Louis: onze Amerikaanse Mechelaar...



(foto: Louis Wijckmans, enkele weken geleden op zijn negenenzeventigste verjaardag)

Graag wil ik hier plaats maken voor het levensverhaal van Louis Wijckmans, geboren Mechelaar, maar sinds 1955 wonende in de V.S.
Met het ouder worden is zijn heimwee naar onze stad steeds groter geworden (een stad die hij véle jaren niet meer zag) - Mechelenblogt behoorde tot zijn favorieten (al lukt het hem de laatste tijd niet om de 'juiste klik' te maken), en de Flickr-foto's van Mechelen bekijkt hij ook héél regelmatig...

Deze morgen kreeg ik zijn verhaal toegestuurd.
Ik breng het hier graag, met respect voor het 'origineel'.
Hier en daar verbeterde ik wel iets, omdat het Nederlands na die vele jaren, begrijpelijk, niet meer zo up-to-date is.
Maar ik heb de rest grotendeels ongemoeid gelaten...

'De Mechelse jaren'.... deel 1

'Mijn naam is Louis Wijckmans. Ik ben in Mechelen geboren, in de Zelestraat 44.
Mijn ouders waren arm; mijn vader was 'meubel-polierder', en mijn moeder hielp haar zuster met stoelen te vlechten.
Als kleine snotneus ben ik naar de bewaarschoolgeweest op het Klein Begijnhof, op de hoek van de Peperstraat.
Later ben ik naar de gemeenteschool geweest in de Sint-Jansstraat.
Toen ik 14 jaar oud was, ben ik als leerjongen in de garnierderij gaan werken bij Louis Tierens in den Heembeemd; en mijn laatste werkplaats was bij Staf Cautaert in de Pennepoelstraat, waar ik de oorlog heb doorgemaakt.
In 1947 ben ik getrouwd. Mijn vrouw was van de Pasbrug.
Na mijn huwelijk zijn we naar de Consciencestraat gaan wonen - mijn vrouw was een verkoopster voor de meubelwinkel Elwe.
Gedurende mijn jeugd in de Zelestraat, kan ik mij goed herinneren dat wij in de bomen gingen spelen op de vest aan de Maurits Sabbestraat.
Daar was een plaats waar zij de bomen zaagden (ik weet niet meer hoe die plaats noemde - het was voor de tijd dat die brug gebouwd werd...).
Wij hebben als kinderen veel tijd doorgebracht op het excerciseplein, op den Antwerpsesteenweg; maar ook op de Zavelenberg.
Wij gingen ook beukenootjes rapen in de dreef.
Ik herinner de tijd goed dat wij hadden gedurende de Zelestraat-kermis, de Serieuze Wandeling, de spelen die wij hadden...
Ik weet nog dat de mannen een valiesje moesten brengen, gevuld met klederen - die werden dan in de café's verstopt, en dan werden nummers afgeroepen. Dan moesten de mannen de valies met hun nummer gaan zoeken, en als zij die dan gevonden hadden, moesten zij de kleren aandoen... En natuurlijk wisten zij niet wat in die valies stak! Ge kunt u wel voorstellen hoe sommigen er uitzagen!
Ik vond het altijd plezierig om op onze toren te klimmen gedurende de Mechelse Kermis - dat was de enige tijd dat het open was.
Gedurende den oorlog waren wij gestraft door de Duitsers - en dan konden wij niet op straat komen na 6 pm.
Gedurende de zomer was dat niet plezierig. 's Avonds was alles donker. Ge kon geen licht laten buiten schijnen.
De feldpolizeikwam door de straten om radio's te vinden, van mensen die naar den engelse post aan het luisteren waren.
Ik herinner mij nog goed dat toen ik op een avond naar mijn grootmoeder ging, die nog altijd in nr.44 woonde (wij woonden toen in nr.72), ik mijn flashlight bij me had. Toen ik het in de straat aanstak, zag ik een camionet van de gestapo aan de café van de Pot.
Die waren aan het zoeken naar jonge mannen die gedesserteerd waren van gedwongen arbeid.
Ik durfde niet terug naar huis gaan in geval de gestapo mij volgde, en mijn vader zou oppikken.
Toen ik de camionet passeerde, stapte een man van achter die auto en zegde 'halt!' in het Duits. 'Ausweis bitte!'. Toen ik mijn paspooort bovenhaalde, en hij er naar zag, zei hij in het Vlaams : 'Het is al goed dat ge maar 14 jaar oud zijt, anders had ik u opgepikt' (en dat was een Mechelaar!).
Tijdens den oorlog ging ik met mijn vader en broer naar Battel op de citydump zitten voor ashes - die brandden goed in de stoof - ze gaven veel warmte af, maar ze bakten zo aaneen, zodat we ze van tijd met een tang uit de stoof moesten halen.
Wij verkochten ze voor 1 fr. per kilo.
Op een dag waren we op weg naar de Locomotiefstraat, recht tegenover het Arsenaal. Toen we op de Grote Markt waren, hoorden wij een alarm.
Wij zagen de vliegtuigen overkomen, en die kwamen een beetje lager.
Ik zegde tot mijn vader: 'Laat ons naar huis gaan; die komen voor ons!', en toen wij den Bruul indraaiden met ons stootkar, zagen wij de vlammen reeds uit de huizen slaan, kort tegen de Statie. Tegen dat wij thuis waren, waren er vier groepen over gevlogen, en hadden ze het Arsenaal gebombardeerd.
Twee uren later kwamen de mensen waar wij naartoe gingen, naar ons thuis - hun huis was zwaar beschadigd. Als wij direct naar ginder gegaan waren, in plaats van thuis te stoppen voor een tas soep, dan zouden we daar gansch in de middel geweest zijn!
Dat was in april, en dan kwam 1 mei... Toen kwamen zij in de nacht - maar die waren verkeerd: die kwamen voor de fabrieken aan de vaart, maar ze namen de Dijle bij mistake, en die maakten veel schade in de buurt van de Dobbelhuizen.
Wij zagen natuurlijk de joden naar de Dossinkazerne gebracht worden, en elke woensdag zagen wij hen opgeladen worden in die boxcars, en vele nachten werden we wakker gemaakt door geweerschoten, toen één van die joden wilde ontsnappen.
Ik zal ook nooit vergeten, toen ik op een dag op het dak zat van nr.44, om de pannen terug te leggen die allemaal verplaatst waren door de luchtverplaatsing, toen een VI op de kliniek in de Stassartstraat was gevallen.
Daar kwamen 2 V1's over, en ik had geen plaats om te schuilen ...
gelukkig vlogen zij voorts...
Dat is genoeg over dien tijd...
Kort nadat ik getrouwd was, ben ik dan op mijn eigen begonnen met mijn broer.
Wij begonnen in de Dobbelhuizen, maar dan zijn we naar de Maurits Sabbestraat verhuisd, recht tegenover de Gen.De Ceuninckstraat.
In mijn teenage-tijd heb ik veel tijd in den Alcazar doorgebracht.
Ik was een redelijk goede danser (mechelaar Roger Frison kan daar wel getuige van zijn - die heeft een paar van mijn beste vrienden leren kennen - wij waren leden van de Royal Club).
Ook was ik een hevige supporter van de Malinois. Ik was een vlagdrager voor de supportersclub 'de Pennepoel-vrienden'.

Ik ben geen boekschrijver, en het is wel moeilijk om aan alles te denken.
Ik denk: als ge iets begint te schrijven, dan volgt ge die weg, maar dan bypassed ge iets anders van gedurende die tijd herinnert...
Het is allemaal zo lang geleden...
Bye for now!'

Dit is een eerste deel van het verhaal van Louis. Ik splitste het wel in twee , omdat het vrij lang is.
Bedankt alvast voor deze boeiende notities Louis!
Volgende keer volgen we 'onze' Louis naar Amerika...

Prachtig verhaal Louis. Toen de V1 op de Elisabethkliniek in De Stassartstraat gevallen is, woonde ik als baby in nr 7 van de De Deckerstraat (vroegere Peperstraat). Van het hele gebeuren heb ik dus geen enkele herinnering, maar ik heb er wel een souvenierke aan overgehouden: door de luchtverplaatsing was er op ons appartement wat rondvliegend glas en daarvan hield ik een een klein litteken op mijn slaap over. Maar mettertijd is dat in mijn haar gegroeid.
Ik heb Louis al bedankt voor zijn verhaal,maar spijtig genoeg kan hij dit op den blogt niet lezen.Vanaf April kan hij geen contact meer leggen met blogt.De foto's kan hij nogwel bekijken(raar maar waar) vroeger stond hij regelmatig met een reactie op den blogt,maar sinds april lukt hem dat niet meer.Wie kan hem helpen???
Bedankt Louis (en Jan) voor dit verhaal. Ik kijk al uit naar deel 2. Ik hou van verhalen des levens en zeker uit onze eigen stad.
Ik heb onlangs met Louis een uurtje aan de lijn geweest om hem op Mechelen Blogt te krijgen. Helaas heb ik hem niet kunnen helpen, maar het is een fijne man, met een heel sappig Amerikaans/Mechels dialectje ...
Zeer boeiend verhaal, ik kijk al uit naar Deel II !
Bedankt, Louis, bedant Jan !

Nog van da...
Fijn Louis dat je "onze" tijd zo sappig verteld. Zonder wrok of haat....de tijd heelt vele wonden, helaas niet alle.
Wie geen oorlog meemaakte kan zich dat moeilijk voorstellen. En films zijn meestal heldenverhalen en geromantiseerd.
Jos schreef over die tijd twee boeken.
Te beschouwen als logboeken.Uitverkocht hoor, dit is geen propagande!
Verschillende scoutsbroers zijn gestorven in de bombardementen.
Op 29 novenber 1944 viel een V I in de Stassartstraat ter hoogte van de Sint-Elisabethkliniek.
24 doden waaronder scoutsvriend Gustaaf Vermetten, hij reed er voorbij met een stootkar en werd verpletterd onder het puin van de tegenoverliggende bakkerij Silverans. Uren hebben scouts en de PLB gezocht naar Staf, in de hoop dat hij nog zou leven. De verpulverde stootkar gaf de plaats van het drama aan.
Ps. Op de Mechelse beeldbank staan foto's van de verwoeste kliniek.
Ja Peter, als je met deze man aan de telefoon hangt, dan zijn het géén korte gesprekken...
Ik kreeg reeds driemaal telefoon van hem uit Amerika, en we mailen regelmatig. Louis is een bijzonder innemende, vriendelijke en gevoelige man, die zijn liefde voor z'n geboortestad niet onder stoelen of banken steekt! Door leeftijd en gezondheid is het helaas niet meer mogelijk de grote plas over te steken, en zijn laatste bezoek dateert al van zowat 25 jaar geleden...
Gelukkig is er telefoon en internet, en hebben Louis en verscheidene Mechelaars, die mekaar voor de tijd van Mechelenblogt niet kenden, regelmatig contact.
Mooi toch.
Louis geniet ervan - de man woont alleen, sinds zijn vrouw vorig jaar overleed...
Hij bekijkt met plezier de foto's op flickr, en staat regelmatig verbaasd over de veranderingen die zijn stad heeft ondergaan...
Ter atentie van vriend Jans even een kleine rechtzetting onze vriend Louis Wyckmans is nog maar 79 jaartjes jong hij is geboren op 18 juli 1927
Bedankt Roger voor deze rechtzetting!
Sorry Louis, ik maakte jou ouder dan je bent...
ik verander het dadelijk in de tekst hierboven.
De plaats waar ze bomen zaagden waarvan sprake was waarschijnlijk bij houthandel Dries, waar nu de parking van de Carrefour is. Of een beetje verder bij de "Mechelse Houthandel" waar nu de Mc Donalds is.
Het zal wellicht houthandel Dries geweest zijn. Louis spreekt van "aan de M. Sabbestraat". De Mechelse Houthandel lag aan de O. Van Kesbeeckstraat.
Roger Frison, Bedankt!
Ik voelde me plots een jaar ouder, zelfde geboortejaar als Louis weet je...! Foei Jans, maar missen is menselijk, daarom reageerde ik daar niet op: Absolutie zonder penitentie!
tot al de bloggers voor hun vriendelijke replys,en Jan zijt maar niet bezorgd als ge een fout geschreven hebt,het is heel mooi gedaan.en ja ,het was de houthandelaar Dries,Roger,maar de bomen lagen aan den oever van de vest,hetwelk was tuschen de M.Sabbestraat en de O.Van Kesbeeckstraat ,Sorry Roger. Louis.PS Ik ben blij dat ik terug op Mechelen Blogt kan aanklikken....I love you all.
Welcome back Louis !!
Groetjes voor Louis vanwege Nante Resseler, een vroegere vriend van Louis.
Louis en Nante hebben heel wat tijd doorgebragt in één van de vele cafés in Mechelen. Nante is mijn oom en is geboren en getogen op Schonenberg. Hij kan zelf niet met émail werken maar hoop via mij toch de groetjes te kunnen overbrengen aan Louis.Nokel Nant is nog altijd een hevig suporter van Malinois!
Nog een reactie voor Louis vanwege Nante Resseler.
Mijn nonkel hoop vlug het tweede deel te kunnen lezen.Ik zal zoveel mogelijk zijn herinneringen aan Louis proberen te noteren en door mailen. De verhalen van dat soort generatiegenoten is bijzonder interessant, boeiend, soms triest maar meestal gekruid met veel humor en veel levensvreugde!!! Xjes Camilia
Tof Camilia!
Louis zal opgetogen zijn met deze reacties van Nante...
Die goeie Louis is tegenwoordig meer 'in Mechelen' dan in Amerika...
(tenminste op het internet...).

PS: leuk dat jij ook je ouwe stad niet vergeet Camilia.
Jij bent toch een Mechelse niet?
Op een actrice als jij die zo knap en naturel 'speelt' zijn we in onze stad fier hoor...

Louis heel mooi dat ze in Mechelen zo aan u denken

proficiat voor het Mechelen blogt

'Onze' Louis - hier op de foto met zijn ouders en broer Pierre in 1932, in de Zelestraat.  Vandaag werd hij - onze Amerikaanse Mechelaar, die toch één van onze trouwste bloggers is, 82 jaar.  Alle dagen vertoeft hij via het internet in onze Dijlestad - de stad van zijn kinderjaren.

Louis: we wensen je een heel gelukkige verjaardag, daar ver over zee!  Blijf nog lang bij ons op Mechelenblogt!

Louis, nen dikke proficiat en oep na de drâentagteg.

 Ook ik wens me hierbij aan te sluiten. Happy Birdday Louis.

Happy Birthday, Louis USA !

En nao moette goa e lieke zinge !

:-)

 Ja Gim, mijn engels is nog slechter dan mijn duits.Te weinig repetitie zeker.

@Louis: ik ken je wel niet persoonlijk maar je bent één van die onverbeterbare motives van Mechelenblogt en daarom drink ik er eentje ( en ik hoop dat je mee doet ) op je onverwoestbare gezondheid! Schol!

Bloggers,bedankt voor al de mooie wensen.Ik weet ,het is een beetje laat,maar ik heb zoojuist toch  weer eens in de archiefs aan het snuffelen geweest.Verleden week heb ik ongeveer 3 uren bezig geweest om mezelf UP TO  DATE te brengen met Jan's fotos.Groetjes van over de plas,Louis