Lugubere vondst bij werken

met categorie:  

Vrijdagnamiddag zijn de werken op de hoek van Dennenstraat/Tervuursesteenweg stilgelegd nadat de firma die er aan het werk is, menselijke resten gevonden hadden.

Heel toevallig kwam een stukje bot boven bij het afgraven van het terrein.
De ploegbaas heeft direct de politie verwittigd.

Het parket is ter plaatse geweest en de plek is momenteel afgesloten en zal ten vroegste binnen een week terug vrij gegeven worden.

Momenteel wil het parket geen reactie geven tot ze zeker weten hoe oud de menselijke resten zijn.

Hoe luguber de feiten mogen geweest zijn of wat het parket nog allemaal zal bovenspitten, zullen we misschien nooit weten, maar hier zit duidelijk een verhaal in...

"Moordspel in den Hanswijkenhoek"

Als titel bekt het al zeker niet slecht.  Nu nog een schrijver vinden.

Het was nacht. Het regende gestaag. Een oorverdovende stilte beheerste de nacht in Hanswijkenhoek. De regen ruiste waarna zij gorgelend in de putjes verdween. Takken zwiepten in de gure oktober wind. En om de hoek vanuit de Acaciastraat kwam een duistere figuur de Dennenstraat op. Tik... Plof.... Tik... Plof... Tik... Plof...

De duistere figuur keek constant om zich heen, schijnbaar bang om ontdekt te worden. Binnensmonds mompelend vervloekte zij haar houten been.....

 

Maar nu even serieus. Heel spannend. Ik ben benieuwd hoe oud die resten blijken te zijn.

Misleid door de regen trapte ze met haar houten been in een putje waarin de regen gorgelend verdween.  Ze viel op haar gezicht, brak haar laatste 2 tanden en vervloekte haar houten been nu luidop.

Met en vloek en een zwaar bebloed gezicht lukte het haar om weer op te staan. Maar het was slechts de koude regen die haar bij haar positieven hield. Want wat zij niet wist was dat ze behalve haar twee laatste tanden ook haar schedel gebroken had. Het bloed gutste uit de gapende wond waarvan het aanzien menigeen de stuipen op het lijf zou hebben gejaagd. Maar... Het was stil op straat.

Met haar laatste krachten strompelde Gekke Griet verder. Nog 39 stappen liep zij. Toen begon het haar te duizelen. Ze wierp nog eenmaal een blik ten hemel. Alsof ze het opperwezen om vergiffenis wilde smeken. Maar dat hielp allemaal niet meer. In een schier eindeloos moment zag ze  haar miserabele leven aan zich voorbij trekken en op de hoek van de Dennenstraat en de Tervuursesteengweg stortte ze ineen.

 De volgende ochtend werd ze terug wakker en naast een houten been had ze nu ook een houten kop. Dat viel serieus tegen.

Daar kwam een gardevil voorbij en hij vroeg Gekke Griet om haar papieren. Gekke Griet scharrelde onder haar rok naar haar portemonee, maar kon die niet terugvinden. Het arme besje was beroofd: ze was alles kwijt. Liefst voor 2 miljoen aandelen van Fortis en nog wat klein geld, en ook hare pas. Vooral dit laatste stoorde de brave man der wet. Hij sommeerde Gekke Griet hem te volgen naar de Merodestraat om het "op den buro" het eens allemaal te komen uitleggen. Ze legde een pleister op haar houten been en sukkelde zo verder achter Lowie, de handhaver der wet.

@jokke: ;-)

Toen Lowie met Gekke Griet op "den buro" aankwam, ontstond daar enige commotie in den blok! Commissaris Koekeloerenberg riep woedend: "Lowie, zadde zot geweurre?" en toen hij zijn kalmte herwonnen had: "Lowie, wat kom je hier met mijn persoonlijke secretaresse doen?". 

Ondertussen was de burgemeester ook op "den buro" aangekomen, want hij was gealarmeerd door de Luc, geheimpollis in zake bouwovertredingen na zijn uren. En de 1e burger was ten zeerste ontstemd. Hij riep Lowie bij zich en vroeg hem of het in de familie Gekke de gewoonte was mekaar de duvel aan te doen. 

Nog geen twee minuten later stonden de woordvoerders van een oppositiepartij aan de deur van den buro, want hun speciaal Goochelmasjien had het woordje "b**k" ontwaard op mechelen blogt.

Hoe dit weer zal ontaarden in een scheldpartij van je welste kan je hier weldra volgen.

Wordt vervolgd.

 

Nou goed dan, verzuchtte Griet: "er is géén been aan gebroken", en met haar gekende ritmische stap, strompelde ze wéér richting Hanswijkenhoek - Colomabrug over, de Tervuursesteenweg op...  Maar toen ze bij het bouwvallige BP-station kwam, leek het of haar bloed stolde in de aders: Nee - alles had ze kunnen voorspellen: maar DIT: wat ze toen zag, tartte elke verbeelding...

 

Gekke Griet schrok zich een hoedje, dat ze onmiddellijk op haar verfromfraaide permanent zette. Want daar stonden twee portrettentrekkers te vechten om de beste plaats om de vorderingen van de herstellingswerken aan het BP-station op de gevoelige pixels van hun camera te kunnen krijgen. Het waren twee Jannen (familienaam heeft geen belang in dit verhaal!)

Het naftstation was namelijk overgenomen door Lucol, een gekende maatschappij uit de Oostbloklanden (hallo goochelmachine!) en men was daar al feestelijk aan het bevlaggen.

Broer Gekke Lowie kwam zich onmiddellijk van de vorderingen der werkzaamheden (zonder bouwvergunning aangevat, natuurlijk!) vergewissen!

De Jannen, nou dat had ze kunnen verwachten!  Die ene Jan was immers een vroegere inwoner van de wijk, die uit pure nostalgie 'den hoek'  graag op de gevoelige hoek wil brengen, en de andere - die andere Jan, moest maar 'het hoekje om', want hij woonde in de nabijgelegen Stenenmolenstraat...

Maar Lowie?  Nee, dat was een ander paar mouwen.  Even dacht ze nog te roepen 'loop naar de pomp' - maar dan realiseerde ze dat hij daar al was, dus...

Gelukkig had ze een ander plannetje...

Plnnetjes smeden dat was het geliefkoosde tijdverdrijf in de familie van Griet Gekke, en dus liep ze nog eens het blokje rond (hallo goochelmachine) op zoek naar een goede smid. Maar die zat naar goede smedengewoonte in de kroeg. In het Sportpaleis was het net happy-hour, en ons Griet bestelde sofort een dubbele uitzet, want haar maag was danig van streek geraakt door de doorstane emoties op den buro.

Komt daar toch niet de Lowie binnen met het reservebeen van ons Griet zeker!

De Lowie is pertang geene gewôône,die is nà veuzitter van den Belgische Biljaarbond! Dus geene gewoone hé ? Ik paus dathem van da  hautebeen nen biljaarkeu  hei gemokt.

 "Ah, Griet! U was ik juist aan het zoeken" Brulde Lowie, en van zijn adem vielen gelijk alle muggen in het café dood... "Ik zal uw been eens rap arrangeren zie meiske!", en nog voor er iemand het hem had kunnen beletten had hij met een ferme kepernagel Griet haar houten been tegen haar houten kop genageld!

 "Smeerlap!" Krijste de mismeesterde Griet, "Is dat uw dank na alles dat ik voor u gedaan heb?!"

"Alles wat ge voor mij gedaan hebt?" Vroeg Lowie, die van dat wijf haar gekrijs ineens nuchter geworden was, "Ik ontken niet dat ge onlangs mijn huis hebt geblust, maar eerlijkheidshalve zal ik er wel bij vermelden dat ge het eerst zelf had in gang gestoken!"

Gekke Griet greep naa haren tweede dubbelen uitzet om de gapende wonde aan haar hoofd te betten, maar dat was niet naar de zin van Rosse Betty, de bazin van een ander beruchte kroeg daar in de buurt (tervuursesteenwegkenners weten zeker de naam!). Rosse Betty was namelijk er heilig van overtuigd dat er met bier niet worden gesmost: ze had onlangs nog Lowie Gekke met zijn klikken en klakken uit haar café gesmeten omdat hij op een bierviltje gemorst had. Gekke Lowie lag toen aan de overkant van de steenweg, gelukkig op de rode fietssuggestiestrook. Een klein meisje dat net van de blokfluitles kwam (hallo Goochemlachine hebt hem?) kon hem gelukkig bij zijn lange oren grijpen om hem op het voetpad te sleuren.

Toen de Jokke (geweet wel die op zeun blokke) de kroeg binnenkwam, kreeg hij het dadelijk aan de stok met Gekke Lowie: "Moet jij nu alles driewerf op onzen schonen blog zetten, onnozel kieken! En bovendien is het Goochelmachine en niet Goochemlachine" en "is dat alles dat gij op school geleerd hebt?" 

Wat een  leuk verhaal!

 Ondertussen was Griet op haar één goed been tot bij den Trentels gesukkeld voor een trektang en een klauwhamer om haar één houten been uit haar houten kop te trekken. Eigenlijk wou ze met de bus gaan, maar daar kreeg ze geen vermindering omdat een houten been tegen een houten kop genageld nog niet erkend is als handicap.

"Helaba", zei Gekke Lowie, "ik ben naar een betere school geweest dan gij !"
"Ik ben nog naar de Sint Jozefschool geweest, in de vredestraat, en ik heb de ganse reutemeteut uitgezeten, van Van Lent, over Meel en Vervloesem, via Rombouts en Verbiest, tot bij Vandewijngaerd".
"Heb je daar bewijzen van ?", vroeg Jokke.
Neen, daar had Lowie geen antwoord op, want hij had alle oude klasfoto's begraven, naast het lijk dat hij er tijdens zijn schooltijd in de grond gestoken had.
Was het een klasgenoot ? Een vroegere rivaal ? Wie zal het zeggen ?
Weet Lowie zelf nog wel wie het was ?

@JanG,ik hem nog enkele klas fotokes ligge wa dat de Lowie oep sta,en misschien oek het slachtoffer.:-D

 Maar wat ondertussen wel zeker is: onze protagonisten zijn per ongeluk verzeild geraakt in een tippele spirale vortex van het tijd-ruimte continuüm! Dat klinkt wel erg, maar eigenlijk komt het erop neer dat je alles 3 keer meemaakt, in het begin is dat lastig maar op den duur went dat wel.

Lowie, Lowie...  Over wélke Lowie gaat het hier?  Onzen echten Mecheleir, wiens wieg ook in den Hanswijkenhoek stond, heeft het hier wellicht over 'Lowieke Van Ingelghem', de laatste pomphouder van het 'naftstation'...  Wie durft dat aan om hem te catalogeren als Lowie Gekke?

Als men nu al niet meer weet wie 'dé Lowie' van het verhaal is; dan vrees ik voor de uiteindelijke identificatie van het gevonden lijk-onderdeel...

Of is er een lichtpuntje?  wie werpt een nieuw licht op deze duistere zaak?  Want keren we even terug naar de naakte feiten...  Griet heeft haar been dus met de hulp van de tang uit haar houten kop gekregen.  Gelukkig maar.  Zo kan ze weer toonbaar verschijnen op de Tervuursesteenweg.  Hopelijk blijft het zo, zucht ze - 'hout vasthouden', en ze grijpt naar haar kunstbeen.

Maar dan valt een onheilspellende schaduw over haar als ze de bouwvallige Colomakerk passeert...  Een schaduw met een cowboyhoed...  Het is toch niet?   ...

Jawel ... Gie-Jie, de schrik van de Westelijke binnenstad, heeft blijkbaar lucht gekregen van het gebeuren en komt poolshoogte nemen. Met zijn gespoorde cow-boy-boots en zijn overjaarse Stenton op zijn hoofd verschijnt hij in de wijk.

En meteen heeft hij een idee !

 Soit, iemand die daar voorlopig nog niet veel last van had is Griet, die ondertussen op 1 been huppelend tot aan de mutualiteit was gesukkeld om aldaar van haar theater te gaan maken waarom het feit dat haar houten been tegen haar houten kop was genageld nog niet als handicap was erkend!
"En dit terwijl beachvolleybal voor vrouwen een olympische discipline is, mijnheer! Nu gij!" Beet ze de man achter het loket toe.
De man bleef ijzig kalm en sprak: "Ten Eerste: beachvolleybal brengt inkomsten in het bakje waardoor minder bekende sporten waarin minder tieten te zien zijn ook aan bod kunnen komen, Ten Tweede: ge staat hier aan het loket van de gevonden voorwerpen en bijgevolg interesseert uw zatteklap mij niet en Ten Derde: In uw houten been zit overduidelijk DE MEMEL, madam! En dus zeg ik u: Salut en de kost!" waarna hij het loket dichtklapte.

"Hallo Kroket", dacht Griet bij haarzelve, "De memel in mijn been, dat ontbrak er nog aan, wat nu gedaan? Straks gaan ze mijn houten been nog moeten amputeren, HULP!"

 Hoog boven Mechelen hoorde Superman het hulpgeroep: "Wat? Dat klinkt als een zat wijf dat met de memel in haar houten been dat tegen haar kop genageld is zit!"...

Euh.. sorry, mannen, dit is te vergezocht, laat ons afspreken dat we superman er buitenlaten (lacht)

 Dus, Griet in volle paniek naar de doe-het-zelfwinkel voor een potteke memelvergif en een zaag voor in geval dat het le laat was en amputatie de enige uitweg moest zijn.

Waarom zouden we Superman laten komen als Gie-Jie, de schrik van de Westelijke binnenstad, al op het toneel stond ? :-)

 De man met de cowboyhoed loopt ondertussen achter Griet en de feiten aan met de woorden: "Dit lijkt me een interessant verhaal, daar moet ik het fijne van weten! Misschien kom ik er wel via deze link!"

Goed, dan bergen we superman op.  Da's inderaad wat vergezocht Netels. Weet dat Mechelaars nuchtere mensen zijn, en ondanks het feit dat sommigen hier al 'visioenen' krijgen, moeten we het hoofd koel houden.  De feiten zijn al erg genoeg.

Laat het ons bij MegaMindy houden.  Die staat dichter bij de Vlaamse Cultuur, en is bovendien fotogenieker (om ook de Flickrs nog wat plezier te laten beleven aan het verhaal).  Dus: MegaMindy komt Griet ter hulp, om haar van Gie-Jie, de schrik van de Westelijke binnenstad te bevrijden.  Hiervan maakt ze dankbaar gebruik van de losgekomen verroeste haan van de Colomakerk om de onverlaat te overvallen...  Maar voordat ze de koperen gespoorde in het achterhoofd van de stetsondrager kan splitsen, komt daar Lowie vanuit het struikgewas roet in het eten strooien, te beginnen met het vuur aan de lont te steken - bij deze: het geplaagde been van Griet...

en...de brandweer had het juist zo druk op de al even erg geplaagde buurt van de Wollemarkt.  (had Nelson trouwens ook geen houten been?);

Enfin, het werd me daar wat...  Het been begint al te smeulen... 

Oei oei , spannend is het wel ... Een smeulend houten been aan de Colomakerk. Hoe zal dat aflopen ...

Aan Jans: Nelson was wel een arm en een oog kwijt, maar was niet de trotse bezitter van een houten poot.

Maar alles kwam uiteindelijk goed.  Er werd gehouden een groot banket en het houten been werd op de tafel gezet.

 

Het brengt een aantal reeds op een idee... de vlam in de Colomakerk? nou, nou...misschien kunnen we daar dan de door sommigen 'afgekeurde' te bouwen blokkendoos van de Melaan neerpoten...  

Maar alle gekheid op een stokje: dit zijspoor in denkprocessen helpt Griet geen stap vooruit.  Integendeel...  het is een ferme stap achteruit nu ook al het houten kniegewricht in de greep van de likkende vlammen komt...

Gie-Jie heeft echter een grandioos idee!  Tussen de spannende shots door, weet hij nog snel een mail te plegen naar het kabinet van burgervader Bartje.  Want deze laatste is als rampbestrijder geroemd.  Sinds hij spoorslags een dief achterna ging om hem bij de lurven te vatten, is hij naast Superman, Kuifje en MegaMindy een gerespecteerde held te noemen...  Kan Gie-Jie hem nog tijdig uit het stadhuis laten vertrekken, of...

De man met de cowboyhoed, GieJie dus, had net de weg gevraagd aan het meisje, dat vroeger Gekke Lowie van het fietssuggestiestrookje gesleurd had tozn ze van de blokfluitlessen kwam (allo Goochelmasjien) en ze stuurde Gie-JIe de laan uit. Maar Griet had dat gezien en riep: "helaba, dinkske, blijf eens van mijne sjoe af!".

En ons blokfluitlesmeisje, hier te lande gekend als Hete Truffel, was ook niet op haar mondje gevallen en riep naar Griet: "Bemoei jij je met de brandstofprijzen aan de naftpomp, in de plaats van op uw vermemelde acajoupoot te spelen!"

...Roger wil het been reeds op de feesttafel van Heer Halewijn zetten..  De Kokken heeft grote honger durf ik vermoeden...  Ik ben al blij dat deze blogger het einde bij de Middelnederlandse klassiekers zoekt, en niet bij een ordinaire wafelenbak van Madam Nero...

Is het nu al gedaan? Nog vertellen, Bompa! Ik heb geen schrik van pompoenen!

Wie doet er nog iets bij over pomp oenen?

Alles copieren jongens en uitgeven als boek! Succes verzekerd !" Zatte Griet en Zot Lowieke!"

 

 "DINGES!" Keelde Griet, "We hebben meer dinges nodig!"

"Dinges... dat ik daar niet eerder opgekomen ben.." momelde de man met de cowboyhoed bij zichzelf, "Die Griet die weet teveel, het wordt tijd dat we haar het zwijgen opleggen."
En hij verdween in de duisternis.

Ondertussen was Gekke Griet, door het slechte weer en alle commotie, zo van haar melk dat ze alles vergat wat ze gezien had, het lijk, dat haar als een blok aan het been ( met memel ) achtevolgde; den burger, de jannen en tot overmaat van ramp Gekke Lowie die haar belangloos volgde. Zij wist niet meer van welk hout benen maken en was het einde van haar krachten nabij .... maar plots kreeg zij een ingeving ....

(Off Topic ) Op het einde van het verhaal zou ik het tof vinden als ' iemand ' de tekst kon verluchten met een tekeningetje ...

Zij had thuis vier flesjes met toverdrank: een geel, een groen, een rood en een blauw. Zij bewaarde die drankjes in vier verschillende kamers omdat twee flesjes in één en dezelfde kamer altijd vonken gaven en de pompiers hadden haar dat verboden wegens brandgevaar en dus nefaste gevolgen voor haar houten onderdelen. Hoe kon zij dat oplossen om toch maar niet verdacht te worden van die lugubere moord?

 @Luc: Mee bezig. (lacht)

@sint: tisanjoen!;-)

Gekke jongens, die Mechelaren !

Maar wel een prima verhaal !  Ben benieuwd hoe het afloopt.  Misschien weten de Mechelse Flikken meer en heeft binnenkort onze Sven een scoop voor zijn gazet.

Goe bezig, mensen !

:-D

Inderdaad, rare jongens die Mechelaren.

Heel onschuldig wilde ik met mijn verhaaltje een verklaring vinden voor de gevonden menselijke resten. En dan verzinnen jullie zo'n mooi verhaal er omheen. In het laatste uurtje op het werk heb ik mij in mijn eentje een kriek zitten lachen om jullie bijdragen.

Afijn, Gekke Griet werd door Sint Netels uit de doden gewekt. Ik ben nu toch wel benieuwd aan wie die menselijke resten wel toebehoren.

@ Gastblogger :

Ja, je brengt wat teweeg in dit kleine Dijlestadje !

:-)

Net toen zij aan haar voordeur kwam aangestrompeld hoorde zij een verzopen ( van de regen? ) stem achter zich: ' En wat denkt ge dat ge gaat doen daarbinnen?'. Griet stond oog in oog met Lowie Gekke! 'Aaaagh' zei ze ' 't is niet waar! Kunde gij mij nu niet gerust laten! Ik heb gene nagel om aan mijn g*t te krabben want die zat in mijn houten kop en nu ben ik hem kwijt'. Lowie was ijzig kalm en klam ( van de nattigheid die hij voelde telkens zijn lichaam dicht in de buurt kwam van dat van Griet ) en hij verhief zijn schorre stem: ' Wie denkt gij dat gij zijt en weet gij niet dat ik uw vriend ben?' Griet replikeerde furieus : ' Ge moet zo niet van uw schouwburg maken want ik ga mijn gekleurde drankjes gebruiken om de echte moordenaar te ontmaskeren. De adem van Lowie stokte alsof hij zich betrapt voelde. Verbeten trachtte hij te verbergen dat hij groen en geel uitsloeg en toen Griet hem toesnauwde: ' Wadist? Schrik om een blauwtje op te lopen? ' , werd hij rood van woede en ging hij als het Duracel-konijn den hanswijkenhoek al godverend rond.

Het werd ijzig koud, in den Hanswijkenhoek, want de regen was koud en kil.  En al was het nog maar eind oktober, er zat sneeuw in de lucht. 

(Halloween is duidelijk dichtbij - LOL)

Griet Gekke zocht in haar onderrokken naar de sleutel van haar voordeur toen zij opeens een vreselijke vleselijke ontdekking deed: er zat een afgehouwen mensenhand in haar zak. Opeens kreeg zij een flits van herinnering die ze ook gelijk weer kwijt was ... maar de hand had ze in haar hand. Bij nader toezien zat de duim aan de linkerzijde en besloot zij, misschien voorbarig dat zij een rechterhand vasthad. Enigzins gesterkt dat zij na al die jaren van zwoegen als mestraapster nu toch een rechterhand had zodat zij wat meer kon delegeren, opende zij sleutelgewijs haar voordeur.

De deur opende langzaam door het schurende scharniertje...

... en Griet Gekke schaarde in de vier kamers naar haar vier gekleurde toverdrankjes. Vliegensvlug nam zij haar bezemsteel om eventueel den trottoir wat te vegen ( je stad is om te zoenen ) en zij wachtte dertien seconden in de schaduw van haar schuurtje vooraleer zich weer naar de stad te begeven. Griet wist ondertussen dat Lowie-duracelgardevil zesentwintig seconden nodig had om zijn Hanswijkronde af te leggen en zij wou geen verdere ontmoeting riskeren met dit konijn. Zij slaagde erin, geholpen door haar rechterhand, om ongezien de Colomabrug te bereiken.

Omdat vrouwen mét een houten been en mét een bezemsteel in Mechelen nogal een kwalijke reputatie hadden én hebben besloot zij, eens de brug over haar bezemsteel te delegeren naar haar rechterhanh en zo liepen zij door de mist en tussen de vallende bladeren naar de spoorwegbruggen. Daar ontstak zij een pijp en stak die in haar mond. Zij viel er prompt uit omdat zij vergeten was dat zij in deel één haar laatste twee tanden reeds verloren had. ' Shit' kreunde ze ' en p**pen kan ik ook al niet meer!'. Teneergeslagen viel zij met het gedreun van de IR trein van 0.12u boven haar hoofd in slaap onder de Vierendeelbruggen.

Alle stokheid op een gekje, ik begin me stilaan af te vragen of er wel iets gevonden is op de hoek, want ik heb het nog in geen enkele gazet gelezen, ook ni in die van de Sven.

't Zal toch weer genen toer zijn van een blogger die de Sint naar de kroon wil steken, zeker ?

De leuze indachtig dat dit een stad 'in volle vaart is' stoof ze na haar hazeslaapje onder de Vierendeelbrug naar het centrum, om met de vier drankjes in hare sjakos, en de rechterhand in de voering van hare 'pardesseu', een nieuw plan te smeden.  Het was me wat.  Ze was compleet haar zinnen en 'den draad' van het verhaal kwijt.  Ze had alleen nog een vaag idee dat Lowie Gekke achter haar biezen, been en rechterhand zat; en voor het overige herinnerde ze zich een smeulend kniegewricht, een haast afgebroken BP-station, de schaduw van   Gie-Wie  en MegaMindy met de verroeste haan van de Colomakerk als verboden-wapendracht. Bartje-superman en het truffelmeisje.  Dit verhaal ging compleet de mist in - dit voelde ze aan haar versplinterde teen, en 'een Pruimelaarstraat', laat staan een Deflo-thriller zou het nooit of te nimmer worden.  Daarvoor mistte deze Mechelse kroniek een dame-met-klasse in de hoofdrol.  Daarom ging haar een licht op (ja, de memel had nog niet alle grijze massa weggeslurpt...).  Ze zou aan Margriet vragen om met haar een duo te vormen in de strijd tegen haar belagers.  En misschien kon ze ook Nel nog even over de streep trekken (dan waren ze als vernieuwde versie van Charlies angels slagvaardiger).  Alhoewel: Nel?  was die ook niet spoorloos verdwenen? (en Caroline, Kristl en andere dames hadden andere besognes...)  Tante Margriet dan maar alleen als compaan...: beter dan niks, en 't lieve mens had relaties...

Alzo gezeid ende geschreven, naderde Griet de Schoenmarkt...

@ Jan G : Dat is eigenlijk om stoom af te blazen na een blogvrije avond.

We amuseren ons, want Halloween is vlakbij.

:-D

PS : Komen we nog aan dat gevonden lichaam in den Hanswijkhoek ? 

Want we zitten nu al int stad.

te laat Gimy...dit verhaal zit reeds in de 'Kleinen Bruul'... we naderen de Schoenmarkt.

Margriet had haar zien aankomen, en stapte meteen van haar sokkel om met een gemeend enchante, kennis te maken. Vous etes Gekke Griet, non ?

Het leek een eeuwigheid maar het waren slechts enkele winteruren later, werd zij wakker en verkleumd keek zij rond en kwam zo van haar negatieven op haar positieven. Haar doel werd duidelijk zij moest en zou den burger, BlauwBart, inlichten van wat er in zijn stad allemaal omging. Geholpen door haar extra rechterhand  kreufelde ( van het werkwoord: rechtkreuffelen ) zij recht en begaf zij zich op pad. Geen slakkegangetje maar bijna een gestrektedraftempo trachtte zij aan te houden want zij wist dat duracelgardevil- Lowie Gekke bijna moest uitgeraced ( in A.N.: uitgeraasd ) zijn maar zij was toch niet echt zeker dus sneed zij als het ware door die ziltige nachtelijke nattigheid.

@ Jans : Ik ben benieuwd hoe dit gaat eindigen want de moord gebeurde in de Hanswijkenhoek.

We wachten af.

:-D

...ook Luc lag te slapen onder de Vierendeelbrug, want hij heeft de nachtelijke ontmoeting tussen de twee Grieten op de Schoenmarkt gemist.  Geen nood. Margreet en Griet zijn nu op weg naar BlauwBart die in zijn gotische stadhuistoren de dames likkebaardend opwacht...

Margreet hield haar bebloemde rokken in de hand (dat loopt gemakkelijker), want hoewel Gekke Griet een houten been had, liep ze de 10 seconden in minder dan 100 meter. Zelfs de kasseien op de Grote Markt konden haar niet tegenhouden. Op naar de Belfortstomp alwaar BlauwBart hen al had zien aankomen ...

LOL

BlauwBart die momenteel toevallig thuis was, riep vanop de toren naar beneden: "Wat kan ik voor jullie doen dames ? ", waarop Margreet antwoordde met 'Quoi ?', en Griet haar kans schoon zag ...

BlauwBart had zich niet geschoren (hij was pas terug, na een bezoek aan Phara op de VRT) en leek, in het licht van de Grote Markt, een beetje op Blauwbaard.

Hier een tekening van Blauwbaard (aka BlauwBart)...

:-D

BlauwBart riep ongeduldig: ' Wat is dat daar allemaal vrouwelijk gepeupel? ' waarop Griet Gekke ootmoedig, haar hoofd enzo buigend replikeerde: ' BBBBB ( BovensteBeste Barmhartige BlauwBart ) de moord in den Hanswijkenhoek is begaan door iemand van de Blokstraat!'. 'Watbeliefteru', vroeg BBBBB voorzichtig. ' Stuurt uwen gardciviek Lowie Gekke naar de Veemarkt en misschien laat die gast mij en mijn rechterhand dan gerust. Hij moet zoeken naar iemand met twee linkerhanden want de moordenaar hakt alle rechterhanden af.' BBBBB aarzelde even maar Griet Gekke was hem al voor,' 'k Zou toch maar eerst effe checken of dat duracelkonijn geen twee linkerhanden heeft: voorzichtigheid is de olifant van de porceleinwinkel' . Zij was maar net uitgepraat of toen gebeurde het.....

Margriet kwam tussen beiden en zei: C'etais moi ! Het was ik ! Ik oui-(w)-oon wel niet in de Blokstraat, maar ik heb wel twee linkerhanden.

Subiet verschijnt er ook nog een Mechels Varkentje, met ne lange snuit,

en dan is ons verhaaltje uit.

Wedden ?

:-D

Griet Gekke keek wenkbrauwfronsend om en keek Margriet in de stenen ogen: ' Jij kan het niet zijn want je pikt de regels van Allo, allo: It is I, Leclerc'. Bedankt omdat je de verantwoordelijkheid op uwe schouders neemt maar de beest met twee linkerhanden leeft tussen ons.' Gans het gezelschap Griet Gekke, haar rechterhand met de bezemsteel en Margriet stootten door langs de Befferstraat naar de Veemarkt. Op het ogenblik dat zij Vadderik kruisten stak er plots een zuidwestenwind op en zich omdraaiend keken zij in de richting van de toren van de kathedraal. Wat zij daar aanschouwden tartte elke fantasie: de toren stond in brand!! ' We zijn te laat', krijste Griet Gekke ' de moordenaar heeft weer toegeslagen!' Haar rechterhand, die met de bezemsteel, trok aan haar rokken en fluisterde: ' Of iemand wil de aandacht van de moord afleiden.' 'Zotte mus' repilkeerde ze geïrriteerd, ' wie steekt er nu nen toren in brand om een moord te camoufleren, ge weet wat de mensen weer gaan zeggen: 't zijn die weer van Mechelen!! Allez hop, eerst gaan blussen!'

 

Nou staat den Toren al in brand !

Hoe verzinnen ze het !

:-D

Goe bezig, gasten !

Subiet vallen er nog nen hoop engelen uit de lucht...

Een vreemde Mechelse Koekoek in de bijt die een plat hollands accent had en zich eerder die dag had voorgesteld aan BlauwBart als Glimlachende Da Vinci verdween snel door de Minderbroedersgang de Melaan op om een Pintje te pakken aan het café aldaar. Zo had hij ten minste een alibi.... Gelukkig trof hij daar Lowie Gekke en MegaMindy. Nog beter voor mijn alibi, dacht hij.

En iedereen schoot te hulp, Mariette van de Cellekens, de Guido van de Sofa, de Kardinaal van het Bisschoppelijk Paleis, den Belleman, den Tony van de Lord Nelson, de Rudi en de Ferre ... allemaal stonden ze daar met emmerkes, en met ladderkes gereed om de brand te blussen.

De Sven was er en Den Echte Mecheleir, die altijd achter een hoek staat als er een brand omtrend is ...

Halverwege de Befferstraat werden onze heldinnen tot staan gebracht door onze BBBBB met de bezwering: ' Madammen, stopt ermee, ge hebt allemaal last van 'nen dezjavoe'. Onze toren is brandvrij en daarbij, we gaan daar een platform op bouwen, dus dat kan nu niet verkeerd gaan.' Onze madammen overwogen nog effe om geheimagent Luc daar naartoe te sturen maar die was nog aan't maffen onder de Vierendeelbruggen dus dat was geen optie. De rechterhand, met bezemsteel, herinnerde Griet aan haar missie en nadat ze een veeg uit de pan kreeg keerden ze terug richting Blokstraat .

En in de Vleeshouwersstraat stond, in het halfduister, een nieuwe stadsgids het vreemde tafereel te observeren.  "Interessant", dacht hij, "Dat kan ik gebruiken bij mijn volgende wandelingen !"

:-D

WIE IS ER HIER EIGENLIJK AAN DEZE ESTAFETTE BEGONNEN?

*wijst naar Gimycko*

WIE IS HIER EIGENLIJK AAN DEZE ESTAFTTE BEGONNEN ... vroeg Griet in het heetst van de strijd. Ze vloog af en aan met een Carolusglas om van boven de Toren te blussen. BlauwBart was helemaal fout met zijn evaluatie. De toren stond wel degelijk in brand !

Mijn naam is Haas...

Wedden dat de oplossing van de Moord in den Hanswijkenhoek te vinden is in de Mechelse Cathechismus, die verborgen ligt onder het hoofdkussen van de Kardinaal in het Aartsbisschoppelijk Paleis ?

:-D

"...De volgende ochtend werd ze terug wakker en naast een houten been had ze nu ook een houten kop..."

Deze bijdrage van onze Sint mogen we toch inkaderen voor de eeuwigheid, niet ?

Misschien eens aan Peter en Florisla vragen voor een vast rubriekje met Quotes voor de Eeuwigheid, die ooit verschenen zijn, hier op de Mechelse Blog.

Just an ID

:-)

De vreemde Mechelse Koekoek in de bijt met het plat Hollands accent kwam strompelend uit het café aan de Melaan en zag de mooie rode gloed van de brande toren... Dat nieuwe Mechels bier, de Hopsinjoor was toch wel verdraaid sterk... Op handen en voeten begaf hij zich naar Onder den Toren om al die bekende en Echte Mechelaren te zien rennen om hun toren te redden. Ja, Griet had het goed gezien. De toren brandde echt. Da Vinci glimlachte andermaal.

Mechelaars! En zeggen dat ik tot over m'n oren verliefd ben op zo eentje!

Het is een schatje en hij is van mij! Is het niet Gimycko?

Da Vinci glimlachte omdat hij daar Onder de Toren op de plaats waar vroeger café "De Wildeman" was, op de stoep Hoeperdepoep zag zitten. En wat deed Hoeperdepoep daar op de stoep: vieze manieren!

“Den Toren brandt”, riep iedereen en dat hadden we nog al eens gehoord. Er ging een déjà-vue door de menigte...

:-D

En Sjosjian uit Thuis die zeer intiem was met Hoeperdepoep (buiten het weten van Gie-Jie, natuurlijk) en tvens een zeer geslaagde imitatrice was van MegaMindy (ze deed dat in het zwart),begon luidop het "Naar wijd en zijd, we zijn de Congo kwijt" aan te heffen!

Nu zitten ze al in Heffen !

Go figure.

:-D

"Gij drankeurregeul, wat staat gij daar naar mijn opa te fonkelen" riep Mega (met de voornaam Mindy) naar Greet (familienaam Gekke).

Ik vind het wel leuk, ik zit hier te lachen in het verre Oostende, wist niet dat Mechelaars zo schattig waren, van eentje wist ik het wel, en van wie zijn nu de gevonden bones?

 En de toegestroomde kinderen begonnen allen in koor te roepen " bekker,schet lekker,bekker schet koek in den hanswekken hoek.

Margriet, zoals het een dame met klasse past, sprak tot Da Vinci: "Jonge heer, ga Gie-jie eens aan zijn oren trekken, voor hij van zin is er onder te Muizen en vraag hem eens dat hij uit de gebruiksaanwijzing van de toren voor leest voornamelijk het kapittel "wat te doen bij brand"

Vallen daar nog nen hoop klokken uit de lucht en beginnen ze daar te batteren.  Ook gekend als de Battel van Mechelen (of is het Battle ?)

:-D

Ik beken. Er is niets van waar van het artikel dat ik hier gestart heb.

Bedoeling was om te zien hoe snel de kranten en andere hier zouden op reageren, maar helaas mijn verhaal was blijkbaa niet zo fascinerend als een mosquito. :-)

Ik wist wel niet dat er zoveel bloggers met een grote fantasie zijn. :-p

Ah ja we waren die van Hoembek vergeten in het verhaal, hoe gaan we die er nog bijsleuren, er loopt hier al zoveel volk rond dat een kat haar jongenen niet meer zou herkennen.

Goe bezig, Filip !

:-D

Zal ik hem bij deze dan maar afsluiten ?

Net nu iedereen zo creatief bezig is  ?

Da Vinci, de Mechelse Koekoek met het plat Hollandse accent glimlachte nog één keer en slachtte het varkentje met de hele lange snuit. Dat was toch maar een concurent voor Dombo het dikke olifantje, zijn vriend. Die hij erbij haalde. En dombo, die had ook een hele lange snuit. Teleurgesteld dat de menselijke resten niet echt bleken te zijn blies deze met zijn hele lange snuit in een grote nies het verhaaltje heeeeeeelemaal uit.

 

En zo als mijnheer de uil ooit zei. Wel, best Mecheleirs; oogjes dicht en snaveltjes toe. Slaap lekker!

Waarop het zandmannetje ten tonele verscheen en Jacob de uil begon uit te kafferen omdat het niet zijn taak is, maar wel die van het zandmannetje om de oogjes te sluiten en dat "die stoemmen ôôl in 't vervolg ma onder z'n aoge vluigels moest schete".

 

Ontknoping: Griet Gekke had met haar compagneros 17 keer de Blokstraat op en afgelopen maar niks van belang gevonden zodat zij niets anders kon bedenken dan terug naar de Grote Markt te gaan. Zij besloot om op ieder van de vier hoeken telkens een ander toverdrankje te drinken om te trachten zo wat wijzer te worden. Het blauwe drankje zei: ‘ kijk eens in de kasten, daar vallen al eens lijken uit ‘. Zij zag het niet zitten om alle mechelse kasten open te doen dus ging zij naar de andere hoek en dronk van het gele flesje. ‘ Ik weet alleen iets over katholieke lijken en vermits dit verhaal niet katholiek is, weet ik van niets’. Dat hielp haar zeker niet vooruit dus toog zij naar de derde hoek voor het groene flesje. ‘ Lijken liggen altijd in een bos maar jullie hebben geen groen meer in Mechelen dus zoek het zelf maar uit’. Bijna de moed opgevend vergat zij naar de vierde hoek te gaan en dronk zij ter plekke ook het rode flesje leeg. ‘Hela! Geneer u niet ‘ sprak een vrouwenstem, ‘Ik doe hier mijn mond niet open!’. Griet Gekke realiseerde zich dat zij op de verkeerde hoek van de Grote Markt zat en liet haar moed helemaal zakken. Zij had niet direct in de mot dat haar rechterhand ( met bezemsteel ) aan haar rokken zat te trekken. ‘ Laat me gerust of ik gooi je weg zoals op de Grote Markt in Antwerpen ‘. Griet besloot om naar de Vismarkt te gaan om daar proberen wat uit te vissen. Zij zat maar net op een terrasstoel toen haar rechterhand weer ambetant begon te doen. ‘ Griet, ik moet je wat bekennen’ sprak ze, ‘ ik ben eigenlijk geen echte hand! ‘. Nu had Griet al wel wat meegemaakt maar ze herkende wel degelijk een hand. ‘ Zal ik je eens een sjot tegen uw g*t geven, gij met uw handtastelijkheden!’. Direct zag ze het onmogelijke van die daad in want een hand heeft geen g*t. Wat aarzelend ging de hand verder: ‘ Ik ben eigenlijk een virtuele hand en iemand heeft mij in uw rokzak gefoefeld aan den Hanswijkenhoek’. Griet fronste haar houten wenkbrauwen en vroeg: ‘ En wie heeft dat dan gedaan en hoe zag die eruit?’. De hand stak een welbepaalde centrale vinger op en riep: ‘ Zeg suske, ik ben een hand en ik kan dus niet zien! Ik heb alleen zijn naam gehoord: Flup.’ Griet Gekke was wederom van haar melk en razendsnel gingen haar gedachten: de moordenaar had twee linkerhanden dus die moest van Brussel zijn en nu bleek die Flup te heten! Traag sprak zij de volgende worden uit: ‘ En wilt die Flup soms koning worden?’, ‘Gadeweg’ snauwde de hand ‘ Mijne virtuele Flup gooide mij op de hoek van de Tervuursesteenweg en de Dennenstraat in het slijk in de hoop daarmee iets in gang te steken bij Mechelen Blokt’. ‘ Nu is’t genoeg geweest! Mijn geduld is virtueel op! ‘ tierde ze, ‘ Verstand hebde ook al niet: het is Mechelen Blogt!! En wat komt ge dan eigenlijk in mijn zakken doen?’. ‘Rollen ‘ was het laconieke antwoord ‘ Ik ben zakkenroller van beroep ‘. ‘En waar is de rest van je virtuele lichaam dan?’ vroeg ze hopend op een serieus antwoord. En net op dat ogenblik kwam de vuilkar voorbij, kieperde iedereen de vuilbak in en alzo werden alle deelnemers, hoe gek ook, voortijdig deleted

"Ola Pola", zei toen het Goochelmasjien "ik kan u nog wat in mijn Cache afdeling laten zien! En ge zijt belang eu nog niet thuis"

en wat met al die "koekies"?

 

 

Heerlijk verhaal mannen, ik heb er van genoten! :-)

En ik heb er ook van genoten. Ik heb in tijden niet zo gelachen als om jullie hersenspinsels.

@ Gastblogger :

Met die quote van onze Sint zat ik, een uur later, nog altijd te schuddebuiken van het lachen !

:-D

Mensen toch, wat een fantasie!

Ben ik eens een weekje rustig op de Veluwe aan het fietsen, en nu pas tijd  had om bij te lezen, en merk ik dat er volgens mij een aantal bloggers wel een Caroluske (of 2 of ...) achter de kiezen hadden.

Al maar goed dat ik dit thuis las en niet stiekem op het werk, want ik denk dat er dan haastig collega's mijn bureau waren binnengestormd .... Ik heb er van genoten!