Herfst

met categorie:  



Nu het stilaan kouder wordt op Mechelse Straten en Pleinen kruipen we met zijn allen wat dichter bij elkaar achter onze gordijnen en lachen we om de zoveelste flauwe mop van Ben Crabbé in Blokken op één.  En we zetten de thermostaat een graadje hoger om niet uit onze zetel te rillen.

En tegenwoordig verwarmen onze woningen met elektriciteit of met gas (als er natuurlijk niet alweer een leiding is doorboord), maar den tijd van de steenkolen ligt nog niet zo ver achter ons.

En misschien herinneren de (oude) Mechelaars nog de Radio-days (Jaren ‘50) toen de kolenboer enkele zakken steenkool in de kolenkelder dumpte en ze met zijn allen rond de Mechelse of Leuvense Stoof zaten te luisteren naar de oorlogsverhalen van den bompa of naar Brussel-Vlaams of Brussel-Frans, op die oude Philips-radiokast, met spannende luisterspelen.

Wat herinneren jullie je nog van die (oude) tijd ?

Zeer veel boeken gelezen aan de stoof bij de grootouders. Grootvader luisterde naar zijn SBR radio en grootmoeder was aan het breien. Heel rustgevend; van ADHD was toen geen sprake.

Isolerend glas en andere isolatie werd niet gebruikt maar de stoof gaf zodanig veel warmte dat isolatie niet echt nodig was.

Leuke gezellige tijden. Kijk er met heimwee op terug.

Ja, die luiserspelen... en de 'Bonte Avonden'...'Peterke' van Will Ferdy... de stilte aan tafel tijdens 'het gesproken dagblad'... en...

Die goede oude tijd !  Was dat niet die tijd dat onze ouders en grootouders het zo slecht hadden ?

Armand Veryken was een broer van mijn grootvader langs moeders zijde, Michel.

Ik herinner me als kind dat de broers Veryken met elkaar overhoop lagen.

Waarom ze ruzie hadden  heb ik nooit geweten, ik vermoed een erfenis of een andere financiële kwestie.

Hun ouders' huis was de inmiddels afgebroken Posthoorn.

Armand Veryken had ook een kolenopslagplaats langsheen de spoorweg, achteraan het station.

De nostalgie mag niet doen vergeten dat kolen sterke luchtverontreiniging veroorzaken, met deeltjes en zwaveldioxide, alle metalen die men zich kan inbeelden (waaronder kwik).

Er wordt nu veel gezeurd over fijn stof, maar bij  het grootschalig gebruik van steenkool was de luchtverontreiniging enkele grootte orden belangrijk dan nu.

Dit alles kan men terugvinden in de meetresultaten (o.a. van het oude zwavel- en rookmeetnet)

Episoden van sterke luchtverontreiniging veroorzaakten geregeld grote sterfte o.a. in Londen in de jaren 50 van de vorige eeuw.

 

Roger Grosjean

luisTerspelen natuurlijk !

Een bekende uitspraak deze dagen is dat het Vroeger niet beter was, alleen dat we toen jonger waren.

En toen de Familie (Ons vader, ons Moeder en wij, de kinders) nog in de Koolstraat woonden (Eind jaren 60), werd er geregeld nog steenkolen geleverd door mannen in 't zwart (Zwarte broek, zwarte trui en zwarte muts).  De kolen gingen linea recta vanaf het voetpad de kelder in.

Maar de naam van de Kolenmarchant of waar deze gasten hun opslagplaats hadden, daar heb / had ik geen weet van, want rond die tijd was ik juist uit de pisdoekenPampers bestonden toen nog niet, voor zover ik weet !

:-)

Kolenmarchant = den hûllenboer

 En den overschot was schrammoelle en dat werd nog eens gezift voor de keullekes en die gingen nog eens voor den tweede keer in de stoof met een beetje greus ertussen.

Schramoelle ofwel Sintels blijkt een meervoud te zijn van Sintel ofwel stookresidu of uitgebrande steenkool te zijn.
 

Zo leren we elke dag wat bij en neen... Sintels is geen samenvoeging van Sint (Net)els !

:-D

Armand Veryken was den "ullemarsjan" van mijn grootouders, die quasi rechtover in de Hoveniersstraat woonden.  Een van de vaste cadeaus die hij aan zijn klanten gaf was een spel kaarten met het identieke logo als de afbeelding bovenaan dit artikel (het is wellicht de scan van de rug van zo'n speelkaart).  De opslagplaats lag op de Brusselse stwg achter de "Posthoorn" die omstreeks 1966 werd afgebroken om er een appartementenblok met BP station neer te poten.

De Posthoorn, met een stukje van de houten "poort"  naar de kolenopslagplaats :