Brug voor alle seizoenen?

met categorie:  
Het ouwe boogbruggetje in de Kruidtuin is bijzonder fotogeniek...
Alléén...
we kunnen dit pittoreske brugje niet over... Het kwijnt zowaar weg in verval.
Zou renovatie niet overwogen moeten worden?
Als de Kruidtuin of 'Botaniek' binnenkort nog aan waarde zal winnen door de bouw van een kiosk, en het openstellen van het gerestaureerde Molenhuis, zou een opgeknapt bruggetje de kers op de taart kunnen zijn.
Niet?


(foto: Jan Smets)
Met een minimum aan goeie wil en een vermoedelijk niet té hoog kostenplaatje moet dit Monet-achtige uitzicht hélemaal tiptop kunnen worden...
Wie weet?


(foto: Nelly Ardoullie)

Mooie foto van parken-fotografe-bij-uitstek: de Mechelse Flickrfotografe Nelly, met een zomers bruggetje..


(foto: Koinsky)

Frank Thys legde het Kruidtuinbrugje op deze manier vast...
De herfst begint zich te nestelen in de kruinen...



(foto: Applefan)

Foto geschoten door Gil Plaquet...



(foto: Jan Smets)

Het bruggetje in de winter - een paar weken geleden...


(foto: Jan Smets)


(foto: Jan Smets)

zelfs trouwfoto's werden op dit bruggetje genomen:
Patricia Gobien en Peter Meuris in een romantische pose (1995), en met een retro-effect op de foto ! :-)




(foto: agly59)


(foto: Jan Smets)

Een nieuwe lente...
een nieuw geluid...schuiven we er dra niet meer op uit? ;-)



(foto: Viktor Van Durme - glasplaat uit 1914)
En zeggen dat we trouwfotokes hebben genomen op dit bruggeske ... :-)
(1995 - toen kon je nog op de brug)
méén je het?
Zo'n foto zou wel in dit rijtje passen!
;-)
Durf je?
Alle 50 jaar wordt dat brugje vernieuwd, maar het moet eerst minstens 10 jaar buiten gebruik gesteld zijn!
Ja JanS, maar ik heb ze niet digitaal
...kan opgelost worden! ;-)
Veel trouwfoto's worden geschoten op een brugje in het Vrijbroekpark - maar ik zag er nog geen enkele op deze locatie...

(die van ons werden genomen aan de Leuvense vaart tussen Battel en Zennegat...)
Figuranten nodig?
Staat er op !
Tussen haakjes, een groot deel van onze trouwfoto's zijn genomen in de 'winkelende binnenstad'.
Da's ook origineel!
Je was dus van meetaf een échte Mechelaar! ;-)
(bedankt voor het 'lenen' van de trouwfoto Peter!)

Enne: Driewielerke: waar zou je willen figureren?
Wil jij met Dirk als eersten op de gerestaureerde brug?
;-)
Hopelijk schrijven ze er nu een artikeltje over in een krant ... :-) En met wat meeval wordt het gerestaureerd ?
B.S. ?
...We wéten dat de kranten Mechelenblogt op de voet volgen...
Dus...
Wie weet??
Laat ons hopen - want dit is een doenbaar en goedkoop project.
Waarom niet?
Welke beleidsmaker en journalist wil er zijn schouders mee onder zetten?
Is er geen ander probleem met het bruggetje ? Als ik me niet vergis, komt de brug rechtstreeks uit op het Dijlepad, en kan je langs de open brug het park in. Extra werk voor de parkwachter ? Elke avond het bruggetje op slot doen ?
...moet op te lossen zijn...
Als ik me goed herinner dan was er een probleem met 'uitglijden' op de brug door de groene uitslag ( vocht/bomen/mos enz.), vandaar ook de antislip latjes. Als je dit bruggetje in herstelde staat wil zien moet je naar het Papenhofke. Ik weet niet of hier ook een ijzer-probleem is maar volgens mij moet dat ook oplosbaar zijn.
Ik herinner me vaag van horen zeggen dat de brug is gesloten vanwege stabiliteitsproblemen.
Die latjes tegen het uitglijden heb ik er altijd weten opstaan en 'k heb het brugje ooit nog tijdelijk zonder planken gekend.
@Roger Kokken: dat "tijdelijk" heeft toch wel een "tetje" geduurd zenne!
Toen ik als jonge snaak in den "Botanik" ging spelen (jaren 50, ik woonde toen in "den Ham", was er nog geen sprake van "anti-slip latjes. Als we "loenverstoppertje" speelden dan gingen we ons wegsteken onder het bruggetje en zijn we menigmaal in het water terecht gekomen, tot ergernis van onze ouders als we kletsnat thuis kwamen.
@ sven, een ideetje in deze komkommertijd ... 't moet niet altijd over de melaan gaan hé ...
Schitterend en o zo terecht pleidooi, Jan!
Hopelijk kàn idd. iets gedaan worden om dat bruggetje in 'ere te herstellen' !
dit hoekje van den botaniek staat trouwens verdeeld over enkele seizoenen in een internationale PPS die ik via email in 2007 al twee keer mocht ontvangen.

Straf dus en dat de stad dit zo maar laat verkommeren...
Misschien alvast een goed voornemen voor de stad in dit nog jonge jaar, 2008...

Doé er iets aan, mensen !
In onze familie is er een legende verbonden aan het boogbrugje in den Botanik. Wij noemen dat het leugenbrugje.
Hier volgt het verhaal.
Zondagnamiddag de traditionele Bruul familiewandeling met de kroost kleine kinderen, de ouderen waren al bij de welpen of een trapje ouder al bij de scouts. Onderweg vertelde ons vader verhalen over vroeger. Hij was een geboren verteller.
Als we aan den Botanik kwamen ging dat steevast via het verhaal van het meisje dat door een hond van de verdrinkingsdood werd gered - ook al een fantasie verhaal - richting boogbrugje.
En vader vertelde.
“ Daar was is een kindje dat met zijn vader ging wandelen in den botanik, lijk wij nu, en vertelde aan vader dat hij een hond had gezien zo groot als een koe.
“A ja” zei de vader , “Zie je dat brugje ginds, dat is het leugenbrugje, we gaan daar strak over en al wie gelogen heeft valt door dat brugje, want de planken zijn nogal rot en alleen kindjes die nooit liegen kunnen er over.”
Wat verder zegt de kleine, terwijl hij aan vaders jas trek om aandacht te vragen: ” Va dat van dien hond ,die was niet zo groot hoor, dat was meer lijk een kalf.”
Het wandeltempo werd wat afgeremd door de jongste . “ Jaja “ zei vader , “ Het brugje lijkt me toch naar ons te toe te komen.” Algemene stilte. Zij die het verhaal al kenden zwegen in alle talen en deden feitelijk er nog een schepje boven op: “Weet je het nog? Twee jaar geleden van die kleine die door de brug zakte en verdronk; morsdood!....”
De kleinste trekt vader jas bijna uit: “ Zeg va, dien hond was me dunkt toch kleiner hoor. Ik denk meer gelijk de hoogte van die bank daar, gaan we daar niet wat rusten?” Het angstzweet parelde op zijn voorhoofd”. En ze gingen rusten . De groten wisselden veel betekende blikken met elkaar, met twinkelingskes in hun ogen..
“ Kom “ zei vader, “We moeten voort maken of we komen te laat in het lof van de Hanswijkkerk. “ Ze staan recht en wachten volspanning af; wat gaat de jongste nu doen? Uiteindelijk zegt hij met bevende stem: “ Va nu ik er nog is over nadenk , hij was zo groot als ons kat Ik heb wat overdreven, Ga ik nu door de brug vallen?
“Kom we gaan erover en zullen wel zien.” Maar aan de brug gekomen is zijn angst zo groot dat hij de brug niet over wil. Hoe meer dat er geroepen wordt van: “ Er over, er over , wil die echt niet. Hij betrouwde de brug voor niets meer. Op twee na zijn allen de brug over. Het vriendje van de jongste wil ook al voor geen geld meer over de brug. En wij maar lachen en plagen ; “Leugenaars, leugenaars.” Geloof het of niet, ik heb die nooit over dat brugje weten gaan, ook later niet.” En zo noemen wij nu nog dat brugje het leugenbrugje. Merkwaardig, als ons nageslacht in den botanik gaat wandelen met hun kinderen, komt steeds weer dat honden verhaal naar boven en steevast zijn er kinderen die weigeren over dat brugje te gaan. Maar ja, als de stamvader , onze grootvader, de laatste Suisse van Hansijk als bijnaam had ‘ Sjang de leugenaar ‘ moet je niet verder zoeken.’t Zit in de genen !
***
Asjeblieft, mensen van het gezag, laat die brug niet wegrotten. Laat ze herstellen door de leerlingen van ijzer- en houtbewerking. Onder vakkundige leiding is dat een prima leerschool. ‘t Is het overdenken waard !
Mooi verhaal Jos, nu weet ik ook ineens waarom we daar onze trouwfotokes hebben genomen, en elkaar wat lieve woordjes hebben ingefluisterd. En we zakten er niet door ! :-)