Daithi Rua landed on his... in Mechelen

Voor zijn vertrek naar Ierland, dat donderdagavond, door de barre weersomstandigheden nog aan een zijden draadje hing, streek de in Gent wonende Ierse singer-songwriter en gitarist Daithi Rua nog eens neer in O' Fiachs Irish pub in Mechelen voor een subliem huiskamerconcertje. Met dit koude weer staan de warme stem van Daithi, de vele mooie liedjes en de sfeer die er sowieso mee gepaard gaat, garant voor een geslaagde winteravond. Het was donderdag 2 december precies zo.

Ondanks het barre winterweer zat de bovenverdieping van de Ierse Pub aardig vol, toch tegen 21 uur, wanneer Daithi Rua aan zijn set begon. Het slechte weer houdt de Mechelse Melomaan of/en fan van Daithi dus niet zomaar tegen. Met een erg mooi 'One Last Cold Kiss' van Christy Moore begon Daithi aan zijn eerste set. Het bleek de ideale song om mee te openen. Meteen daarna kregen we Rua's suikerzoete 'Prayer To St. Valentine' en een weinig later werd 'I Landed On My Feet' opgedragen aan Ron Hunter en uw verslaggever. Dat, en het feit dat Daithi in de laatste strofe zong "I Landed On My Arse in Mechelen", had alles te maken met de man zijn onfortuinlijke val van de trap, eerder die dag in de Pub, met ons en Marc VC als getuige. Gelukkig was het allemaal zo erg niet, en niets zat dus een knap optreden in de weg.

Ronduit prachtig is het lied 'I'm A Watered Down Version Of Him', opgedragen aan Daithi's grootvader en vader. In zijn livejasje bezorgde dit je kippenvel donderdagavond. En '50 years' haakte daar mooi op in, als tribute aan zijn grootmoeder. Een van de absolute hoogtepunten kwam al vrij vroeg op de avond. En wel met Daithi's muzikale interpretatie van het gedicht 'This is the Field' van William Stafford. "This is the field where the battle did not happen, where the unknown soldier did not die. This is the field where grass joined hands, where no monument stands, and the only heroic thing is the sky.” Mooi toch? En wat Daithi ermee deed: waauw.

Met 'Vanna's Blue Laces' kregen we nog een nummer uit Rua's jongste album 'Black Fox', 'Go Then', uit Daithi's eerste album volgde en zijn cover van Steinar Albrigsten was fenomenaal mooi. Met het nog recent geschreven 'More Than I Can Say' werd een eerste set besloten.

Na een korte pauze kregen we opnieuw een nieuw lied voorgeschoteld. 'You'll be the Judge', wel deze judge oordeelde en bevond het erg erg goed. Ook sterk was 'Déja You' en, nu al een all time favorite van mij, 'Causeway' hoorde zeker ook tot de hoogtepunten van de avond. Ook hier: “kiekenvlees”, zulke mooie tekst en wat is het toch genieten van die stem van Daithi. James Taylor meets Luka Bloom meets Jackson Browne. Er werd ook, zij het een ietwat zuinig, meegezongen met deze Daithi-klassenbak.

Daithi's muzikale voorbeelden en/of collega's kwamen ook aan bod en zo kregen we een geslaagd 'Gone To Pablo' van Luka Bloom en vooral Andy Irvine's 'My Heart's Tonight in Ireland' was bijzonder mooi, maar het was ook genieten van wat hij met Michael McConnels 'Only Our Rivers Run Free' deed. Zeker weten. En dat hij Neil Youngs 'Harvest Moon' stijlvol ver-Daithi Rua-iseerde kon deze Neil Youngfan erg smaken, en ik bleek heus niet de enige.

Uit 'Black Fox' kregen we ook nog 'Better Again', het country-achtige 'Soldier On', dat eigenlijk ook een goede meezinger is, en een puike versie van 'Zaventem My Girl'...

Daithi had ondertusen al een flinke twee uur, nee langer al, gespeeld, maar er kon zeker nog een bisronde af. En in die bisronde bracht hij een heel overtuigende a capella-versie van zijn 'Better The Devil You Know', een uitstekende vertolking van James Taylor's 'You've Got A Friend', de uptempo 'Willy McBride (Greenfields of France)' traditional song mocht en kon ook niet ontbreken en Daithi sloot toepasselijk af met 'I'll Have To Say I Love You' van Jim Croce. Dan was het echt op, maar het was dan ook al iets over middernacht.

> Op de setlist:

#Set 1:
One Last Cold Kiss (Christy Moore)/ Prayer To St. Valentine/ I Landed On My Feet/ I'm A Watered Down Version Of Him/ 50 Years/ Reach For The Sky/ This Is The Field (William Stafford)/ Vanna's Blue Laces/ Go Then/ Broken Piano (Steinar Albrigtsen)/ More Than I Can Say

#Set 2:
You'll Be The Judge/ Déja You/ Causeway/ Gone To Pablo (Luka Bloom)/ Follow Me Down To Carlow (Irish Trad.)/ My Heart's Tonight In Ireland (Andy Irvine)/ Only Our Rivers Run Free (Michael McConnell)/ Risen/ Soldier On/ If I Needed You (Townes Van Zandt)/ Monkey/ Jerusalem/ Zaventem My Girl/ Better Again/ Harvest Moon (Neil Young)

#BIS
Always Trust Your Cape (Guy Clark)/ Better The Devil You Know/ Willie McBride (Irish Trad.)/ You've Got A Friend (James Taylor)/ I'll Have To Say I Love You (Jim Croce)

De meeste tevreden toehoorders keerden huiswaarts, enkelen bleven nog wat 'hangen' en zouden nog mee Dua's bestelwagen op gang pogen te duwen en die later die nacht weg weten takelen. Gelukkig weten we ondertussen dat Daithi veilig in Gent raakte en zijn vlucht naar Ierland haalde..; waar ie wellicht 'landed on his feet'.

Verslagje: (c) Mark 'Markec' Van Mullem

Ja het was een gezellige avond vond ik. Gelukkig hield Daithi niets over van zijn val, in zijn enthousiasme werkte de zwaartekracht even te veel mee.

Daar was op het optreden gelukkig niets van te merken.

Het stukje dat ik gezien heb toen ik boven zat was weerom heel leuk.

Het was niet de eerste keer dat ik Daithi hoorde, en was aan de babbel geraakt beneden in O'Fiachs, waar de sfeer van boven en de muziek gelukkig ook mooi doorsijpelde.

Mooi verslag, zo te lezen was dat precies wel een heel interessant en leuk optreden! Fijn dat de aanwezigen ervan hebben genoten...zeker omdat ze daarvoor toch die bitse koude moesten trotseren. :-)

Mooi verslagje maar ik denk dat Daithi een beetje met je voeten speelde: more than i can say is helemaal geen recente song maar één van zijn allereerste nummers. Tenzij hij natuurlijk met onze voeten speelt :-)

Feit is dat ik het in elk geval al even lang ken als ik daithi ken. en als je dat met een kleine vergelijkt, dan mag die zich toch al opmaken voor z'n eerste communie.

@Marc VC: inderdaad, gelukkig had die ongelukkige val geen gevolgen!

@Garda: jij gaat naar Kadril kijken he? Wel, daar zal Daithi ook bij zijn. Kadril brengt met 'That's All Folk' (destijds ook de titel van hun verzamelalbum) een aantal soundtracks, één van de zangers zal niemand minder dan Daithi zijn!!!

@Tijl: dankje om dit recht te zetten, ik heb Daithi's twee albums,  'Better the Devil You Know' en 'Black Fox', en vermits het daar niet op stond, vermoedde ik dat het een nieuwe song was, blijkt het dus al een hele oude te zijn ;-))

Prachtig verslag dat Daithi Rua alle eer aandoet: proficiat!

Kleine opmerking: 'The Green Fields of France' is geen traditional, zoals men vaak aanneemt, maar werd gescrheven door de Britse singer-songwriter Eric Bogle, die al veertig jaar in Australië. Bij een bezoek aan de oorlogsgraven, schreef hij 'No Man's Land' nadat hij op een graf 'private William McBride' zag, 19 jaar gesneuveld in 1916. Later heeft hij trouwens geprobeerd de 'held' van zijn intussen populaire lied weer te vinden (populair via Davey Arthur & The Fureys onder de titel 'Green Fields...'. Tot zijn verbijstering waren er iets van een negen 'William McBride's gevallen op het veld van (on)eer. Dit meesterwerk van afschuw voor de oorlog kwam weer 'thuis' via het eerste Passendale Vredesconcert: June Tabor bracht er toen een bloedstollende versie van, gekoppeld aan een uitvoering van het in het lied vermelde 'The Flowers Of The Forest'. Op de eerste Passendale cd staat Tabors live versie.
Bogle schreef nog andere pakkende, schrijnende liederen over WOI, maar heeft ook daarbuiten een indrukwekkende catalogus songs bijeengepend. Zijn stijl van zingen verraadt echter niet altijd de diepte van zijn teksten, maar ik schat hem zeer hoog in bij het giuld van de singer-songwriters!

'More Than I Can Say' is inderdaad één van zijn eerste songs, geschreven tijdens een staking, waardoor hij met een X-mas vastzat in Lyon, maar daar getuige was van het 'Fête de lumière'

Antoine Légat.

Ziehier wat ik zonet neerschreef over een gelijkaardig concert van Daithi in Merendree: het bevat antwoorden op een paar vragen van hierboven.

 ''Better Again', één van de minder opvallende songs van 'Black Fox' maar wel één der mooiste, voert tot de climax van het eerste deel. Eerst een uitvoering van 'The Green Fields Of France', dat bekend werd via Davey Arthur & The Fureys, maar eigenlijk 'No Man's Land' heet en van de hand is van de Britse singer-songwriter Eric Bogle die al decennia in Australië woont. Het 'verhaal' van private William McBride, die in 1916 als negentienjarige sneuvelde in de Westhoek. Dit lied kwam terug 'thuis' dank zij het eerste Passendale Vredesconcert: de bloedstollende versie van June Tabor op de cd is onvergetelijk. Toen werd het gekoppeld aan ene uitvoering van de in de song vermelde anthem 'Flowers Of The Forest'. Daithi sloot af met 'More Than I Can Say', één van zijn eerste composities, song die door diverse bands wordt gespeeld, maar waar hij zelf nog geen opname van maakte. Het leid schreef hij toen hij met Kerstmis in Lyon vastzat door een staking (tegen Alain Juppé, herinnert hij zich) Ver van zijn geliefden was hij er wel getuige van het 'Fête de lumière' waarbij kinderen kaarsen door de straten dragen.'

Antoine Légat.

Bedankt voor lof en de interessante aanvullingen, Antoine !!

"Better Again" vind ik ook een ietwat onderschatte Daithi-song!