Mechelaars in Rome

met categorie:  
Door de eeuwen heen hebben vele Mechelse schilders de reis naar Rome aangevat...
De stad op de zeven heuvels oefende in de voorbije eeuwen een grote aantrekkingskracht uit op kunstenaars uit onze contreien - en de Mechelaars bleven niet achter.

De belangrijkste zestiende-eeuwse Mechelse schilder (die in Mechelen ook een straatnaam kreeg), Michiel van Coxcie (1499-1592) ging ook op reis naar de Eeuwige stad.
Hij maakte er een schitterende studiereis van; maakte in Rome er een aantal kunstwerken, en keerde geïnspireerd terug naar Mechelen.
Hier werd hij daarna de 'Vlaamse Rafaël' genoemd.
Voor de Sint-Romboutskathedraal maakte hij onderandere 'de besnijdenis van Christus'.
Op dat werk zit een Sibylle, duidelijk beïnvloed door de gelijknamige Michelangelofiguur op het plafond van de Sixtijnse kapel...

Ik ben pas terug uit Rome, en bezocht er de Santa-Maria dell'Anima.
En daar is best nog wel wat te zien van Coxcie!

n430ll
(foto: Jan Smets - beschilderde zijkapel door M.Coxcie)



De Santa Maria dell'Anima is een schitterende barokke kerk, in een zijstraat van het beroemde plein Piazza Navona.
Deze kerk is de stek van de Nederlanders, Duitsers en Oostenrijkers in Rome.
Hier ligt ook de enige Nederlandse Paus, Adrianus VI begraven.
Deze laatste was de zoon van een scheepsbouwer uit Utrecht, één van de leermeesters van 'ons' Kareltje V, en de laatste niet-Italiaanse kerkvorst voor Johannes-Paulus II.
En in deze kerk schilderde onze Michiel een aantal werken, waaronder de 'marteling van de Heilige Barbara' (rechts op de foto). Maar ook de andere schilderwerken in deze zijkapel zijn van de Mechelse kunstenaar.
Ik moest er even naar op zoek - en het was ook nog eens vrij duister in de kerk. Dus, ik diende m'n flits te gebruiken.
Hierboven dus het resultaat...

Maar ook andere zestiende-eeuwse Mechelaars waren actief in de stad van Remus en Romulus.
Zo was er ook ene Henrik Van den Broeck, beter bekend onder de naam Paludanus.
Deze maneblusser kreeg als eerste Vlaming opdracht één der muren van de Sixtijnse Kapel te beschilderen.
Stel je voor...
Het werk, 'De opstanding van Christus uit het graf', kan je bewonderen voordat je de kapel verlaat...
Niet iedereen heeft er jammer genoeg oog voor, want de spectaculaire fresco's van Michelangelo, eisen alle aandacht op!
Maar toch: alle Mechelaars die Rome nog zullen bezoeken, moeten er beslist attent op zijn!
Spijtig genoeg heb ik er geen foto's van kunnen maken, want dat is verboden in dit deel van de Vaticaanse musea.
Maar in het boek van medeblogger Rudi Demets (waar binnenkort een herwerkte uitgave van komt) - 'Mechelen , kunst van Middeleeuwen tot heden' - is er een foto van te bewonderen...

En dan was er ook nog Mechelaar Lodewijk Toeput.
Deze 'Lowie' was verdienstelijk als landschapsschilder, maar hij borstelde ook markt-en keukenscènes.
Hij veritalianiseerde zijn Vlaamse naam naar 'Pozzoserrato'...

Mechelaars in Rome...Misschien waren ze maar een voetnoot in de kunstgeschiedenis van de Eeuwige stad, maar toch leverden ze verdienstelijk werk!
Wij, Mechelaars, dienen er trots op te zijn!
Ik ben blij hun werk gezien te hebben de vorige dagen.
Enne: jij die Rome ook op jouw vakantie-agenda zet: maak beslist deze Mechelse 'zijsprongetjes' als je de andere 'Groten' gaat bekijken.
Bedankt Rudi om me de 'weg te wijzen'...
Rome, en Italie in het algemeen oefende een geweldige aantrekkingskracht uit op de kunstaars in de 16-17e eeuw.

De renaissance werd in Italie beoefend, en kwam door de reizen van verschillende kunstenaars naar onze regionen overgewaaid. Rubens bvb. ging op reis in 1600, en ook onze goede Mechelse Lucas Fayd'herbe zou naar het 'Dolce Italia' geweest zijn, ware het niet dat zijn vriendin (!) van hem een kindje verwachtte, zodat hij niet naar Italië kon, en moest trouwen.
Een ander voorbeeld van een Mechels schilder die in Italië carrière maakte en bij ons nagenoeg onbekend is, was dus Hendrik Van den Broeck. In Italië is hij bekend onder de naam Arrigo Paludano ofte Arrigo Fiammingo. Ik heb op internet wat opgezocht en het blijkt dat hij een lange tijd in Umbrië werkte (Perugia en Orvieto) en later aan de slag ging in Rome waar hij de verrijzenis van Christus op één van de muren van de Sixtijnse kapel maakte. Dat zal Jan ook wel gezien hebben denk ik.

In de buurt van Perugia schilderde hij fresco's in een kapel en één daarvan is ook een verrijzenis die trouwens veel lijkt op die van het Vaticaan, al is die van Perugia ouder.
De man overleed in Rome.

Hij had het schilderen van geen vreemden want zijn vader Crispijn, was ook een toentertijd bekend Mechels schilder
bedankt voor deze aanvullingen, Peter en Rudi!
Wat fijn weer culturele bagage mee te krijgen.En leuk om weten is dat Mechelen
zoveel kunstenaars telde(telt)! Mechelaars
zijn klaarblijkelijk ook reizigers. Als ik
ooit nog eens genoeg centen bij elkaar kan
sparen,bezoek ik vast en zéker Rome.

P.S Rudi laat jij iets weten wanneer je boek verschijnt?
Normaal in de loop van de maand mei driewielerke
Mechelen zendt zijn zonen uit, en sommige dochters. :-)
Bedankt voor diet weerom méér dan ineteressante verhaal, beste Jan, alsook Rudi en Peter voor de welkome aanvullingen....
Indertijd heb ik mijn thesis gemaakt over Michiel Coxcie en toen ben ik in Rome op zoek gegaan naar zijn fresco's. Toen was het kerkje nog gesloten en moest ik bij een norse concierge de sleutel gaan halen.
Blij om te vernemen dat het nu wel publiek toegankelijk is, of moest jij ook de sleutel gaan bedelen, Jans?

Die ontleningen van Coxcie bij andere Renaissance-grootmeesters zijn trouwens een leuke kunsthistorische oefening. Ook enkele figuren op zijn schilderijen in Sint-Rombouts zijn 'letterlijke' copies van Italiaanse voorbeelden. Plezant om te zoeken van waar ze afkomstig zijn (meestal Rafaël en Michelangelo).
Awel ik heb een boek over zonnewijzers en stedenbouw geschreven, ieder zijn vak hé, koendv.
@Koend; de kerk kan je binnen bepaalde openingstijden, dagelijks, zo binnnengaan. Je hoeft nu dus nergens een sleutel meer te vragen...