BELGA

met categorie:  

Vorige week donderdag, ging ik kijken in 't Arsenaal: het Mechels professioneel theater. Het theaterstuk Belga, geschreven door Rachida Lamrabet, een tekst over de eerste generatie migranten die naar België komt.

Foto Hier houd ik van


Het stuk handelt over ontworteling, migratie en identiteit. Het stuk schetst drie mensenlevens: dat van twee mannen, een vader en een zoon, van Marokkaanse afkomst, en dat van een Belgische vrouw, met wie de vader een liefdesrelatie heeft. Het stuk gaat over een onmogelijk liefde en een moeilijke vader-zoon relatie.

BELGA gaat over een jonge Marokkaan die in de jaren '60 vol verwachting in België arriveert. Hij komt om te werken, in de hoop snel terug naar huis te kunnen gaan. Al gauw beseft hij dat in Belgie zijn toekomst zal moeten uitbouwen. Zijn vrouw komt, de kinderen komen, en die groeien op in een Westere maatschappij, met andere normen en waarden. Ooit ... zo maakt hij zich zelf wijs, keren ze allemaal terug. Maar voor de kinderen en kleinkinderen is er geen weg meer terug. BELGA gaat ook over de eenzaamheid en ontheemding. Dit stuk voegt aan het debat een menselijke touch toe, een vat vol menselijke emoties en conflicten.

Het publiek wordt er meteen in gegooid. Harde klanken, zoals ze wel eens klinken uit de rijdende Juke-boxen in de stad verwelkomen de toeschouwer en geven de voorstelling van bij de start een enorme vaart. De vader wordt schitterend neergezet door Mourade Zeguendi als iemand die in zijn jonge jaren op zoek ging naar avontuur en ontmoetingen. Hij werd kabeltrekker bij de bouw van de Brusselse Zuidertoren. Hij sleurt en trekt de hele dag kabels, van beneden naar boven en van boven naar beneden. Hij droomt en hoopt dat zijn zoon het beter zal hebben. Misschien zal die zoon ooit wel in de Zuidertoren werken, op een laptop.

(Foto: ' t Arsenaal)

De zoon (Mostafa Benkerroum) is één en al vertwijfeling. Hij vecht met zijn identiteit, zijn onmacht, zijn zoektocht ook naar een beter leven. Hij probeert zijn vader ook te verstaan.

De vrouw (Lotte Heijtenis) schreeuwt haar verliefdheid uit, haar vertrouwen en hoe dat beschaamd werd.

(Foto: ' t Arsenaal)


Het stuk klinkt hard door. Typische cliches worden in het gezicht van de toeschouwer geslingerd, die wat onwennig achterblijft.

Maar het gaat ver voorbij deze cliches. Het toont personages die met deze cliches trachten af te rekenen, mensen van vlees en bloed, met veel humor ook.

Enkele quotes:
- Je verlaat God niet, het is God die jou heeft verlaten.
- De metro onder de grond, dat is voor ratten.
- Berbers dat is zoals Vlaams, in het buitenland kan je daar niets mee aanvangen

Ik vond het een mooie, oprechte en humorvolle voorstelling. Een oprecht verhaal met wortels in de jaren 60-70 van vorige eeuw. Een verhaal dat tot de dag van vandaag het (samen)leven in onze steden bepaalt.

Een aanrader !

Mooi verslag, Peter! Klinkt erg interessant... Een voorstelling die ik zeker ook nog hoop mee te pikken een dezer...

Treffende quote: "Je verlaat God niet, het is God die jou heeft verlaten"...

 

Het was een beklijvend stuk...  Het zal me lang bijbijven...

Er is véél humor in het stuk - en regelmatig laat het je (glim)lachen...  Maar hoe verder de voorstelling gaat, hoe dieper en ontroerender de thematiek zich toonzet. 

Over en weer, van noord naar zuid, en van zuid naar noord - en nergens meer écht thuis.

De vader kijkt naar de wegvliegende vogels, over de horizon...   

Het is een toneelstuk dat aanzet tot napraten.  We kennen de problematiek, maar gegoten in een theatervoorstelling geeft dit toch een andere dimensie.

Knap werk van Rachida Lamrabet, in een regie van Michael De Cock...  Sterke acteerprestaties en een sobere maar eveneens sterke scenografie, met  o.a de 'Zuidertoren' gevormd door tientallen muziekcassetjes...

Grijp de kans om dit stuk te zien.  Het loont de moeite.

Dank je wel voor dit verslag Peter.

Mourade Zegeundi (de vader) en Lotte Heijntenis (Miss Belga) dragen het stuk. Het enthousiasme van deze spelers druipt eraf. Mostafa Benkerroum (de zoon) was wat minder als acteur.

Het stuk is vooral naar het einde toe pakkend en naar mijn goesting net iets te kort.

Een minpuntje was het veelvuldig gebruik van het Frans (hoewel het daardoor net realistischer werd) met enkel een zeer summiere vertaling.

Al bij al een mooie eersteling uit de pen van een ex-Mechelse.

Klopt Omar. De zoon had het iets moeilijker om zich naast de twee anderen recht te houden als acteur.

Ik vond het Frans/Arabisch ertussen net erg sterk. Het gaf een heel authentieke tint aan het verhaal en dat kon best wel voor mij.

Wat ook een knappe vondst was, is het gebruik van de megafoon om de decibels van de taterende moeder voor te stellen.

Washet te kort ? Hm. Niet voor mij, het was erg krachtig. Wat wel klopt is dat men dieper had kunnen graven indien het stuk wat langer had geduurd.

Omar, is schrijfster Rachida Lamrabet  Mechelse van oorsprong?  Ik heb juist nog wat opgezocht van haar: geboren in 1970, en werkzaam als juriste voor het Centrum Gelijkheid van Kansen.

In 2006 wond ze de KifKiff literatuurprijs, en in 2008 kreeg ze de Debuutprijs van Boek, met 'Vrouwland'.

Ik ga beslist binnenkort wat lezen van haar.  Het toneelstuk maakt me nieuwsgierig naar méér werk van haar...

(foto: Radio Klara)

Rachida Lamrabet is geen Mechelse van geboorte Jans maar haar echtgenoot wel en dus woonde ze tot voor een paar jaar in onze stad. Of dacht je dat Leest en de Brusselse Steenweg toevallig in het stuk sukkelden ;-)

@ Omar: M'hamed ken ik al heel lang. Die is even Mechels als ik. :-) Kwam onlangs z'n zus Nafisa nog tegen. (die werkt ook in Bxl in een beetje dezelfde sector als ik.)

ik ben vorige week donderdag het toneelstuk gaan bekijken en moet zeggen dat ik de vader en de moeder heel goed vond, de zoon was minder naar mijn mening.

 
Wat me aantrok om het theaterstuk te gaan bekijken was voornamelijk omdat ik als Marokkaanse veel herkenningspunten zou vinden in het verhaal. Mijn vader is als gastarbeider naar België gekomen zoals vele andere Marokkaanse mannen zodat de volgende generatie/generaties hier een “betere” toekomst kunnen hebben. Als dit gerealiseerd wordt kan men met een gevoel van voldoening naar hun land van herkomst gaan.  Maar toch zijn de meesten hier gebleven. het blijkt toch niet zo makkelijk iedereen achter te laten en naar Marokko terug te keren.
 
vond het zowel grappig als ontroerend, hierdoor besef je des te meer wat onze marokkaanse vaders hebben moeten doorstaan zodat wij kunnen hebben wat we de dag van vandaag hebben. Appreciatie alom!
 
Ik hoop nog veel te horen van deze dame (Rachida Lamrabet)

Nieuwe reactie inzenden

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <p> <span> <div> <h1> <h2> <h3> <h4> <h5> <img> <map> <area> <br> <br /> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd> <table> <tr> <td> <em> <b> <u> <i> <strong> <font> <del> <ins> <sub> <sup> <quote> <blockquote> <pre> <strike> <code> <cite> <center>

Meer informatie over formaatmogelijkheden

To prevent automated spam submissions leave this field empty.