuurse karakter, voor de quasi-afwijzende houding zoals mensen zich die ook aanmeten als ze het gevoel hebben hun eigen kwetsbaarheid te moeten verbergen.

Achter die façade van drukdoenerij bleek Mechelen geduldig. Zoals Mechelen er niet in slaagde om mij stormenderhand voor zich te winnen, zo werkte het met geduld en dodelijke efficiëntie, stil en indringend als een sluipend gif aan een veel hoger plan. Geen vluchtige, oppervlakkige gevoelens hier. Ik merkte het pas toen ik al lang verloren was: Mechelen zat in mij, onderhuids, had bezit genomen van mijn kop en was zo onderdeel van mijn leven gaan uitmaken.

Zijn de mooiste dingen in het leven niet die waar je het meest voor hebt moeten vechten? Als ik nu met mijn familieleden door Mechelen loop, kan ik het niet laten om ze op al het schoons te wijzen: ‘Zie een keer hoe mooi die binnentuin, hoe prachtig het Groen Watertje, het begijnhof, dat – ook al is het dan misschien iet het mooiste begijnhof van Vlaanderen – een bezoek meer dan waard is. En dan onze toren: weet je dat je bij het juiste weer helemaal tot aan het Atomium en kunt kijken?  

We drinken Belgische bieren op de Vismarkt en koesteren onszelf in het lentezonnetje en ondertussen laat ik me de opmerkingen van mijn familie welgevallen: Wat een fantastische stad Mechelen wel niet is en hoe aangenaam het moet zijn om hier te wonen. Weten zij veel? Ik lach en knik bevestigend.

 

Schitterend geschreven stukje.  Amusant, herkenbaar, top...   Ik hoop nog méér van je te lezen op deze blog.  Welkom trouwens als nieuwe blogger cahun!

Een prachtig stukje proza Cahun, waar ik best kan op inkomen. Niet dat ik Hollandse bezoekers over de vloer krijg om als gids te fungeren, Maar je zorgvuldig uitgekozen woorden van lof doen een snaar bij mij trillen.

Het grootste deel van m'n leven heb ik op de rand van de stad gewoond en voelde ik me niet zo betrokken met het gebeuren Intra Muros. Ruim 10 jaar geleden verhuisden we naar de één van de vesten en nu bijna 5 jaar noch dichter bij het kloppende hart achter het Gerechtshof.

Dagelijks loop ik met het fototoestel in de hand door m'n stad om elke steen die verlegt wordt digitaal te registreren. Zo in de aard als Jan Smets, of destijds Berlemont (een oud-collega), of vriend Lode Van Zeir die  destijds feilloos het tijdsgebeuren op de gevoelige glasplaat wist vast te leggen voor het nageslacht. Ook Rudi en Ferre hebben me de ogen geopend met hun ludieke of meer seriueze rondleidingen om mooie foto-motieven te vinden.

Kortom, het is moeilijk te zeggen welke plaats ik het liefst heb, ze liggen me alle nauw aan het hart: de Grote Markt, de IJzeren Leen, de Vismarkt, de Haverwerf, de Veemarkt en omgeving, de Begijnhoven, de Botanique, het PARK, noem maar op!. 

Waarom het 'PARK':? Direct na de heropening na de 2e Wereldoorlog (na de bevrijding fungeerde het park als kampement voor de Britse soldaten) was het park één van onze speelterreinen. Het was gewoon onze achtertuin vanuit Schonenberg gezien. We konden er ravotten, fietsen, schaatsen. De parkwachters treiteren door te koersen, zeker na het Criterium Van Steenbergen, met de Flyer René Janssens als voorbeeld. De René woonde destijds vooraan op Schonenberg.

Eind juni 1953 een namiddag gebrost in de SITO en samen met eenklasgenoot naar het park. Twee meisjes op de fiets, de rest van het verhaal laat zich raden, elk een zomerliefje:-).

Ja, Cahun, je artikeltje heeft wat losgeweekt bij mij, en ook Liesbeth (in de sporen van, Ann) moet ik danken voor het mooie initiatief op Facebook met Gekoesterd Mechelen. 

Betse groetjes, EddyC.

Fijn om te zien dat 'Gekoesterd Mechelen' ook hier leeft. Toch wil ik graag een kleine nuance aanbrengen, cahun. Het project is niet opgezet als marketingstunt, maar eerder als 'participatiestunt'. Gekoesterd Mechelen kiest voor de volgende invulling van de Erfgoedmobiel immers voor de ideeën en verhalen van 'de Mechelaar'.

@Cahun: Mooi geschreven maar deze topic is wel dubbel want Peter was je al voor bij het schrijven over dit onderwerp. MIsschien best één van beide topics schrappen?

Hoeft niet Filip.  Hier heeft Cahun het 'hoofdpodium'.  In de post van Peter was dit cursiefje louter als readtie.  Dus...

Inderdaad ...

@EddyC

Met de camera door Mechelen struinend op zoek naar mooie, pakkende of sprekende beelden die het alledaagse en daarom zo essentiële vastleggen. Kan me goed voorstellen dat dit een andere dimensie aan de beleving van de stad geeft. Tegelijk meer betrokken en afstandelijker, beschouwender. Beelden kunnen zo krachtig samenvatten wat de sfeer en tijdsgeest van de stad op een bepaald moment is. 

Wat echter ook niet onderschat mag worden voor de beleving en de appreciatie die een mens voor 'zijn stad' kan voelen - en dat komt in het vervolg van je verhaal ook duidelijk  naar voren - zijn de mensen met wie we in die stad leven en met wie we 'herinneringen maken'.

Wordt het feit of we ons ergens thuis voelen niet ook - en wellicht in grote mate - bepaald (of toch ten minste beïnvloed) door de mensen met wie we de stad delen? We koesteren onze stad meer naarmate we meer aangename herinneringen hebben aan het leven in de stad (de pintjes die we met vrienden drinken op een terras op de Ijzerenleen (en krijg de betekenis en afkomst van die naam maar eens uitgelegd aan de gemiddelde Hollander), de overweldigende geur van de bloeiende rozen in het Vrijbroekspark bij een geïmproviseerde picknick, de rust, koelte en sereniteit die ons overvalt als we op een veel te warme zonderdag met familie de Sint-Janskerk binnenwandelen om het prachtige houtsnijwerk (bij het fijnste ter wereld!) en de echte Rubens (indien niet in restauratie) te bewonderen (en ik kijk al uit naar het volgende vriendenbezoek om samen de recent ontdekte muurschilderingen te bezichtigen)). (Mocht je het je inmiddels nog niet duidelijk zijn: De Sint-Janskerk is mijn meest gekoesterde stukje Mechelen.)

En het valt natuurlijk niet te ontkennen: Mechelen heeft een zeer rijke geschiedenis en initiatieven als deze (waarvoor alle lof trouwens) doen ons daar weer even bij stilstaan. Hetgeen we koesteren in de stad is een louter subjectief gegeven, maar al de historische monumenten getuigen ook van de objectieve waarde van Mechelen – en dat mag ook wel eens gezegd worden.

We kunnen niet wachten op Cahun's foto's !

Pleur ze hier maar op de Blog, Cahun, of op Flickr.

;-)

@Cahun: volledig akkoord met je reactie, toch nog enkele beschouwingen:

Al meer dan 45 jaar sta ik in het verenigingsleven. Vanwege mijn technische kennis en kunde werd ik destijds (1965) al gauw opgenomen in het bestuur van de KMF. De laatste 10 jaar als bestuurslid fungerend als secretaris.

Kan je je een beter geschikte manier voorstellen om in contact te treden met leden van je eigen en andere verenigingen? Een buitengewone kans om stadsgenoten beter te leren kennen. Mensen die vriendschap, genegenheid en respect tonen voor wat je presteert. Dat bekom je alleen door zelf naar buiten te komen met dezelfde waardevolle gevoelens die hier opgesomd zijn.

Zonder mensen bij naam te noemen ben ik dankbaar voor de hulp en steun die ik kreeg om mijn doelstellingen waar te maken: de cultuur en in het bijzonder de fotografie in de stad te Mechelen bevorderen. Bij de Cultuurraad, de Erfgoedcel, H30 met de Wak, foto- en filmverenigingen, zelfs bij sommige handelaars, vond en ontmoet ik nog echte vrienden waarmee het heerlijk was om mee samen te werken.

Dagelijks kom ik in mijn stad mensen tegen, toeval of niet, waarmee ik 'oude koeien' uit de gracht kan halen, waar ik herinneringen mee kan ophalen, over dingen die we samen, of elk op zich, deden. Zo leer ik ook nog geregeld nieuwe mensen kennen, die voor de buitenwereld als een beetje vreemd overkomen, maar die na enkele gesprekken een immense achtergrond blijken te hebben. Mensen die zich verschuilen achter hun uiterlijk, maar die blijken een hart te hebben dat intens klopt voor 'hun Mechelen'. Mensen die hier aanlandden, die zogezegd op doorreis waren, maar hier bleven plakken en met hart en ziel aan Mechelen verknocht raakten.

Dat geeft me een heerlijk gevoel nu ik op oudere leeftijd kan terugblikken, maar ook zien dat mijn taak die ik op mijn schouders had geladen voorlopig verder wordt gezet. Spijtig genoeg zie ik met lede ogen aan hoe ook het verenigingsleven verouderd, en stel mezelf de vraag of er wel een aflossing komt van de wacht? Want die vrijwilligers worden ook ouder en wachten ook op vervanging.

Is dit het lot van verenigingen, die door de concurrentie van het Internet, o.a. met Flickr, enz., moeten toezien dat jongeren de weg niet meer vinden naar film- en fotoclubs? Of is dit eigen aan een grote stad als Mechelen, want in de dorpen in de omgeving blijkt die vraag zich nauwelijks te stellen..

Het verenigingsleven veroudert overal, dat is mijn ervaring teminste. Dat heeft allicht te maken met de vele mogelijkheden die men heeft, om je tijd in te vullen. Aan de andere kant worden er ook vele nieuwe gemeenschappen gevormd via het internet.

Bvb. Tijdelijk even samenkomen om samen te lunchen, of samen fotokes te nemen.

@EddyC: met het risico om onnozele vragen te stellen: wat is KMF? Koninklijke Militaire Fanfare? Het zal waarschijnlijk meer te maken hebben met fotografie? Koninklijke Mechelse Foto ... ? Kan je iets meer duiden?

Ik vermoed dat EddyC hier de Koninklijke Mechelse Fotokring bedoelt, waartoe destijds ook José Cluytens (de fotograaf uit de O.L.V. straat) en Antoon (Tony) Hermans behoorden.

Tony Hermans stapte omstreeks 1949 over naar Mecina (MEchelse CINe-Amateurs en baatte in de Adegemstraat over Lamot een DKW garage uit.  Eind jaren 60 werd hij in het Mechelse verdeler van Toyota aan de Battelse stwg.  Volgens wat hij toen aan mijn vader vertelde, verkocht hij in die periode dagelijks een Toyota.  Vermits mijn vader jarenlang Mecinalid was en er evenveel jaren penningmeester, kocht hij in 1970 bij "den Toon" een Toyota: de Corolla Sprinter, een klein hevig coupémodel.  Na al zijn diverse 4.000 cc Chevrolets eens een klein autoke!  Een 1200-tje dat in die tijd  zo maar eventjes vlot 160 km/u haalde... Mijn vader, die een eerder bezadigd chauffeur was, heeft het gaspedaal uiteraard nooit  zo diep ingedrukt, maar deze toen 26-jarige wel  hihihi. Enfin, zonder reclame voor dat merk te maken, die auto's waren in die tijd àf, sneller en stukken goedkoper dan vergelijkbare Europese merken uit die categorie.  Hun succes noopte de toenmalige regering dan ook tot een gevoelige verhoging van de invoertaksen ter bescherming van de eigen automarkt, waar destijds nog voor elke extra vijs betaald diende te worden.

 @Luc, Roger heeft gelijk. KMF staat inderdaad voor Koninklijke Mechelse Fotokring. De Mechelse Fotokring werd gesticht op 8 december 1924 door o.m. Lode Van Zeir en werd koninklijk in 1953.

Meer informatie: www.kmf-foto.be

 

Waarvoor dank allebei.