Foto van de dag

met categorie:  
Markt
(c) Jan Smets
Ik vind het varkentje wel leuk. Wie weet er meer van ?
Het huis met het varken noemde eertijds 'Stalenburg'(in zestiende eeuw) en 'Horenbreker' (in zeventiende eeuw). Toen de houten gevel vervangen werd door een stenen, veranderde de naam van het huis in ''t verken'.
Jan-Jozef Verberckt, varkensbeenhouwer, liet het oude pand verbouwen in 1774.
Hij liet een varken op de top plaatsen, evenals in het balkon.
Wel Jan, ik citeer Marcel Kocken:
'Jan-Jozef Verberckt, varkensbeenhouwer, verving in 1774 de houten gevel door een stenen, en plaatste een varken op de geveltop, die er nu trouwens nog prijkt. Het huis droeg dan ook de naam "Het Varken"'
Ja, ik had het ondertussen ook gevonden, en heb m'n reactie aangepast doordat ik oplossing vond in het boek van Ad.Reydams, over de namen en de korte geschiedenis der huizen van Mechelen.
Blijkbaar heb jij ondertussen ook info gesprokkeld - maar dan bij Kokken, en bijna gelijkertijd gepost... ;-)
Tiens, staat er in het balkon ook een Varken ?
Zo staat het tenminste in het boek - maar of dat nu nog zo is? ik betwijfel het... Dat varken lijkt me afgevoerd naar de slachtbank... ;-)
Bavaro Belge

Voor oudere Mechelaars blijft het huidige ‘Carlton’, het nummer 34, nog steeds bekend als ‘Bavaro-Belge’, een stamcafé waar heel wat bekende Mechelaars hun dagelijks zitje hadden. Vooral na, en zelfs voor, iedere gemeenteraadszitting in het stadhuis was deze ‘Bavaro’ het rendez-vous van sommige van onze vroede stadsbestuurders.

De oudste vermelding gaat terug tot in 1294 als ‘Staelborch’, wat in 1559 als ‘Stalenburcht’ en in 1591 als ‘Stalenborch’ werd geschreven. We hebben het raden van waar die benaming afkomstig is, al vinden we wel het woord burch of burg in terug, wat zou kunnen wijzen op een degelijk gebouwde en versterkte woning. In 1647 wordt het opeens ‘Horenbreker’, waarvoor we geen verklaring hebben teruggevonden.

In het vooruitzicht van de luisterlijke St Rumoldusjubelfeesten van 1775 liet de toenmalige eigenaar, de varkensbeenhouwer ‘Jan Jozef Verbercht’, de houten gevel verbouwen tot een stenen gevel, zoals hij nu nog altijd kan bewonderd worden. Bij die gelegenheid werd de geveltop bekroond met een stenen varkentje met gekrulde ijzeren staart. Logischerwijze kreeg het huis alsdan een nieuwe naam : ‘het Swijn’ wat in 1812 tot ‘het Verken’ evolueerde.

Volgens een ander absurd verhaal zou deze beenhouwer voortdurend met de uitbater van de aanpalende woning in ruzie gelegen hebben omdat het varkentje zijn ‘gevoeg’ deed in de goot van dit laatste huis.

Omstreeks 1900 werd de beenhouwerij omgebouwd tot een taverne, onder de naam ‘Bavaro-Belge’. Voor 1906 vonden we de naam van de uitbaters, J. Snoeys-Cremers ‘téléphone public nummer 25’.

Elektrisch licht

In 1911 werd het interieur grondig veranderd, na een aanbesteding welke op 7 januari plaats had. Bij de heropening begin 1912 maken de eigenaars publiciteit voor hun vernieuwde zaak, met ‘luisterlijk versierde zalen met elektrisch licht, buffetfroid in de bovenzaal en zelfs met orkest en verrassingen (op carnaval) zonder verhoging van de prijzen’.

Het volgend gedicht verscheen alsdan in onze Gazet van Mechelen :

Naar de Bavaro ga ik vast met Carnaval,
want deftig vermaak vindt men niet overal.
Daarbij ne pot, een lekker glaasje wijn,
voorwaar nergens kan men beter zijn.
Hongerige magen vinden er ne lekk’re’n beet,
alle goesting wordt voldaan, zo koud of heet.
Dorstigen laven, hongerigen spijzen,
naar den Bavaro zal men u wijzen.
Welkom dan burger, vreemd of vriend,
’t is op de Markt 34 dat g’het vindt.

In 1926 speelt ook de Bavaro in op het overgrote succes van de maandagavondbeiaardbespe-lingen van Jef Denyn, met het verstrekken van ‘soupers à la carte et à prix fixe pendant et après les concerts de carillon’. De vensters van de bovenzaal werden opengezet, opdat de tafelende luisteraars tenminste een zwak geluid van het beiaardconcert zouden kunnen opvangen.

In 1974 werd door de nieuwe uitbater, de oude naam veranderd in de huidige naam ‘Carlton’.

Uit ‘De huizen van de Grote Markt te Mechelen’
Artikelenreeks verschenen in de Gazet van Mechelen – MCMXCII
Verzameling en lay-out : Jef Mostaert
In 't Verken. (1)

Rond 1775 werden ook hier te Mechelen de eerste stenen huizen opgetrokken. Jan Jozef Verberckt, een verkensbeenhouwer, wonende op de Grote Markt, vernieuwde eveneens zijn houten voorgevel door een arduinen. Hij plaatste zelfs boven op de punt een zittend varken. Zo had dat beest een prachtig zicht over de drukte op de Grote Markt en op het standbeeld van Margaretha van Oostenrijk. Er was ook een uithangbord met in sierlijk geschreven letters In Het Verken&.
Nu begrijp je ook dit huis de nieuwe naam van Het Verken.
Jan Jozef Verberckt leefde wel in onmin met zijn buren. Deze, eigenaars van het Leeuwke, ruzieden omdat t verken zijn gevoeg doet in de dakgoot van het nevenstaand huis.

Enkele jaren later, 1794, toen de Sansculotten zich meester hadden gemaakt van onze stad, logeerde een hoge officier in dat prachtige huis op de Grote Markt.
Twee goede vrienden uit onze stad, een knecht van grote huize en een schoenlapper, keerden op de late avond huiswaarts.
Zij staken de Grote Markt over en zagen de hoge officier op het balkon staan van het huis. De twee mompelden: Zie dat verken daar eens staan!
In 't Verken (2)

Eens op de IJzerenleen, richting Hoogbrug, komt in volle draf een estafette op hen toe.
Citoyens, roept deze in het Frans, ben ik nog ver van de Grote Markt waar mijn generaal logeert?
De schoenlapper die geen woord Frans verstond, stond er verschrikt bij; maar de andere, die tijdens zijn dienst wel iets van die taal had geleerd, antwoordde: Helemaal niet, bij het gebouw op de hoek draait u naar rechts. Uw generaal logeert in De Drie Verkens.
De soldaat mompelde steeds maar, voor zover zijn tong het toeliet in de draaverkens, in de draaverkens. Ondertussen maakten die twee Mechelaars zich maar al te graag uit de voeten.
De estafette reed één- tot tweemaal de Grote Markt rond maar vond nergens dat uithangbord in de draaverkens. Hij voelde zich beetgenomen en spoedde zich terug de IJzerenleen op om die spotvogels een lesje te leren. Maar deze hadden zich wijselijk verstopt onder de Hoogbrug.
In 't Verken (3)

Wanhopig keerde de soldaat terug naar de Grote Markt, keek overal aandachtig rond en zag tenslotte zijn generaal op het balkon van het huis van Jozef Verberckt staan.
Maar wie denk je, is eigenlijk dat derde verken?
Op de puntgevel van het vernieuwde huis stond, voor wie niet kon lezen, één zittend verken; de anderen konden op het smeedijzeren balkon een verguld verken met opschrift In Het Verken, herkennen maar wie was nu het derde verken?
In 't Verken (4)

Inderdaad, de Sansculotten hebben in zeer korte tijdspanne onder mom van Vrijheid, Gelijkheid en Broederlijkheid Mechelen leeggeplunderd, waardevolle gebouwen gesloopt, mensen op slaven-transport gezet, anderen gefusilleerd.

Deze voorgevel met het varken in de top is tot op heden nog te bezichtigen.

Gestuurd door Alfons Leenders.
Uit Mechelse Kronieken
van F.A. Berlemont
Mooi verhaal Germaine! ;-)
Dank je wel, wie dan ook, voor het bewerken van mijn tekst!
Graag gedaan ... t was de moeite !
lijkt wel de avondlijke skyline van Istanbul of een andere exotische bestemming...
Daar zeg je me wat Bart...
Een paar jaar geleden vaarde ik van het Aziatische deel van Istanbul naar de overkant van de Bosporus, en zag tegen eenzelfde oranje gekleurde lucht de contouren van Aya-Sofia, Blauwe Moskee, Topkapi...
Prachtervaring...
Mechelen mag dan het ouwe Constantinopel niet zijn - maar met jouw vergelijking dacht ik ineens ook weer aan dat 'beeld'...
Een horenbreker was iemand die koehoorns bewerkte tot bijv. knopen, messenhandvaten of kammen

ik woon nu in de carlton en ja het is waar de varkens staan nog staads in hat balkon

maar ik heb echt nog meer informatie nodis wat was dat allemaal van stalenburch in1558