Leen Denijn - een kleindochter vertelt... (4/4)

Hier vindt u alle deeltjes van deze miniserie

(foto's: Jan Smets)

       

 

'...na zijn dood wordt hij als mens en kunstenaar gesublimeerd, verheerlijkt, haast vergoddelijkt.  Eens stond hij onderaan de ladder van het leven met weinig om handen maar innerlijk rijk.  Hij bereikte de hoogste spurt van potentiële groei.  Hij was niet volmaakt maar veel dichter bij de volmaaktheid dan de meeste anderen.  De anderen hadden het er soms moeilijk mee.  Hij was het prototype van de zeflverwerkelijkte mens.  Zij leven was een perpetuum mobile...'

(Leen Denijn)

                                                

Uren vertelde ze...

Leen Denijn...

En we luisterden ademloos naar haar verhaal, en het verhaal van haar grootvader Jef.

 

500 jaar beiaard werd in dit op zijn eind lopende jaar gevierd.  500 jaar zongen de torens in de Lage Landen met hun bronzen stem.  En de beiaardkunst veroverde de wereld.  Jef Denyn heeft hier enorm aan meegewerkt.  Hij legde de fundamenten voor een grotere waardering voor deze kunstvorm.  Hij tilde het 'gebeier' op naar een hoger niveau.

 

Hoe is het zover kunnen komen?

Hoe heeft  heeft deze Mechelaar het in godsnaam voor mekaar gekregen?

Een aantal faktoren speelden hierin mee.  Vooreerst was Jef gezegend met een groot muzikaal talent.  Dit erfde hij van zijn vader Adolf.  Muziek zit in de genen van de Denyns.  En bovendien was Jef technisch sterk begaafd.

En dan kunnen we niet naast een aantal toevalligheden kijken:  de blindheid waardoor zijn vader plots getroffen werd, was een persoonlijk en familiaal drama.  Maar dit dramatisch feit was ook een keerpunt.  Misschien was Jef die zijn studies afbrak en vader opvolgde als beiaardier wel een 'gelukkig' keerpunt voor de beiaardkunst.

Jef zou nooit ingenieur worden.

 

Jef sloeg een andere richting in.  Hoog in de toren -  de trots van Mechelen - ontwikkelde hij het systeem dat de beiaardkunst méér virtuoos maakte.

Een tweede toeval: zijn ontmoeting met die Amerikaan die in hem geloofde.  Nu ging Jef voor zijn droom, en verlegde letterlijk grenzen.  Hij stak de oceaan over om fondsen te werven.  De kleine Mechelaar wist de hoogste en rijkste Amerikaanse kringen te begeesteren.

Jef Denyn stampte de beiaardschool in zijn geboortestad uit de grond.  En de Mechelse stadsvaadren die eerst schoorvoetend en weinig enthousiast Denyn volgden (het heeft zelfs géén haar gescheeld of we waren hem kwijt gespeeld aan Antwerpen - want die wilden hem absoluut als stadsbeiaardier...) kapituleerden.  De ster van Jef begon te rijzen.  Gesteund door de kunstenaarswereld van die dagen werd Denyn zelfs een levende legende!

       

Leen Denijn is trots op haar opa.  Fysiek lijkt ze op hem.  Maar ook karakterieel heeft de kleindochter veel van haar grootvader: het doorzettingsvermogen, het enthousiasme...  Leen  heeft Jef goed gekend, en kwam heel vaak bij hem in haar kinderjaren.  En de tante die haar zo goed opving na de vroege dood van haar eigen moeder, deed de rest...  Ze vertelde vol bewondering over haar vader.  Vader Denyn was dan ook iemand die veel respect én bewondering afdwing in zijn omgeving.

Leen ging ook een andere weg op.   Ze werd sociaal assistente in de metalurgie in Hoboken, huwde, kreeg kinderen, kleinkinderen...

Ja, ook Leen is erg muzikaal begaafd.  Misschien had ze in andere omstandigheden zich méér kunnen wijden aan de beiaard...  Maar ja...

 

Nu koestert ze de herinneringen.  Als spil van de familie Denyn bewaart Leen met nauwgezetheid de documenten en nalatenschap van haar beroemde grootvader.  Met liefde bekommert ze zich ook om zijn graf op het Mechelse erefkerkhof.

Jo Haazen, de vorig jaar op rust gegane beiaardier, komt nog vaak bij haar op bezoek.

Op de IJzerenleen begon het allemaal voor kleine Jef...

En wonderlijk is het om vast te stellen hoe in deze straat 'beiaardgeschiedenis' werd geschreven.  Jef zag hier het levenslicht in de likeurwinkel van zijn vader - 'klokkenist' Adolf...  Jef  huwde met een meisje uit dezelfde Mechelse straat, én bleef er wonen...  Op diezelfde IJzerenleen woonde ook de kleine Staf Nees.  De jongen kwam vaak bij Jef, en Jef zag hem zo graag als een eigen zoon...  Later zou Staf zijn grote voorbeeld opvolgen...  Op diezelfde IJzerenleen was bakkerij Jannes gevestigd.  Dochter Millie die Leen erg goed heeft gekend, werd de vrouw van de opvolger van Nees: Piet Van den Broek, de bescheiden maar talentvolle student aan de Mechelse beiaardschool...  Wat een toevalligheden...

                              

Leen doet de boeken toe...

 

Ze wil terug naar haar woonplaats Kontich - al wil en kan ze nog uuuuuren vertellen.  We bedanken haar met een ruiker bloemen.  Haar ogen hebben wéér die pretlichtjes.  Vandaag kwam Jef Denyn tot leven in de verhalen van zijn kleindochter.  Leen tekende haar opa met veel warmte, als artiest en als gevoelsmens; als familieman die veel geluk maar ook veel tragische momenten beleefde... Het sepiaportret werd een beeld van vlees en bloed!

Leen gaat ons bijblijven.  Héél zeker.  Als haast laatste van een generatie die hem nog heeft gekend, is zij een bevoorrecht getuige van een tijdperk.

 

Mechelen beiaardstad?

Mechelen wereldhoofdstad van de beiaardkunst?

Mechelen heeft de plicht aan zichzelf om deze eretitel te vededigen!  Zéker nu steden als Antwerpen en Brugge zich steeds meer proberen op te werpen als beiaardsteden (het 'beiaarddictee' in laatstgenoemde stad is maar één van de vele voorbeelden...)

Mechelen: speel de troef van de beiaard nog méér uit!  Profileer je nog méér als beiaardstad!

Mechelen: doe méér met het nu toch wat ouwbollige beiaardmuseum...  Denk ook eens na of het idee van Haazen om de beiaardconcerten op de Grote Markt te houden, toch niet haalbaar is? 

 

Mechelen moet méér de kaart van de beiaard trekken.  We zijn het verschuldigd aan Jef, de man die met zijn kunst onze stad op de wereldkaart heeft gezet, en hierdoor één van de grootste Mechelaars aller tijden werd.  Jef had lef.  Als deze stad dit predikaat zo graag in haar slogan voert, wordt het hoog tijd om ook nu lef te hebben, en méér uit het imago van beiaardstad te halen dan we nu doen!

De beiaardkunst moet dringend uit de mottenbollen!

 

 

Een mooi archieffilmpje gevonden uit 1925 met Jef Denyn aan het klavier van een beiaard voor een kerk in New York, spijtig genoeg zonder klank.

"World's largest carillon of 53 bells for New York Church completed at Croydon - and found perfect by Chev. Jef Denyn, the world famous carilloneur of Malines."

Wie Jef Denyn engergiek aan het werk wil zien, surf naar dit nieuwsfilmpje van British Pathé:   http://www.britishpathe.com/record.php?id=21777

Bedankt voor deze 'levendige' aanvulling Koen!  ;-)

Schitterend filmpje !

Mechelen zou inderdaad veel meer kunnen  doen dan wat tot nu toe gebeurt.  De maandagavondconcerten, toch een stuk van ons aller erfenis van Jef Denyn, zou veel beter ondersteund kunnen worden. Ik herinner me nog dat toen ik student was, op de perrons van de Belgische stations de beiaardconcerten met een mooie affiche werden aangekondigd. En toen ik politieagent was, werd het gemotoriseerd verkeer omgeleid om het achtergrondlawaai op de luisterplaats te beperken. Toen was er bovendien nog "de gang" op de binnenkoer van het cultuurcentrum als extra geluidsmuur. De houten balken van de aankleding van 't Hooimagazijn zorgen wel voor een warmere akoestiek op de luisterplaats, maar ik vrees dat dat eerder toeval is, dan bewust daarvoor gedaan...

En dat men nu niet afkomt met het verhaaltje dat dat een omleiding niet mag van de uitbater van de parkeergarage... Waarom kan een omleiding dan wel voor andere evenementen, zoals Maanrock, bijvoorbeeld? Dan wordt ze zelfs dagenlang gesloten... Dat de stad dan een schadevergoeding moet betalen aan de parkinguitbater? Hoe komt dat? Wie heeft het recht om in het belang van de bevolking de stad te besturen opgegeven en kado gedaan / verkocht aan de parkinguitbater? Eigenlijk is zo'n contract afsluiten hoogverraad aan de demokratie. Ik ben tegen de doodstraf, maar eigenlijk zouden we wetten moeten hebben die mandatarissen, die op die manier een goed beleid in de toekomst beletten, verplichten uit eigen zak het geld in de stadskas te storten om dat contract af te kopen. Zulke contracten door het parlement post factum door een wet juris et de jure laten nietig verklaren zal omwille van internationaal recht vermoedelijk niet kunnen - en de partijen die er belang bij hebben zullen allicht nooit zo'n wet goedkeuren. Jammer...

Zo'n affiches dus...(gezien op de expo 'met de trein' in Lamot...)

(foto: Jan Smets)

Een opfrissing van het Beiaardmuseum zou ook al het een en het ander verbeteren denk ik. Met alle respect voor het huidige museum, maar het verhaal van Jef Denijn is nu eenmaal zo uniek dat we hiermee toch iets meer kunnen doen, volgens mij.

Maar hoe vullen we de beiaardkunst nu hedendaags in ?  In Brugge: Via een virtueel beiaardspel. Op een keyboard zetten ze de klokgeluiden, en iedereen kan zichzelf beiaardier wanen. Of via een beiaarddictee, mensen op de Grote Markt deden een muzikaal dictee.

Wat kan er in Mechelen ?

Bvb.

  • Mechelse Maan-dagen. Zomerbespelingen te beluisteren op een terraske ? Het verkeer moeten we daarvoor niet stilleggen, maar de sfeer van een beiaard is nu eenmaal uniek. Ook al klinkt die op de achtergrond.
  • De Jef Denyn techniek in Technopolis ?
  • Waarom geen plaats voor de beiaard op Maanrock ? Of op de Dijlefeesten ?
  • Een reizende/rijdende beiaard staat in de steigers in Mechelen.
  • Boombal (bestaat dat nog) op beiaardmuziek ?
  • USA/mechelse samenwerking ?

Waarschijnlijk hebben andere MechelenBloggers nog wel andere ideeen ....

Wij, ouders van Jan Smets,zijn fier en gelukkig dat onze toevallige ontmoeting op het kerkhof met Allerheiligen met LEEN DENYN   gezorgd heeft voor zo'n  prachtige reacties  over het werk van JEF DENYN

;-)

Ja, da's waar...  Mijn ouders hadden inderdaad een toevallige ontmoeting met Leen, die hen aansprak omdat ze  het 'noorden kwijt ' was..  Ook al was ze natuurlijk al vaak op het erekerkhof - even leek ze de juiste weg er naartoe niet meer te vinden.  Enfin, het kwam tot een gezellige babbel tussen mijn ouders en Jefs kleindochter, en na wat gepraat over Jef Denijn himself, Mechelen, en andere koetjes en kalfjes kwam het gesprek zelfs op Mechelenblogt.   Leen noteerde haar adres voor mij - want ze wou beslist wel wat vertellen over haar grootvader als dat nodig was.  Dat was een buitenkansje, en toen m'n ouders me de adresgegevens overhandigden, heb ik niet nagelaten haar te telefoneren.  Ik nodigde haar uit in Mechelen voor een gesprek dat zou resulteren in deze minireeks.  Toen ik Peter sprak over deze afspraak, stelde hij voor om Leen Denijn te ontvangen bij hem thuis, op het Jef Denijnplein!  Een beter adres was er niet voor deze ontmoeting!  ;-)

En het vervolg?  da's te lezen in de vier deeltjes...

En nu is het aan de andere bloggers!  Peter doet enkele toffe suggesties om Mechelen-beiaardstad wat meer in de verf te zetten.  Aan welke dingen denken jullie?

"Zomerbespelingen te beluisteren op een terraske ? Het verkeer moeten we daarvoor niet stilleggen, maar de sfeer van een beiaard is nu eenmaal uniek. Ook al klinkt die op de achtergrond." - Je bedoelt het ongetwijfeld goed, Peter, maar dàt is nu net het stadium waar Jef voorbij wou.

De vier eeuwen die voorafgingen was de beiaard (net als nu, meestal, laten we eerlijk zijn) het muzikaal behang van de stad, de jukebox die populaire melodietjes uitstrooide voor wie het wel of niet wilde horen, zonder diepgang. Dat was niet genoeg voor Jef Denijn, hij wilde bewijzen - en slaagde daarin - dat de beiaard veel meer kan zijn, nl. een volwaardig concertinstrument. Als we de beiaard even mogen vergelijkjen met een piano: niet alleen de honky tonk in het café waar (meer dan) de helft van de aanwezigen maar zomaar doorheen babbelt, maar ook de concertvleugel in de eerbiedwaardige zaal, waar enkel tijdens de pauze (en achteraf) iets gedronken wordt, en men in stilte en volle aandacht luistert. Dat is geen spek voor de bek van de grote massa, maar er bestaat wel een publiek van muzikale fijnproevers  voor.

In de tijd van Jef Denijn kon je de auto's die in de stad voorbijreden nog opm één hand tellen, dus dat was toen nog geen probleem, nu wel. Juist daarom is een omleiding wel nodig, om van de luisterplaats een echte concert"zaal" te maken, waar de liefhebbers in optimale omstandigheden ongesztoord het concert kunnen beluisteren.

Dat ondertussen minder respectvolle luisteraars op terrasjes met een glas in de hand kunnen  meeluisteren is natuurlijk een feit - en dat kan nu ook al. Ik vermoed dat uitbaters ook nu al geen muziek laten klinken buiten tijdens de beiaardconcerten, al heb ik dat nooit gecontroleerd.

De beiaard speelt het hele jaar door, en dat is goed, maar laat die maandagavond concerten alsjeblieft opnieuw uitgroeien tot echte concerten, inclusief de rituele stilte waaruit de muziek geboren wordt, en de geconcentreerde aandacht die daar bij hoort - en met een goeie presentator, natuurlijk ;-)

Ik snap je punt wel Wieland, maar ik vrees dat je het een beetje te eng ziet. Uiteraard is er plaats voor repertorium op dit instrument tijdens de maandagavondconcerten. Maar dat heeft momenteel een erg beperkt publiek, zoals je zelf wel weet. En om daarvoor de hele stad stil te leggen, heb je ook de hele stad nodig die achter je staat.

En om dat te bewerken is er plaats voor een meer populaire (in de goede zin van het woord), volkse invuliing van de beiaard daarnààst, niet "in de plaats van". Mensen moet het kennen en leren apprecieren.  En dat kan door bvb. The Beatles te spelen, muziek die we kennen. Niets mis mee, en onze kersverse stadsbeiaardier doet daar zeker aan mee.

Volgens mij wou Jef Denijn inderdaad bewijzen dat het instrument meer was dan een rammel, maar hij wilde ook een groot luisterpubliek. Hij zou zeker op maanrock spelen, volgens mij.

;-)

wie weet?  Denijn op Maanrock?  Misschien zou zijn hemelse muziek de zeden kunnen verzachten?  hartverwarmend!

Een beiaardconcert te beluisteren vanop de Grote Markt, in zo'n schitterend decor?  en niet meer 'weggestopt' op het plein van het Cultuurcentrum...  Moet mogelijk zijn, denk ik dan?  (Ook Jo Haazen dacht dit...)

Bedant Jan en Peter!! Mama (Leen Denyn) en ikzelf (dochter van Leen) genieten enorm van de miniserie. Door de reacties heb ik nog veel onbekende informatie gevonden waarvoor ik iedereen wil bedanken. Fantastisch om Jef Denyn te zien spelen in New York! Ik ben benieuwd of mama dit al gezien heeft. Wel ben ik nog op zoek naar het boek van William Gorham Rice 'Carillons of Belgium and Holland; Tower music in the Low Countries', en ook naar de documentaire 'Beiaarden' van Henri Storck. Als iemand me hierbij kan helpen, laat maar weten!

Een 'trotse' achterkleindochter.

Blij dat jouw moeder en jezelf er zo van genieten Ann!  ;-)  Maar het plezier was geheel aan onze kant.  Jouw moeder kan enthousiast en boeiend vertellen.  Jouw overgrootvader werd een mens van vlees en bloed doorheen de verhalen...

Zélf kan ik je met het gevraagde niet verder helpen, maar ik hoop dat één of andere lezer je op weg kan zetten...  Doe jouw moeder de groeten!

Hallo Ann, bedankt.

Dat boek kan je hier vinden. Op dezelfde site kan je ook het andere opzoeken.

En hier (nog eens) een ode aan onze beiaard (en tevens aan de beiaardier) in oorlogstijden :

The bells of Malines

Inderdaad, als je het niet als of/of maar als en/en stelt, dan ben ik het helemaal eens. Een stukje beiaard als ouverture, terwijl de eerste groep al klaar staat om na het uitsterven van de laatste noot over te nemen, het zou inderdaad mooi zijn, en van Maanrock iets écht Mechels maken, anders dan al die andere stadsfestivals.

Een nachtelijk beiaardconcert, onmiddellijk na de laatste noot van de laatste groep is in elk geval een beter idee dan de afterparty voor m'as-tu vus waarmee Mechelaars nog uren uit hun slaap gehouden worden. Ik weet niet of dat nog steeds gebeurt, enkele jaren geleden in elk geval wel. Eerlijk gezegd, ik ontvlucht Mechelen tijdens Maanrock. De decibels en de arrogantie van de organisatoren, die zo slim zijn om parketmagistraten als VIPS uit te nodigen, daardoor nooit vervolgd worden voor hun nachtlawaai, en ongestraft de stadsbewoners uit hun slaap houden. Als ik zie hoe al het krapuul van Vlaanderen afzakt naar het stadscentrum, dan is voor mij het signaal "wegwezen!".

boeiend tot en met

bedankt voor de appreciatie!   ;-)  Maar we hadden dan ook een méér dan boeiende vertelster aan onze tafel; dus...

Hoe zit het vandaag eigenlijk met het instrument waar het voor Jef Denijn allemaal mee begon?

Het instrument waar het voor Jef Denijn allemaal mee begon, tegenwoordig de oude beiaard van Mechelen mag niet verstopt blijven en zou moeten  onderdeel zijn van Mechelen beiaard stad.


Het scheelde niet veel of er zouden over afzienbare tijd alleen nog de klokken overblijven. De reden dat deze beiaard aftakelde zijn nu net die klokken. Verschillende gieters, putten en corrosie, de tand des tijds maken dat dit instrument vals klinkt. Toch zijn er muziekstukken die zich wondermooi laten vertolken op dit instrument.


In 1978 zou men deze beiaard verplaatsen om op het vrijgekomen verdiep een volledig nieuw instrument te plaatsen. De bedoeling was om de moderne beiaardier van binnen en buitenland een prachtig volwaardig gestemd instrument aan te bieden. De oude beiaard zou iets lager functioneel en hoorbaar opgesteld worden, wat  ook gebeurde. De bedoeling was dat men hier oude stukken zou kunnen op spelen, het instrument is uitstekend voor het vertolken van oude beiaard muziek. Bovendien zou Mechelen zijn geliefde beiaard met historische klokken nog af en toe horen spelen. Het kreeg een andere wending en het instrument ging in verval.


In maart 2009 klonken voor het eerst sinds jaren weer de historische klokken over de binnenstad doormiddel van het gerestaureerde automatisch speelwerk "de wekkering"  
Over enige tijd zal de oude beiaard weer pronken als nooit tevoren. Aan de klokken wordt uiteraard niets gedaan. Het gaat om alle smeedijzer, tuimelaars, hamers, klepels, trekveren.


Deze waren en het grote deel nog steeds in een zorgwekkende toestand.
De keuze van 1978 was volgens mij een goede keuze, het instrument in de toren houden. Dit betekend wel dat het in een open toren staat onderhevig aan alle negatieve weersinvloeden. Onder deze omstandigheden heeft het instrument regelmatig onderhoud nodig. Wanneer het onderhouden wordt kan er best ook op gespeeld worden. Anders is het onderhoud niet zinvol en was de hele opstelling destijds beter in een loods of museum geplaatst. Op die manier is het makkelijker om te conserveren.
Hoewel er nog veel werk is is het nu weer mogelijk deze beiaard te bespelen.
En dat gebeurt ook regelmatig, hoewel de beiaardiers in kwestie soms iet wat verlegen zijn om er op te spelen.

Een greep uit de  reactie's:

- Who het instrument van Jef Denijn
- Hier heb ik mijn examen nog op gespeeld
- Klinkt eigenlijk beter dan ik dacht
- Klinkt lief verlegen en vrolijk
- Moeilijk klavier om te bespelen
- Mag ik hier aub eens op spelen
- bepaalde combinatie's maken dat de enkele valse klokken minder of niet opvallen (misschien is dit laatste wel het geheim van Jef Denijn)

Beluister de oude beiaard: opname november 2010

Preludium in Bes, gespeeld door beiaardier Koen Van Assche. 

Mooie bijdrage torenwachter!

Monkelend stond ik vanmiddag een sigaretje te roken op de Grote Markt en hoorde ik de beiaard sinterklaasliedjes spelen. Zeer geslaagd. Het heeft wel iets zo rond deze tijd.

Ik kreeg net een mail binnen van Jozef Denyn, de zoon van Adolf en kleinzoon van Jef Denyn. Hij merkt correct op:

Onze grootvader heeft tot aan zijn overlijden zijn naam met Griekse Y geschreven.

Om die reden werden de artikels aangepast. Leen Denijn wordt wel met gestipte 'ij' geschreven. De aangehechte foto van Jozef wil ik jullie niet onthouden:

(Jef Denyn aan het klavier. Foto Jozef Denyn)

Ik schreef  ook Jef Denyn (omdat het zo op de platen van "His masters voice" staat

Ik merkte idd op dat men hier Jef "Denijn" schrijft.

Ondertussen aangepast ... :-)

Wat een verassing: de kleindochter van Jef Denyn. We waren totaal verrast. Een bijzonder goed idee dat gesprek en heel leerzaam.

Over het gebruik van, de beiaard  en de discussie die daarover loopt zou ik graag het volgende zeggen: de beiaard is in de eerste plaats een instrument dat door vele mensen beluisterd (kan) worden. Dit is een statement van Jo Haazen en ik sta daar volledig achter. Er dient dus voor gezorgd te worden dat de beiaardmuziek zo veel mogelijk klinkt. Enig onderscheid evenwel tussen het echte "concert" en de "achtergrond- en sfeermuziek". 

Wij beschikken met de maandagavond concerten over een absoluut uniek evenement dat zorgvuldig dient bewaard en gekoesterd.  Jo en al zijn voorgangers hebben angstvallig gewaakt over de hoge kwaliteit van zowel de beiaardiers als de muziek. Dat is lovenswaard en moet zo behouden blijven. De opmerking als zou er slechts een zeer beperkt publiek naartoe komen houdt geen steek want de laatste jaren is de belangstelling voor de concerten sterk toegenomen en zijn er gemiddeld meer dan honderd luisteraars!  Dat is geweldig veel voor een klassiek en wekelijks herhaald concert.  De reacties van buitenlanders op deze concerten zijn steeds lovend en vol bewondering.  Jaren later spreekt men er nog over zoals ik uit persoonlijke ervaring mocht ondervinden.

Wat er wel zou moeten gebeuren is de propaganda van deze concerten opvoeren, een marketing uitbouwen, de horeca daarin betrekken (onrechtstreeks natuurlijk). een incentive-formule uitwerken met beiaardspel als hoofdbrok en dit aanbieden aan de Mechelse industrie en service-clubs.

Kan men ook werk maken van de visualisatie van de beiaardier en tegelijkertijd informatie geven aan de luisteraar met moderne middelen?  Kan ook de infrastructuur op de luisterplaats aangepast worden zodat beluistering ook bij slechte weersomstandigheden kan doorgaan? 

 De stad kan hier zeker veel meer doen. Enkele suggesties: gedetailleerde aankondiging van de concerten op de stadswebsite gedurende de concertweken, aan het kantoor van Uit in Mechelen, in scholen, bibliotheek, conservatorium e.d.m. ; op de vernieuwde webstek is trouwens niet een enkele klok te zien!! WIl men zo het beeld scheppen van "Mechelen beiaardstad"?  

Ook op de luisterplaats zelf zou de ganse zomer een aankondiging kunnen geplaatst worden waardoor de mensen voortdurend herinnrd worden aan de concerten ; de andere beiaarden van de stad mee betrekken in het begrip "Mechelen beiaardstad"; ten behoeve van de toeristen informatie over de beiaard aan de toren (en de andere plaatsen) aanbrengen; aankondiging op de publiciteitspanelen bij het binnenkomen van de stad ; de bloemstukken die sinds enkele jaren onze stad sieren voor een gedeelte verwerken in de vorm van een klok; rond Pasen op strategische plaatsen beelden van de grote klok van St.-Rombouts plaatsen (in de plaats van een nietszeggende paashaas) ; het toeristische informatiebord op de E19 opkuisen, momenteel is het groen beslagen en haast onzichtbaar;

Naast de functie als concertinstrument is er ook de functie van sfeerbrenger en aankondiger.  Betrek de beiaard, naast de geregelde bespelingen, zoveel mogelijk bij alle gebeurtenissen in onze stad. Laat de mooie en frisse klanken over de stad klinken tot vreugde van al wie er rondloopt !  Voor deze functie kan een lichter genre van muziek gekozen worden, onafhankelijk van de concerten.  Hier mogen en moeten volkse klanken en hedendaagse lichte muziek klinken! Waarom niet?  De herkenning van de melodietjes  zal een onmiddellijk effect hebben op de populariteit van de beiaard. Maak ook informatieborden met het gespeelde programma en plaats die rondom in het centrum van de stad. 

Maar vooral heeft Mechelen nood aan een frisse aanpak en een nieuwe kijk op de beiaard. En het opwekken van een Mechels chauvinisme is daar een exponent van.  Laten we door meer kennis van de historiek en van de rijkdom van dit erfgoed ons zelfbewustzijn opkrikken en met fierheid dit unieke, en ons zo eigen, instrument  beluisteren, bewonderen, propageren en aanmoedigen.

Laat mij er nog bijzeggen dat bovenstaande suggesties al eerder werden gedaan maar zonder veel gevolg. Waarom?  Niet om de centen want dit alles is met een absoluut minimum van middelen te verwezenlijken, wel door een gebrek aan belangstelling en initiatief.

Hier alvast een aanzet...

Héél goeie suggesties van 'De Druif'...  Waarop nog wachten Mechelen?

Bedankt voor de mooie affiche. Ze is zo te gebruiken...

Weet jij misschien ook van wanneer deze affiche dateert?

Dank voor je vriendelijke woorden.  Ja, waarop wachten?  Ik doe een nieuwe poging bij de Stad. Misschien komen ze wel tot inkeer?