Maanrock - dag 2: feest van (h)erkenning, variatie, verrassing en sfeer!

met categorie:  

Laura, die jongen met zijn gitaar, Mama’s (even toch) regenjasje, een bizar huwelijk tussen rock en klassiek, sfeervolle trip-hop, funky soul, oerdegelijke meezingrock van niet meer zo jonge honden en een Ierse bard die, ook enkel met zijn gitaar, op zijn ‘acoustic motorbike’ sprong en voor een hoge kippenvelfactor zorgde. Maanrock 2010 in een notendop, of toch bijna. Dag 2 van de vijftiende editie van het gratis Mechelse stadsfestival was weerom een feest van herkenning, erkenning, verrassingen en vooral veel variatie en sfeer.

Medeblogger Marc Van Campenhout en ondergetekende trokken zondag 22 augustus op pad om dag 2 van Maanrock te verslaan. Voor de sfeerbeelden en impressies verwijs ik jullie graag naar Marcs verslag, ik geef jullie graag wat muzikale bevindingen en impressies mee. Ook vandaag gold: kiezen is verliezen, dus ook ik kon zondag niet alles meepikken, maar ik geef jullie toch graag mee wat de bevindingen op mijn ‘parcours’ waren.

Mama’s Regenjasje

Bij aankomst aan de Grote Markt hadden de heren van Mama’s Jasje de ondankbare taak om de regen te bedwingen, en zo leek het even op 'Mama’s Regenasje’, maar ‘Morgen zal het anders zijn’ denk je dan. Maar zo lang hoefden we niet te wachten want de regen koos het hazenpad. Of dat de verdienste van Peter Van Laet en de fraaie kleinkunstpop is, laat zich raden. Misschien wel. De regen zou alleszins wel wégblijven tot na afloop van de Maanrockdag.



Karoline Kamosi
, de sympathieke en charmante spring-in't-veld en presentatrice en zus van Manuela ‘Technotronic’ Kamosi (Ya Kid K),  schrijft als ‘Leki’ al een hele tijd haar eigen muzikale verhaal dat ze in 2009 nieuw leven inblies, samen met ‘The Sweet Mints’. Op Maanrock brachten Leki & The Sweet Mints een zeer soulvolle, funky swingende set. Karoline kwam het podium opgerend en leek vastbesloten er een feestelijk uurtje van te maken. Wat met de aantstekelijke vibes en grooves en het mooie stemgeluid van Karoline zonder al te veel moeite lukte. En ook de zon kwam terug, dankje Karoline!

Op de Ijzerenleen waren ondertussen The Pilot Light van start gegaan, één van de winnaars van de Maanrockrally. De indierock die het viertal bracht, klonk best goed, maar naar mijn bescheiden mening niet altijd even origineel en iets te weinig ‘spannend’. Je kon horen dat de band fans zijn van Bloc Party en als je je ogen sloot dacht je soms even Brian Molko van Placebo te horen. Nee, slecht klonk het allemaal niet en ’t is misschien een kwestie van ‘groeien’ en meer eigen identiteit zoeken - de voorbeelden/invloeden klinken net ietsje té duidelijk door in de sound...

Ook de nog erg jonge Roselien, de Maanrockfinaliste die op de Vismarkt opende, zal nog wel wat ‘groeien’, een heel erg knap stemgeluid heeft ze alvast als ijzersterke troef. Soms klonk Roselien als het jongere zusje van de onvolprezen Heather Nova! Aan haar podiumpresence en bindteksten kan deze Roselien zeker nog werken, maar dat voortreffelijke stemgeluid en die mooie liedjes smaakten zeker naar meer. Om in de gaten te houden!

Over The Magical Flying Thunderbirds kan ik weinig melden, maar het zal wellicht wel weer een knotsgekke en energieke bedoening geweest zijn met een potpourri aan muzikale stijlen. Toen TMF aan de set begon stond ik nog te kijken naar de opmerkelijke clash tussen klassiek, rock en hardrock.

Wat krijg je als je Falco, Michael Jackson, Europe, AC/DC, Bach, Verdi en Queen met elkaar vermengt en goed kruidt? Rockenbach moet daarop het antwoord zijn. Met zichtbaar gemak combineert deze Mechelse band klassieke muziek met rock ’n roll, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Soms klonk het geniaal, soms vond ik het wat over the top en dan was het weer zo vér over dat het weer goed werd, om de hilarische aanvang met ‘The Final Countdown’ niét te noemen. Rockenbach kon ook rekenen op vocale gastbijdragen van Kris Struyven, sopraan Manuela Van Geenhoven en Peter Evrard. Het duet tussen Struyven en Evrard, die samen ‘Miserere’ brachten was zeker een hoogtepunt.

Twee jonge bands die absoluut wou zien, vielen ei zo na volledig samen en zo komt het dat ik voor de volle honderd procent kon genieten van de dromerige trip hop van Amatorski maar daardoor slechts een tiental minuutjes Marble Sounds zag. Marc  VC schreef het al eerder: 'kiezen is verliezen'. Maar wat ik van deze Marble Sounds zag en hoorde, klonk alleszins lekker. Duidelijk voer voor fans van The Notwist en Smog. Een goed huwelijk tussen indie, post rock met goed opgebouwde sfeer en noisy uitbarstingen.

Dromerige meeslepende Trip Hop trip

Ik beken: ik heb een serieuze boon voor Amatorski. Maar ze moesten maar zo goed niet zijn. Toen ik ze aan het werk zag tijdens Humo’s Rock Rally, in Mechelen, was ik danig onder de indruk. Deze band zou en moést ik verder volgen. Dat ik dan gisteren voor Amatorski koos, was dan ook niet zo gek. Opnieuw zorgde het viertal voor een opmerkelijke dromerige indie-trip hop trip naar een wonderlijke en mysterieuze wereld. De muziek van Amatorski doet precies dat: je meenemen op een aparte reis. Dromerige, meeslepende muziek, hier en daar flink gekruid door een goede dosis melancholie. Portishead, Lamb, Sigur Ros, Paatos zijn nooit heel ver weg, en de heel erg mooie stem van Inne Ysermans doet soms wat aan Feist of Cat Power denken, maar het zijn de éigen ingredienten van Amatorski die het ‘em doen. Ook zondag dus en de trip naar sprookjesland was dan ook erg fijn.

Van het optreden van De Kreuners zag en hoorde ik enkel de vier eerste nummers. Dat was alvast genoeg om me ervan te overtuigen dat deze Vlaamse rockers in goede doen waren en dat een goedgevulde Grote Markt het zeer kon smaken. Walters grapjes en bindteksten werden er in de jaren niet origineler of beter op, maar het gaat ‘em in de eerste plaats om de muziek en die zit zeker nog snor. Er werd sterk geopend met ‘Mag ik je voelen’, van het nieuwe album Jonge Honden om te vervolgen met het stokoude maar nog erg vitale ‘Nee Oh Nee’. ‘Wonderjaren’ (ook van ‘Jonge Honden’) volgde en toen ik van het optreden wegwandelde hoorde ik ‘Op Zoek’ inzetten. Onlangs zag ik deze set op een festival in Ninove en toen besefte ik: 'deze heren staan er nog steeds, en hoé'. Dat leek bevestigd te worden ‘bij ons in Mechelen’.

Soulzanger rockt

Marc zei het me gisteren nog: “Moest Paul Michiels in pakweg de Verenigde Staten geboren zijn geweest was ie wellicht een wereldster”. Juist, Marc. En dan ook een stevige concurrent voor bijvoorbeeld Steve Winwood. Dat ‘Polle Pap’ gezegend is met een geweldige stem is een understatement. Dat bewees hij ook al met Soulsister. Op Maanrock tapte Paul Michiels uit een stevig vaatje rock ’n roll, afgewisseld met enkele Soulsister- en solohits. Enorm knap was Michiels’ interpretatie van ‘Somewhere Over The Rainbow’ dat geheel vooraan de set zat. Ook ‘Sweet Dreamer’, ‘Changes’ en een subliem ‘The Way To Your Heart’, dat in de bisronde zat, ontbraken niet. Maar het opmerkelijkst waren de vele covers van rockclassics zoals ‘Peggy Sue’, ‘I Saw Her Standing There’, ‘Oh Carol’ en ‘Jailhouse Rock’. Of hoe de man die we vooral als soulzanger kennen ook stevig kan rocken. Vandaag kregen we best of both worlds. Top!

Terwijl Koen en Kris Wauters met hun Clouseau op de Grote Markt voor een groot feest zorgden, genoten Marc en ik van die net iets andere headliner. Ook ‘just him and his guitar’, uit Ierland, de sympathieke en lichtjes geweldige Luka Bloom! Een zeer wijze beslissing van de Maanrockorganisatie om Bloom naar Mechelen te halen als jullie het mij vragen!

Luka Bloom vond een uurtje nogal kort, maar besloot er absoluut het beste van te maken, en beloofde om "wat luider te zullen spelen". En het werd een erg mooie show met enorm veel power. Bloom opende met het geweldig mooie ‘Exploring the Blue’ en je kon een speld horen vallen en helaas ook die twee dames die het niet begrepen hadden en maar bleven kletsen! Minstens even mooi was ‘Gone to Pablo’ dat erop volgde. Er werd, behalve met ‘Exploring The Blue’ nog een aantal keer naar het sterke The Acoustic Motorbike-album teruggekeerd. En zo kregen we ook die knappe L.L. Cool J-cover ‘I Need Love’ en natuurlijk het sublieme titelnummer zélf: “pedal on, pedal on, pedal on for miles...”

We werden verder verwend met de Bloom-klassiekers ‘You couldn’t Have Come At A Better Time’, ‘Sunny Sailor Boy’ en ‘I’m On Your Side’. Een zeer aangename verrassing was Luka's interpretatie van U2’s ‘Bad’ – wàt een versie zeg!

Bloom besloot met het o zo mooie ‘Don’t Be Afraid of The Light that Shines Within You’, één van de vele kippenvelmomenten tijdens dit geweldig knappe optreden! Het was dan jammer genoeg alweer voorbij, maar Bloom had al tien minuten extra speeltijd gekregen. En een mens kan niet alles hebben. Nu is het een paar maandjes wachten en dan toert Bloom weer door Vlaamse zalen...

Toen we terugkeerden van de Ijzerenleen hoorden we afkondiging van het Clouseau-optreden nog en zat de vijftiende editie van Maanrock er alweer op. Op naar nummer zestien...


Tekst & Foto’s:  (c) Mark ‘Markec’ Van Mullem

Puike verslaggeving van de 'reporter-van-dag-twee'.    Mooi.  Ik kon er gisteren niet bij zijn, maar door dit ooggetuigeverslag mét foto's krijg ik toch een goed beeld van wat gisteren allemaal gebeurde op de podia.

Mechelenblogt was duidelijk héél erg 'aanwezig' op Maanrock.  En da's tof!

Knap werk

Knap verslag Mark

Heel goed verslag, ik heb duidelijk wat gemist.

 Ik kon niet beter verwoorden hoe een intense ervaring het bijwonen van een optreden van Amatorski is. Je beschrijving is perfect! De foto's zijn om ter mooist.

Gisteren moest ik passen voor Luka Bloom maar dat maak ik binnenkort weer goed, als hij door Vlaanderen toert.

Knap verslag Mark!

Nadia 5 november in Leuven dus ;-)