Op de speelplaats

met categorie:  



De laatste jaren zijn er heel wat rage-artikelen de revue gepasseerd.
Flippo’s, een Tamagochi, game-boys, skateboards, enzovoort.
Sommige dingen zijn peperduur en niet alle kinderen kunnen de rages betalen.
Dat was vroeger wel anders.
Toen ik school liep, waren de rages en het speelgoed betaalbaar.
Geen dure dingen, maar simpele, leuke spelletjes.
Ik denk dan aan merrebolle, in’t schoon Vlaams knikkers.
Je had gewone knikkers, die viskes genoemd werden omdat er precies een visje inzat.
Maar er waren ook biekes, die mooier van kleur waren en je had hele kleine knikkertjes.
Er zijn verschillende soorten spelletjes, maar alle spelletjes hadden slechts één doel : het afwinnen van elkaars marrebollen.
Ieder om beurt mocht je naar elkaars knikkers schieten en als je er ééntje raakte, was die voor jou.
In een andere variatie moest je dan weer proberen om je knikker zo kort mogelijk tegen een muur te schieten.
Hij die het kortst lag, won alle andere knikkers.

Er waren ook nog bikkels en bikkelen was geweldig populair in de lagere scholen van de jaren zestig.
Je had vijf bikkels en het was de bedoeling om een reeks af te werken.
Je gooide één bikkel omhoog en als die in de lucht was moest je proberen om de bikkels die op de grond lagen, op te rapen.
Bovendien moest je de bikkel die omhoog geworpen was, nog opvangen met de achterkant van je hand.

De meisjes, en in mindere mate ook de jongens, hielden zich begin de jaren 70 dan weer bezig met de skoebidoe.
Dat waren vier (of meer) plastieken touwtjes die geknoopt en daarna gevlochten werden.
Je kon zoveel kleuren combineren als je wou en je kon vierkante en afgeronde skoebidoes maken.
De meisjes maakten veelkleurige exemplaren, de jongens beperkten zich veeleer tot twee kleuren, zijnde geel en rood, of groen en wit.

Een volledig ter ziele gegaan fenomeen was den dop, of de tol.
Het was een houten tol met metalen pin, die met bonte kleuren versierd werd en die je deed draaien door middel van een koord.
De meeste tollen waren langwerpog, maar je had ook meer ronde bol-exemplaren.
Die laatsten waren de beste.
De bedoeling was om gelijktijdig met anderen je tol te laten draaien en de tol die het langst draaide was de winnaar.
Je kon ook kappen met je tol : een andere tol wegkappen uit het spel.
Het is jaren geleden dat ik nog zo’n tol gezien heb, laat staan dat ik hem nog zou kunnen laten draaien.

In de jaren zestig was er ook nog de sleutelhanger-rage.
Dozen vol had ik ervan, want je kreeg sleutelhangers bij bijna alle merkproducten.
Sleutelhangers met colaflessen, met zeepverpakkingen, enz.
Elk merk had toen wel een sleutelhanger en er werd gespaard en gewisseld.
Dat gebeurde later ook met de Panini-prentjes.
Je had ze in meerdere reeksen.
Zo was er de jaarlijkse reeks van de voetbalploegen en spelers, de wielrenners, vliegtuigen, enz.
Iedereen stond ’s morgens aan het winkeltje van Gust en Fieneke aan de Melaan om er zijn voorraad prentjes te kopen en de dubbele te ruilen.
In de loop der tijden zijn de verzamelboeken uiteindelijk in de vuilnisbak beland en zij die ze nog hebben mogen zich gelukkig prijzen, want naar ik me heb laten vertellen zijn ze ondertussen veel geld waard.

Mogelijk ben ik nog enkele rages vergeten, of was ik onvolledig qua spelregels, maar ik ben zeker dat jullie de onnauwkeurigheden met plezier zullen aanvullen.

@Jan, En naar die prentenboeken met voetbalspelers uit de jaren 80 is er nog altijd vraag. Ik heb er een maand geleden op E-bay nog 3 verkocht aan 11 euro gemiddeld. Ik heb hier ook nog een pak volledige Jacques boeken liggen, Walt Disney's van chocolade De Beukelaar (nog in oude spelling), een hoooop Artis en historiaboeken, Kuifjes (België, Europa...) enz...
en een maand of 3 geleden heb ik nog 3 volle bananendozen Artis- en Historiaboeken (ik geloof 's Lands Glorie wel 4 maal) weggegeven omdat er toch geen geïnteresseerden waren. En tot ergernis (enfin..??) van mijn vrouw ligt hier op zolder nog een hoop enveloppen met Artis- en Soubrybelekens.
En ja in vroegere tijden kon het kleine grut zich nog met eenvoudige dingen vermaken, zoals in 1960 bvb met het vlechten van scoubidous... Times they are a changing...
Je had toen ook het Pim-Pam-Petspel en de Meccano.
En in de Jaren 70 had je een rage met speelkaarten over allerhande onderwerpen, waarbij veel over auto's en/of vliegtuigen.
Aan de hand van de gegevens op zo een kaart over bijv. een automerk overblufte je jouw tegenstander en hij, met bv het hoogste CC-gehalte, won de kaart van de andere. Maar de naam dat spel ben ik al lang vergeten. Het was zoiets in den trant van Wizards of the Coast...

http://www.wizards.com/

En die pakketten waren te verkrijgen in het, al lang verdwenen, winkeltje op den hoek van de Bethanienstraat met de Polderstraat...
Inderdaad Gimycko, dat waren de kwartetten, waarvoor we 's woensdagsmiddag voor naar den Hobby Shop, in de Keizerstraat gingen, of naar Christiaensens in de toen splinternieuwe Euroshopping.
Ja Meccano... mijn eerste doos (nr 1)kreeg ik in 1950. Daarna volgden de grotere dozen (van 3 to 6) en tenslotte kreeg ik nog alle Meccano van mijn 3 jaar oudere kozijn. Ik denk dat ik in die tijd voor een klein fortuin aan Meccano had, als men de prijzen ziet die men thans in de winkels vraagt.
Zelfs begin jaren 50 was het al bijna onbetaalbaar. Een 9 (of 10) was verpakt in een houten koffer en kostte in DIE TIJD! al meer dan 9.000 frank!
Zowat simultaan met Meccano was er ook Stocky's, soortgelijke constructiebouwdozen, maar dan in alluminum. Daarvan had ik er ook, maar wegens de afstand van de gaten was het niet compatibel met Meccano.
In de jaren 60 werd Meccano (misschien wegens tè overdreven duur) naar de achtergrond verschoven met de opkomst van Lego.
Helaas, toen mijn vader in 1966 mijn verhuis regelde omdat ik toen op mijn werk was, heeft hij al mijn Meccano aan één van de verhuizers gegeven (omdat ik er volgens hem toch te oud voor was om er nog mee te spelen).
Jammer, want mijn kleinkinderen hadden zich er nu kunnen mee amuseren...
De bikkels, de skoebidoe en de merrebollen: allemaal de revue gepasseerd, maar ik herinner me ook een yoyo-rage. De Duncan's waren de beste. Die kon je 'laten draaien' en er dan figuurkes mee maken. En ja, ook de Duncan's kwamen van bij Christaensens, beneden in den Euroshopping.
Lego had ik vooral.
Autokes van Matchbox en Dinky Toys.
Waar ik het meest mee speelde was mijn loodjesgeweer ( een Diana 35 ) en mijn Flobertje ( 9mm cartouchkes ) om de mussen en merels van onze Va zijn duiven- en kiekeskot te schieten en ook de ratten in de grachten en de waterput.
Ik woonde op den buiten ( Katelijne ), tegenwoordig denk ik niet dat er nog veel kinderen zo'n speelgoed krijgen, in de Kempen of de Ardennen misschien.
In ieder geval goed geamuseerd.

Tegenwoordig heb ik een Nintendo Wii op mijn TV staan, ik amuseer mij daarme kostelijk, straks ga ik nog eens een Messerschmit of 10 uit de lucht schieten en een partijtje golf spelen voor ik ga slapen (lacht)
Neen Sint,Onckelinckx en Bert den Bleiter hebben er voor gezorgd dat zulk speelgoed niet meer te krijgen is.
In de Jaren 70 had ge ook zo een constructiespeelgoed met blauwe plastieken pijpekes die ge aan elkander moest schuiven met kleine gele verbindingsstukjes. Naam ken ik niet meer.
En dan dat gedoe met die 2 bollen, elk aan een koord met zo een handvatje halverwege, zodat ge die bollen onder en boven uw hand kost laten botsen.
Dat maakte een lawaai en ik was er niet goed in, dus ik kreeg geregeld 1 van de bollen tegen mijn handen. En dat deed zeer. Naam ken ik niet meer.

Bikkelen daarentegen, dat kon ik zelfs met knikkers en soms smeten we er 2 of meer in de lucht en dan 3 resterende knikkers pakken en tegelijkertijd die 2 terug opvangen...

En Jan G., ge hebt gelijk : Dat spel met die kaarten... dat was Kwartetten !
De Rubiks-kubus en latere varianten daarop. Dat spel om met een touw tussen je handen patronen te vormen. En die metalen 'klikkers' die met Sinterklaas erg in trek waren.
In de jaren 70 was er ook eventes een revival van de tol. Een houten tol met een metalen punt. Iedereen had er een, in onze jongensschool.
@ Jan G :
Hier heb ik nog een uitleg met een foto van die Kwartet-spellen...

http://www.spelmagazijn.nl/...
Ja, die "klakkerkes", vroeger in de vorm van een kikvors, die je bij een bezoek aan Sinterklaas in den bazaar van zwarte Piet kreeg.
Die klakkertjes bestaan nog en worden verkocht in dierenspeciaalzaken.
Zij worden gebruikt bij het 'africhten' van honden.
Iemand zijn vingers nog laten kapot slaan met kastanjes aan een koordje ?
Hier nog nen uitleg met foto van het Pim-Pam-Pet-Spel...

http://nl.wikipedia.org/wik...
Waar ik vroeger ook nog heel veel mee gespeeld heb waren de soldaatjes en cowboys en indianen in papier maché. Velen hebben het krijgsgeweld helaas niet overleefd en de happy few die dat wel hebben gepresteerd, zijn thans te bezichtigen in het speelgoedmuseum.
<a href="http://allyoucanupload.webs..."><img border="0" src="http://aycu25.webshots.com/..." alt="Free Image Hosting at allyoucanupload.com"/></a>
@gimycko
Die winkel op de hoek van de
Bethanienstraat was toch "Bij Pauline" ?
Ik ken die klakkerkes ook nog, mijn eerste kennismaking met Mechelen ! Sinterklaas kwam van daar ergens begin jaren 70. Als Duffelaar kwamen we op bezoek bij de Sint, en kwamen we terug ... met klakkerkes. :-D
@ Germaine :
De naam van dat Winkeltje ken ik niet meer, dat is meer dan 35 jaar geleden.
Het lag op den Hoek van de Bethanienstraat en de Polderstraat en aan den overkant woonde oa Peter Dehornois, neef van Luc Dehornois die enkele huizen verder woonde in de Bethanienstraat en toen mijn beste vriend en schoolkameraadje was.
Het was den Tijd van de Kattekesman en Ravotten in den Bemd...
Mooi onderwerp, ik mis alleen de reacties van de vrouwkes: het touwspringen, hinkelparcours, spelletjes met een lange rekker...
Zo ziet ge maar dat mannen echte speelvogels zijn zeker
Björn: inderdaad! Ik ken ze stuk voor stuk. Maar waarom zo rolbevestigend? De vrouwkes speelden net zo graag met de knikkers, de bikkels, die verdomde touwtjes met balletjes aan die zo pijn deden aan je hand als je er niet mee overweg kon, de diabolo, vlooienspel, kwartetten, ... Noem maar op! Ze zijn allemaal de revue gepasseerd.
Hoi Hoi!

Leuk onderwerp, doet me met heimwee terug denken aan de tijd waar we 'speeltijd' hadden en waar we netjes in de rij moesten staan.

Touwspringen, scoubydoo, hinkelen, en zoals björn zegt: spelletjes met een lange rekker :D
Ik weet niet of we het dan over hetzelfde hebben, maar dat was een spelletje waar je al je vingers moest gebruiken om een soort doolhof te maken met die rekker. En dan kwam nam een vriendin het over en vervormde zij de rekker nog wat meer, en zo ging dat door tot je helemaal vastzat.
Kwartetten hebben wij ook nog gedaan, maar ook het 'stronten' was zeer populair.
Natuurlijk verzamelden we ook alles van de verschillende boybands (jaren '90) en ontstonden er echt clans van meisjes die elkaar niet konden uitstaan omdat zij fan waren van Take That en de andere clan fan was van Boyzone...
We brachten dan onze kaften mee met alle artikels, foto's en posters in en zo konden we op de speelplaats ruilen of kopen.
Ik weet ook nog dat het touwtje springen veranderde. We hadden altijd een gewoon springtouw gehad maar dan kwamen er nieuwe uit. Ik moest en zou een springtouw hebben dat een teller had!
En wat het hinkelen betreft: Elk meisje had toen wel een grote doos met gekleurde krijtjes (zo van die dikke stenen precies) waar ze de straat onveilig mee maakte.

Maar ook buiten de speelplaats verveelden we ons niet en dan denk ik vooral terug aan 'de rolschaats'!!!!
Dat was leuk joh!
Ook de houla houp was een fantastisch ding! Dan gingen we met z'n allen in een kring staan en begonnen we te houla houpen en de winnaar was diegene die het 't langst volhield.

Zucht
Die goeien ouwen tijd eh...
Aan Roger Kokken/J.T./en Peter
Die klakkertjes waarover jullie het hebben heb ik voor de eerste keer van de Goedheilig Man gekregen in een feeëriek ingerichte derde étage van de toenmalige Galeries Anspach aan de Bruul te Mechelen. Ik wist toen allang dat dat baardmonster nep was. Maar dat mocht hem de pret niet drukken. Die Sintbedoening was zo mooi opgevat in dat jaar 1947, juist na die macabere oorlogsjaren,dat we daar met onze ouders meerdere malen naartoe zijn gegaan. Ook de volwassenen kregen er geen genoeg van. Je kon toen nergens binnenkomen waar meerdere mensen met kinderen samen waren of er was er wel één of andere met zo'n onding aan het spelen.
Waar het vandaan kwam of wie het uitgevonden heeft meen ik te weten. Zij die de film The Longest Day hebben gezien (ik behoor tot een fervent ras dat die prent minstens al vijftien keer heeft zien voorbijflikkeren)herinnert zich dat, de achter de Duitse linies gedropte paratroopers zich moesten bedienen van dit klakkertje. Eénmaal om zich te laten horen in het donker. En als het een vriend was dan klikte die tweemaal terug (schiet me nu niet dood als het andersom was). Dus is het een beetje logisch dat snuggere zakenlui dit onding op de speelgoedmarkt brachten toen ze juist na WOII nog een aantal dozen in de Stock Americain hadden gevonden. Er dan nog enkele millioenen van bijmaken kon enkel de ergernis van leerkrachten en ouders naar nooit geziene pieken drijven. Als er soms iemand een ander verhaal heeft mag die het gaan uitleggen aan het graf van John Wayne of Richard Burton.
@ Jef, De eerste klakkertjes die ik mij herinner, waren tamelijk groot, in de vorm van een kikvors en er waren er in verschillende kleuren. Om die verzameling zo volledig mogelijk te hebben schoof ik dan ook meermaals daags aan tot ik tenslotte zo goed als weggejaagd werd. Jaren later waren die mooie grote klakkers verworden tot een prutsding met een sinterklaaskop op.
Maar het moet gezegd, elk jaar deden ze in "den Bazaar" hun uitreste best om op de 3e verdieping een schoon decor voor sinterklaas zijn troon te bouwen. Maar ik heb nooit geweten wie jaren lang als Zwarte Piet geschminkt was.
Ja, in 1962 heb ik aan de Eldorado ook nog aangeschoven voor "The longest day"
en idd er werden daar na de landing(volgens de film althans)klakkertjes gebruikt als een soort code. Natuurlijk minder plezant (alweer volgens de film) voor de onfortuinlijke Amerikaanse soldaat die het over en weer schuiven van het sluitstuk van het geweer van Hans Mof als een klakkertje interpreteerde....
Ik heb die film nadien ook nog enkele keren op TV gezien, enkele maanden geleden nog de ingekleurde versie.
Haha, toen ik 50 jaar na de landing in St. Maire Eglise was, zag ik daar aan de kerktoren een pop hangen die paratrooper John Steel moest voorstellen zodat hij door iedereen kon worden gezien vanop het dorpsplein. In werkelijkheid hing Steel aan de achterkant, maar ja.. de toerist mag ook wat hebben...
Men neme een op de speelplaats van het Koninklijk Atheneum of enig andere school staande lindeboom. Met een liggende zouden er direct problemen ontstaan. Men legt op een afstand van ongeveer één meter rond die geschiedenisrijke boomsoort, (welk dorp in Vlaanderen bezit geen linde die in 1830 werd geplant?) een versteviging van dalles aan. Kwestie van de leerlingen en leerkrachten te beletten hun voeten om te slaan in gestampte aarde. Dan bekomt men een door stenen afgeboorde knikkervelodroom. Dan luid men in het voorjaar de recreatiebel en een bende ongeregeld stormt de trappen af en de klaslokalen uit om zo vlug mogelijk de ruimte rond die boom te claimen om er zesdaagse of zoals wij het noemden piste rond te spelen. De mooiste visjes en boenkers (soorten knikkers of mèrrebollen) werden bovengehaald en de koppels werden geloot uit de gelukkigen die tijdens de tien minuten durende speeltijd een paar toeren rond de lindeboom mochten knikkeren om als eerste de streep van de glorie te bereiken. Zij die niet konden meespelen supporterden en gaven goede raad aan de meer gefortuneerden die rondjes rond de lindeboom draaiden. een joelende bende zich uitlevende jonge gasten. Een zesdaagse gelijk.
Ga de dag van vandaag kinderen (KIDS zoals men ze op een afschuwelijk anglofiele manier heeft omgedoopt) zoeken die de leute van het knikkerspel nog genieten. Ze zouden zich eens moeten inspannen om door hun knieën te zakken en met de tong vantussen de lippen priemend een knikker uit hun hand weg te schieten. Ho maar!
Ik probeer niet melig te worden, maar volgens mij missen ze met al de gesofistikeerde spellen die ze ter beschikking hebben de echte speelvreugde die in de tijd van "MINDER IS BETER" onze pret in het spel uitmaakte.
Ja, groet geloak Jef, ma 't zal noet ne mi weurre gallak as 't gewest is. En als ik eens heel diep in mijn door Alzheimer en ander ouderdomskwalen en -kwaaltjes geteisterd geheugen graaf, dan meen ik dat zo'n knikkerspel een "slangske" werd genoemd.
Ik herinner me nog dat ze in den Bazaar inderdaad hun best deden om het Sinterklaas-bezoek memorabel te maken.
Een gang met zware draperie en blacklights maakten het geheel zeer feeëriek.
Als kind was het een belevenis om de Sint in 't echt te zien.
En de klakkerkes met de Sinterklaaskop erop, waren nog wekenlang plezant speelgoed.
Met de knikkers spelen dat deden we op straat in de jaren vijftig. Als er maar diepe groeven waren tussen de kasseien dan waren we content. We maakten een gaatje in het midden van de straat tussen de kasseistenen en we vertrokken in de goot. De eerste, al knikkerend, in dat gaatje kreeg ne knikker van de anderen. Het feit dat die groeven tussen de kasseien zo diep waren, maakte het aartsmoeilijk om een concurent te kunnen wegschieten. Als er dan al eens een auto voorbijkwam dan raakte die toch geen knikkers want die lagen te diep. Het nagelbed van mijn rechterduim was regelmatig kapot en plakkers hadden we niet.
@ Jan G :
Zouden daar nog foto's van bestaan... van die klakkerkes met een Sinterklaaskop op ?
Ik vind er geen op het Internet...
Helaas, het is de tol die betaal aan mijn leeftijd dat ik dit kan vertellen, maar "in den tijd" kon het grut nog onbezorgd op straat spelen zonder het risico om overhoop gereden te worden. De meeste mensen hadden toen nog geen telefoon, laat staan een auto, zodat de straat (in mijn geval de Astridlaan)ons domein was. De meesten van mijn leeftijd hebben er ook leren fietsen, iets wat heden ten dage zeker niet aangewezen zou zijn.
Mijn eerste zakje "echte" knikkers kreeg ik toen ik in 1950 6 1/2 jaar was en dat kwam van 't bazarreke van Maria in de Hoogstraat(tussen de Brusselpoort en de St. Jacobsstraat) Maria leeft nog en woont op de Auwegemvaart in een appartementenblok naast "Den Balk (Café Plaisance). Ik denk dat ik toen van mijn ma een netje kreeg met 25 knikkers voor 5 frank. "Viskes" verschenen een jaar of 2 later en kostten toen 4 voor1 frank. De paarse waren de meest gegeerde en een dik viske kostte 1 frank (ee, meirrenbol die wel 4 x groter was).
De meesten speelden toen nog met knikkers uit "potjeir" die je onder je voet kon vermorzelen.
Op het "jeirwegske" voor de deur op de Astridlaan werd bijgevolg heftig geknikkerd of "landkappes" gespeeld. Dat was een rechthoek die in de aarde werd afgetekend en waar met een mes in gegooid werd. Er werd naargelang de inplanting van het mes een streep in het verlengde van het lemmer getrokken en de bedoeling was om ten lange leste het ganse "gebied" te veroveren.
Een ander spel met de meirebolle was een putje maken om daar de knikkers van de anderen uit te schieten.
We haden na afloop wel serieus zwarte knieën, maar we amuseerden ons toch.
Of, op de vaart werd van een of andere struik een tak afgebroken om een boog mee te maken en riet was er meer dan voldoende voor de fabricatie van de pijlen. Waa j'is den toad???

Hahaha, in dat speelgoedwinkelke verkochten ze ook stinkbommen. Die kostten 1 frank 't stuk en een grote stinkbom kostte er 5. Dat was een glazen bolletje met daarin wellicht een mengeling van ijzer en zwavelzuur. Ik vroeg aan Maria of die stinkbommen echt stonken en toen ze daarop bevestigend antwoordde, kocht ik er een van 5 frank, gooide die in haar winkel kapot en maakte dan dat ik buiten was.
... er was nog gene vtm, en gene gsm ...
"Elastieken"! en dan wie er het moeilijkst en verst geraakte met de figuren zonder te haperen. Maar wij deden ook veel spelletjes als "kleuren-overloop", "moeder-kip hoe laat is het", "zeemansloop" .. allemaal de bedoeling om aan de andere kant van het speelplein te geraken zonder afgetikt te worden door de persoon die halfweg stond.
@Roger, weet ge nog? Aan de ene kant had ge pistonnekes, zo'n papieren lint met 'boebeltjes' waar het slaghoedje zich bevond, maar ge had ook van die papieren bollekens, precies kleine knikkers, en die gaven meer lawaai. Dus wat deden wij? Die tegen de zijkant van de autobussen gooien onder de spoorwegbrug van de Nekkerspoel, kwestie van een 'extra dimensie' te geven aan de knal.
Luc, met die knalbollen heb ik ook nog "gespeeld" ;-)
We hadden ook van die zelfgemaakte, van een soort spaanse lucifers (zo werden die toch genoemd ...), dat waren opgedraaide soort van was-papiertjes met zwavel. Die maakten ze los, deden bij het zwavelkopke nog iets bij en draaide dan heel de boel binnenstebuiten weer vast tot een bolletje, en dat knalde ook goed.
Wat er nu juist bij ging weet ik niet meer, is toch al wel een behoorlijke tijd geleden ...
@Katrientje, wij kochten ons gerief ( bommekes en fuseekes )in de jaren vijftig in een winkeltje op de Nekkerspoel aan de rechtse kant tussen de gemeenteschool en de Borchtstraat. Ik denk dat de voormalige winkelpui nog bestaat. Mijn nieuwsgierigheid of kunde is nooit zover gegaan dat ik ze zelf wou maken. Gewoon gaan kopen en plzier maken op straat.
@ Luc, ja die "boemmekes" heb ik ook nog gekocht, ik dacht 5 voor 1 frank? En dan waren er ook nog de "vuurstenen", een soort kei dat met één of ander was beplakt en ook lawaai maakte als ge hem tegen de grond gooide. Fuzékes waren natuurlijk ook plezant en gaven een ferme knal. Zo plezant zelfs dat de vrouw van schilder Paul Tuerlinckx (die toen achter de hoek van de Vekestraat op de Auwegemvaart woonde en pas bevallen was) achter ons aan stoof omdat we de kleine hadden wakker gemaakt met ons lawaai.
Die knalbolletjes kon je destijds kopen in een doorschijnend plastiek zakje met een soort zagemeel tussen de bolletjes.
Wij schoten die met een ijzeren katapult af.
De voordeuren in de buurt waren standaard witte deuren en die waren ideaal om zo'n bolletjes op af te vuren :-)
Dat gaf dan mooie bruine vlekken op een witte achtergrond.
Als men dat nu op onze voordeur moest doen, zou't kot te klein zijn, maar toen deden wij het en dat mocht, lolll.
Wij haalden ons gerief over de kerk in Hofstade, of in den boekewinkel rechtover de colomakerk, bij de vader van Annie.

Nog een leuke rage waren de electriciteitsbuizen die dienst deden als blaaspijp voor pijltjes, gemaakt van opgerolde blaadjes uit Unigro-boeken.
@Roger: zo de klein joeng den duvel aandoen! Joeng toch!;-)
Ha de knikkers, de truc was om een paar knikkers te lenen (of te pikken, kinderen doe dit thuis niet) van een ander en dan van iedereen winnen en met kilos merrebollen naar huis gaan.
Het spel was bij ons interessant door de deksels van de rioolputten die vierkante puttekes bezaten zo kon je ook op een beperkte ruimte van pakweg 60x60 een mooi bord-knikkerspel spelen. Ook lange-afstandsknikkeren was interessant. Enfin je sprak op voorhand je regels af (je verzon ter plekke wat je wilde spelen en onderhandelde tot je regels had voor een spel dat je naar je eigen gedacht het beste kon winnen) en voerde dat nadien uit.
Ook de tollen waren interessant en kwamen op hun beurt jaarlijks terug.
Een andere weerkerend fenomeen waren de kaatsballen , twee zware plastieken bollen met touwtjes aan elkaar verbonden en die dan om het langst tegen elkaar knotsen, soms pijnlijk.
De gevouwen papieren scheldwoordenpuzzel, tof, je koos een nummer voor het aantal keren open en toedoen en selecteerde dan een veldje en je werd uitgemaakt voor wat er ook onder het klepje geschreven stond naar de fantasie van de creatieveling die het prulletje had gemaakt.....
@roger, dat "landkappes" dat je beschrijft speelden wij ook in de zomer. wij hadden het geluk in een gotvergeten steengruisstraatje te wonen zodat wij daar heer en meester waren.
King of the hill was er ook mogelijk want iemand had er ooit eens een kamion zand achtergelaten en dat was ideaal om baas over te spelen, naast de vele kampen in de struiken van omliggende boerewegen en velden.
@ Luc: ik ben niet in Mechelen opgegroeid, dus weet niet welke winkel je bedoelt ;-)
Ik werd - als meisje - geacht "braaf" te zijn, of tenminste toch braver dan de buurjongens. Dus was het voor mijn interessanter om ze zelf te maken, daarbij natuurlijk geholpen door diezelfde buurjongens ;-) Met de poppen spelen zat er bij mij niet in, hoe "zotter hoe liever" des te meer.

@Jan G.: verdekke ja zeg, blaaspijpjes, nog zoiets!! Alleen kreeg ons moeder het daarvan serieus op haar zenuwen, want toen zij jong was is er bij iemand eens een oog uitge"blazen" met zo'n pijltje ... Ons vader had voor m'n zusje en mij een "hoelahoep" gemaakt van zo'n electriciteitsbuis. Die van haar heeft lang geleefd, de mijne was na een dag al "perongeluk" uiteengevallen ... om er blaaspijpjes van te maken uiteraard :-)

Eigenlijk speelden wij vooral veel met wat er voorhanden was. Toen er een huis gebouwd werd in ons straat ... speelden wij met de achtergebleven stenen en cement (een "huis" gebouwd tussen de wielen van een achtergebleven camion, mét cement gemetst, dus tja, toen dat de eigenaars kwamen kijken waren ze niet zo content ...), boomhutten en ondergrondse hutten bouwen, zelfs "paard"rijden op de vette varkens van onze varkensboer ....
En voetballen met de (metalen) garagepoort als goal ... en bij elke goal maken dat we wegwaren, want dan kwam de gebuur naar buiten stormen dat we moesten ergens anders gaan spelen