Mechelen smaakt Kadrils That’s All Folk(s)



That’s All Folk!
. De zwanezang van Kadril? Een foutieve spelling van de klassieke filmslotzin (That’s All Folks!)? Geen van beide vermoedens kloppen, of toch niet helemaal. Kadril is alleszins méér dan springlevend. In de Mechelse stadsschouwburg brachten ze zaterdagavond 19 maart, samen met nieuwe zangeres Karla Verlie en een schare aan gastmuzikanten, waaronder de Ierse singer-songwriter Daithi Rua een erg overtuigende set van soundtracks, al dan niet in een jazzy of folky jasje gestoken. De naam van deze theatertour luidt... That's All Folk!

Toch die link met de films dus, maar met het weglaten van de s wordt natuurlijk handig verwezen naar een van de kerningrediënten van de band: Folk!

Folk, of folk rock, mag dan wel één van Kadrils hoofdingrediënten zijn, het muzikale spectrum die zaterdagavond reikte veel verder: jazz, country, chanson, fado, ... het zat er allemaal in en het was een bijzonder aanstekelijke mix. Kadril werd versterkt door een extra strijkersectie en harpiste Emma Coopman. Kadrils nieuwe zangeres Karla Verlie, die haar sporen al verdiende bij Papillon en Orquestra Tanguedia, Harland Libbrecht en de in Gent wonende sympathieke Ier Daithi Rua namen de vocalen voor hun rekening. De knappe uitvoeringen werden meestal ondersteund door bijpassende filmfragmenten, die de dramatiek en intensiteit in sommige gevallen extra ondersteunden.

Zoals we dat van Kadril gewend zijn, en met name van de founding fathers, Erwin, Peter en Harlind Libbrecht en Bart De Cock, wisselden ze regelmatig en zonder enige moeite van instrument, of dat nu gitaar, draailier, doedelzak, Ierse bouzoukie, nyckelharpa, strohviool, dulcimer, mondharmonica, fluit, banjo, accordeon of fijfer was. De recentere ‘KadrilenenDirk Verhegge, Koen Dewaele en Jonathan Callens, deden het op elektrische en akoestische gitaar, banjo, bas, contrabas, drums en percussie.

De al even originele als eigenzinnige keuze van soundtrack songs zorgde voor een zeer gesmaakte avond met een rijk muzikaal palet. Soms ontroerend, dan weer swingend. En de sfeer zat er in, de dames en heren van Kadril hadden het erg naar hun zin, zeker ook Daithi Rua die naar eigen zeggen nog steeds Saint-Patrick’s Day aan ’t vieren was (!). Daithi zal zich in Mechelen al  wel een beetje thuis voelen, na een aantal goed gesmaakte optredens en de Ierse Pub hier.



Er werd geopend met ‘Danny Boy’ uit Brassed Off om dan meteen erna de Johnny Cash én Bob Dylan in Daithi Rua los te laten met ‘It Ain’t Me’ (Walk The Line). En, nog in de openingssalvo’s, bracht Karla VerlieThe Love That Never Grows Old’ van Emmylou Harris dat voor de film ‘Broke Back Mountain’ gebruikt werd.

En zo zou het een hele reeks mooie momenten en hoogtepunten regenen! Met weemoedige muziek uit ‘Tango’, prachtig gezongen door Karla Verlie en Harlind Libbrecht, ‘Piense A Mi’ uit AldomovarsHigh Heels’, Loudon Wainwrights ‘Grey In L.A.’, overtuigend gebracht door Karla. En één van de absolute hoogtepunten van de avond: ‘The Long Road’ uit de aangrijpende film ‘Dead Man Walking’. De beelden van de executie-scène werden getoond, en Daithi Rua bracht dit nummer van Eddie Vedder o zo sterk: krop in de keel-moment. En Rua besloot ons in kippenvelstatus te houden want ook Tom Waits’ ‘Innocent When You Dream’ was bijzonder mooi.

Minder dramatisch waren ‘Trois Petites Notes de Musique’, gezongen door Harlind en ‘The Lesseps’ Dance’ (Shakespeare In Love). Uit ‘Barry Lindon’ kwamen ‘British Grenadiers’ en de folk classic ‘Woman of Ireland’. Mooi!

En er was ook plaats voor een eerbetoon aan Wannes van De Velde, diens ‘Ik Wil Deze Nacht In De Straten Verdwalen’ werd immers voor de film ‘Home Sweet Home’ gebruikt, Harlind nam de lead vocals voor zijn rekening, mooi, maar ik hoor dit toch liever in ’t Antwaarps, eigenlijk. Sorry, Harlind!...

Twee doedelzakken en een trom. U zult het moeten ondergaan, en bij gebrek aan Spanjaard spelen we het zelf”. En twee van de Libbrechts en Bart De Cock brachten het mooie tweeluik ‘A Brulxa’ en ‘Follada de Luxan’ uit ‘Divinas Palabras’. Om dan in het even opmerkelijke, bieiende als dramatische leven van Frida Kahlo te duiken met een prachtige vertolking van ‘La Bruha’ (uit de film ‘Frida’). Prachtig gezongen door Karla.



Met ‘Minstrel Boy’, uit ‘Black Hawk Down’ mocht Daithi nogmaals zijn mooie stemgeluid tenvolle laten gelden evenals bij het mooie ‘The Long Journey Home’ van Elvis Costello. En wéér zo’n hoogtepunt, ook tijdens zijn solo shows, waar hij dit geweldige nummer ook altijd brengt, was ‘Falling Slowly’ dat hij aan de Daithi Rua-fans in de zaal opdroeg. Hij zong dit prachtige lied van Glen Hansard (uit de film ‘Once’) samen met Karla. Prachtig.

Dit zullen jullie zéker kennen" zei Harlind en inderdaad Mark Knopflers ‘Going Home – Theme From Local Hero’ deed bij elkeen meteen een belletje rinkelen. Heel leuk waren het swingende ‘Black Cat, White Cat’ met een dollende Daithi en Karla die behalve af en toe de woorden ‘Black Cat White Cat’ lustig op fluitjes bliezen (kazoo?).

Er zat een behoorlijke vaart in de uiterst gevarieerde set, toch een goeie 28 nummers, maar de tijd vliegt als je je vermaakt, en zo waren we met voor we het goed en wel beseften al aan het eind. Als bissen kregen we evenwel nog een sterk ‘Knocking On Heaven’s Door’ waarbij op publieksparticipatie gerekend werd, wat geen probleem bleek: ‘”Knock, knock, knockin’ on heaven’s door....” en met het bekende deuntje uit The Pirates of The Carribian, ‘Two Hornpipes’, werd vrolijk besloten.

En zo kwam er een eind aan een mooie sfeervolle avond goed gevuld met jazzy deuntjes, country, chanson, folk en veel volk in de zaal en op het podium. That’s All Folk(s)!

set 1:
Danny Boy ( Londonderry Air) (Brassed Off) / It Ain't Me Babe (Walk the Line)/ The love that never grow old (Brokeback mountain)/ Flores Del Alma (Tango)/ Zoro Gris (Tango)/ The Long Road (Dead man walking)/ Grey In L.A (Knocked Up)/ Innocent When You Dream (Smoke)/ Trois petites notes de musique (Une si longue absence)/ Piensa En Mí (High heels)/ The de Lesseps' Dance (Shakespeare in Love)/ Women Of Ireland (Barry lyndon)/ British grenadiers (Barry lyndon)/ Ik wil deze nacht in de straten verdwalen (Home sweet home)

set 2:
The Kiss (Last of theMohicans)/ A Bruixa (Divinas Palabras)/ Foliada de luxan (Divinas Palabras)/ La Bruja (Frida)/ I'm A Good Old Rebel (The Long Riders)/ Seneca Square Dance (The Long Riders)/ Falling Slowly (Once)/ Minstrel Boy (Black Hawk Down)/ Going Home (Local Hero)/ Black Cat White Cat (Black Cat,White Cat)/ Daddy, Don't Ever Die On A Friday (Black Cat,White Cat)/ Long Journey Home (Rod Holcomb The Long journey home)

bis:
Knockin' On Heaven’s Door (Pat Garrett and Billy the Kid)/ Two Hornpipes (Pirates of the Carribian).


Het project ‘That’s All Folk’ ontstond al in 2008, maar nu toert Kadril er volop mee, als je er niét bij kon zijn zaterdag en de kans nog hebt: gaat dat zien in één of andere Vlaamse schouwburg! Doén!


Verslag:
Markec
Foto’s: (c) Bart Schelkens

Heel mooi verslag van een fantastisch, boeiend en meeslepend optreden, met inderdaad ontroerende momenten met voor mij in het bijzonder "The Long Road".

Het was absoluut een zeer geslaagde en fijne avond,   zoals je kan lezen in dit uitvoerig verslag met  mooie foto's van het optreden.

Prachtige foto's van Bart

en weer een knap verslag Mark.

Ik had heel graag aanwezig geweest, voor al ook om Daithi met hen bezig te zien, helaas paste het niet in mijn agenda.

Zoals verwacht kan ik dankzij je knappe verslag toch een beetje meegenieten.

 Zeer knap uitgebreid verslag en mooie foto's!!!

mooi dubbelverslag...

 Mogelijkheid om dit nog mee te maken:

vr. 1 april in CC Bornem (is toch niet zo ver van Mechelen...)

za. 9 april in CC Sint-Niklaas

zie www.kadril.be

Mooi verslag Mark.
Ik miste wel de folk in het hele gebeuren.