da's gewoon...briljant!

                                      

                   

(foto's: Jan Smets)

'Ze waren maar gewone mensen hoor...'.  Ze zei het haast verontschuldigend.  En toch: vandaag werden ze gevierd: Rosa, samen met haar man Martin.  Al 65 jaar delen ze lief en leed met mekaar.  Gewoon? 

   

 

Velen mogen het niet beleven, en velen zullen het hen ook niet nadoen.  Maar zij..., zij déden het.  Gewoon?  Nee, buitengewoon: briljant!

 

Op 1 december 1945 traden ze in het huwelijksbootje: Martin Sarens met zijn Rosa Van de Wouwer.  Over het land hing nog de schaduw van de oorlog.  Maar zij straalden die dag.  Voor hen begon een nieuw leven toen ze de Sint-Martinuskerk van Hombeek buiten stapten.

Rosa was geboren en getogen in Hombeek.  En Martin?  Van héél ver uit de buurt was hij niet.  Martin woonde 'oep Schonenberg'.  En op zijn achtste wist hij het al: hij zou met Rosa trouwen.  Hij hield zijn belofte.  Ze trouwden.

'We waren wel nog heel jong' zegt Rosa.  Jaja, ik kan tellen.  Wetende dat Rosa 82 is, en haar man een jaartje ouder is, kan ik inderdaad zeggen dat ze er snel bij waren...  Maar, ze hebben gelijk gekregen!  Het was een goeie keuze voor beiden.

    

En dan pleegt men te vragen - aan eeuwelingen en echtelieden die een méér dan lang parcours te samen aflegden, wat het 'geheim' is hiervan.  Rosa bekijkt me met verbaasde ogen... 'Hoe dat dat komt?'

'Gewoon voortdoen, gelijk dat het komt...'

Ik durf er niet aan twijfelen.  Rosa weet het.  En Martin die wat hardhorig is, beaamt het stilzwijgend.  Dit moet dus hét geheim zijn: 'gewoon voortdoen...'  Wijs.

Ze woonden al 54 jaar in de Mechelse  Draaibankstraat.  En ze wonen graag in Mechelen.  Hoe kan het anders.  Maar het is jammer dat de mensen zo weinig nog 'goeiedag' zeggen tegen mekaar...

    

De oudste dochter wil ook nog wat vertellen.  'Maar ze pakt niet op papier'.  Ik verzeker haar dat ze 'goed pakt' - en ze lacht...

'Moeder droeg de broek in huis. En ze vertelt honderduit  Vader was stiller.  Maar als hij boos werd: dan moest je je uit de voeten maken...'

Martin was pistoolschilder in 't arsenaal', en Rosa deed het huishouden.  Ze kregen zes kinderen en 16 kleinkinderen.  En ondertussen hebben ze ook al 23 achterkleinkinderen.

'En ze komen nog allemaal even geire naar huis...'  zegt Rosa.  Achterkleinzoontje Robin ziet zijn 'moeke en vake' ook graag.  Net zoals al die andere jongelui. 

Martin was artistiek aangelegd, en op zijn 'plaatske op de mansarde' maakte hij mooie schilderijen, of boetseerde hij...  Elk kind of kleinkind heeft wel een kunstwerk van hem in huis...

Samen doen ze nog zelfstandig hun huishouden.  Martin bakt zelf zijn brood, en moeder doet zo nodig nog de herstelwerken voor de ganse familie...

Schepen Rita Jansens feliciteert het briljanten echtpaar.  Natuurlijk zijn er ook nog gouden echtparen daar in de Keldermanszaal.  En ze worden terecht ook in de bloemetjes gezet.  Maar: 65 jaar is toch wel wat speciaal!

Rosa en Martin krijgen buiten de bloemen en een kopie van hun huwelijksacte, ook nog een tinnen bord en een medaille van de stad, én ...een brief en gouden medaille van het koningspaar!

'Steekt ze maar goed weg in uw vest' zegt Rosa...

                         

   

Applaus,  een hapje en een drankje...  Met een veertigtal is de familie naar het stadhuis afgezakt...  Het kost weinig moeite om hen allen naar het binnenplein te loodsen voor de familiefoto.  Ze zijn er allemaal: 'de dochter die niet op papier pakt', het jonge grut, de plezante nonkels...  Een door en door Vlaamse familie geschaard rond hun jubilerende 'moeke en vake'.

Het leven is mooi.

    

Stadhuis en paleis hebben hen vandaag proficiat gewenst.  Maar misschien zijn ze nog het gelukkigst geweest met die grote familie die vandaag rond hen stond...

'Is dat voor de gazet?' vraagt Rosa nog.  "Zo ongeveer', weet ik te antwoorden: 'gazet op de computer'...  De kinderen en kleinkinderen zullen hen beiden wel tonen...

 

Rosa en Martin zetten 65 jaar geleden de stap.  En nog zijn ze gelukkig samen.  Zonder veel poespas - stil en ongedwongen.  65 jaar.

buitengewoon gewoon.

da's gewoon...briljant!

buitengewoon briljant hé

Heel zeker Driewielerke...  't Was een deugddoende ervaring met deze mensen en hun kinderen en kleinkinderen  te kunnen praten...  Een weinig spectaculair levensverhaal - maar zo levensecht mooi...

Uniek document. Schitterend.

Om nooit te vergeten.

Dikke proficiat speciaal voor de gelauwerden.

Gisèle & Michel