Hells Bells 2007

met categorie:  
Afgelopen weekeind was weer een top weekeind! Natuurlijk niet omwille van de open monumentendag. Alhoewel ons Vlaanderen heel wat te bieden heeft op het vlak van geschiedkundige gebouwen, dat wel. Maar geef toe: we leven nu! En wat zijn die ouwe gebouwen toch allemaal saai en muf.
In Mechelen hebben ze er wat op gevonden: span een kabel tussen zo’n twee deelnemende gebouwen en geef het volk brood en spelen!
Da’s ook zo oud als de straat zal je zeggen. Maar wat geeft het nog steeds vonken!

Open monumentendag met een extra dimensie, daarvoor moet je in Mechelen zijn!

Klokjeswerpen zoals meegemaakt temidden van de aktie
Langs die bewuste kabel over de Grote Markt (het zijn er twee naast elkaar om precies te zijn) komen 20 vrij grote klokken naar beneden gezoefd, met enige tussenpozen. Elk van deze klokken barst open boven de, op dat moment, uitzinnig geworden menigte. Uit elk zo’n klok vallen 20 kleine, rode plastieken klokjes die door hun licht gewicht naar beneden dwarrelen. De menigte verdringt zich een ongeluk naar deze twintig kleine klokjes alsof ze gemaakt zijn van puur goud.
Want op één van deze staat een nummertje. En als je dat klokje bemachtigd hebt, dan dien je als de vliegende bliksem naar de burgemeester te lopen, bij wie je dan je plastieken klokje omruilt voor een mooie, bronzen (ok, geen goud dus…), blinkende klok waarop gegraveerd staat: Klokjeswerpen Mechelen 2007!

En vorig weekeind was het dus weer zover. Er werden weer 20 mooie, bronzen klokken weggegeven.

Wanneer de grote klok opengaat en de kleine klokjes naar beneden dwarrelen dan gaat natuurlijk iedereen door het lint. Iedereen verdrukt iedereen. Een beetje hardhandig. En het is nogal egoïstisch en ieder voor zich ook. Een onbedoelde elleboogstoot is gauw gegeven. En even snel ontvangen. Klokjeswerpen is dan ook niet voor watjes! Er lopen, jammer genoeg, ook kindjes tussen. Maar die gaan al gauw jankend en bloedend naar huis na de eerste klok en dan heb je pas echt het strijdveld open liggen voor volle aktie! Het is echt een unieke familie gebeurtenis en voor de kindjes onvergetelijk (zoals in traumatiserend).Vele klokjes vallen vervolgens gewoon tussen de menigte door op de grond. dan gaat iedereen op de knieën, hoofden komen dan gevaarlijk dicht bij elkaar, en botsen. Vingers worden verpletterd, nagels omgeplooid of afgescheurd… Wat zijn tradities leuk en onderhoudend!

Het Rode Kruis staat elke keer klaar aan de kant van de markt. Elk jaar hebben ze wel wat blutsen en builen te verzorgen.

Elke editie levert weer hartverwarmende verhalen op. Zo was er dit jaar iemand bij die een klokje met een nummertje kon bemachtigen. Eénmaal terug recht geklauterd en zondagse kleren afgestoft toonde de man fier z’n klokje door het voor zich omhoog te houden en te bewonderen zodat hij het zelf kon beseffen. Dat gaf dan weer een andere, minder gefortuneerde klokkenjager het idee om dat klokje uit de handen van de eerste eigenaar te ritsen en ermee aan de haal te gaan door de massa. Niet meer terug gezien.

Bevreemdend toch, wat zo’n klokje met je doet!

Mijn eigen verhaal van dit jaar is nog triester dan dat van 2005. Toen kwam zelfs niet één klokje in de buurt van mijn grijparmen. Dit jaar echter viel toch wel een klokje mét nummertje pardoes vlak voor me neer, zeker. Dwars door de menigte tot op de grond. Ik zag het nummertje in dat klokje, hoorde meteen een klik in m’n hersenen en gooide me zonder veel verder nadenken met volle massa in de richting van het eigenlijk best wel onnozele klokje. En maar grijpen en grijpen! Net zoals tientallen andere handen die het klokje bij wijlen aan het zicht ontrokken. Ik raakte het klokje zelfs aan, maar het totterde meteen ook weer weg. Toen ik een paar andere handen (beide van dezelfde eigenaar, bleek een weinig later) het klokje stevig zag omsluiten was het beslist.

De moed zakte in m’n schoenen. Voor de gelegenheid waren dat overigens de veiligheidsschoenen met stalen tip van het werk. Ik begon opeens te voelen dat ik m’n elleboog bezeerd had, en geleidelijk kwam ook de rest van m’n omgeving tot me terug.

En dat was het dan weer, het klokjeswerpen 2007! Gekneusd, gebroken en vol blauwe plekken wandel je naar huis. Voldaan, dat wel. Aan de kasseien van de Grote Markt hangt nog het bloed, te wachten om te worden weggespoeld bij de eerste regenbui.

Volgend jaar pas ik een andere, geheime strategie toe! Nog slechts 364 keren slapen…

Zie ook filmpje

Merlijn
Wel, Merlijn, weerom een mooi verhaal.. en weeral zeer knap geschreven !!!

.. al deel ik helemaal de passie niet: integendeel: in alle eerlijkheid: ik ontwijk telkenmale bewust de Grote Markt, als het weer eens Klokkenwerpen is !

Mekaar staan te vertrappelen, verdringen om toch maar zo'n klokje te bemachtigen: nee, dààr pas ik voor. Geef mij dan maar die "saaie" gebouwen ;-))
Gil heeft er eentje bemachtigd. Het was de eerste keer dat ik dit vreemd vermaak mocht meemaken !
Leuk, volks
hard maar eerlijk

Ik heb het niet mogen meemaken
maar het blijft voor mij ook
364 x slapen

De tip van de tip gaan we dan zeker toepassen
en ik ben naar een bijeenkomst van sportauto's en old timers geweest in Wijnegem, da's ook weer is iets anders ;-))
Klokkenwerpen is een traditie.
Toch prachtig om te zien hoe die mensen hun inleven? Ok, sommigen gaan net iets te ver :-)

Maar btw: je zet je kinderen daar toch niet tussen?

En voor een unieke reportage van die 'grote' klokken en de bediening: zie mijn flick pagina.
Bedankt voor je grappig en vooral levendig veslag Merlijn!
Ik stond eronder, zoals elk jaar, en nog nooit een klokje gevangen. Onze aller gekende Gil komt even een babbelke maken bij mij en net op dat moment vallen ze toch wel. Gil smijt zich volledig, met resultaat. Een bronzen klokje, hij stelde nog voor om het aan mij te geven. Erg bedankt Gil, maar dan wil ik het zelf verdienen, je hebt voor het joue eerlijk "gevochten". Tot bloedens toe :-)
http://www.flickr.com/photo...
Vroeger gebeurde deze traditie (ik geloof) na de Bloemenstoet...
Wanneer komt die eigenlijk terug ?

(Hallo, Bartje S. !)
Bloemenstoet zal er niet meer komen.
Allez Gil, nu kunnen we samen bellen in de straat, ik met bel anno 2005 en en jij met bel anno 2007 samen. Misschien klinkt het gelijk de beiaard op maandag

Nog slechts 11 keer (proberen te) slapen, en het barst weer los/open op de Grote Markt!