'Greetings from Indiana, Louis.'

('Needlepoint' van het Straatje zonder Eind', dat Louis Wijckmans zowat 20 jaar geleden maakte...)



In dit tweede deel vervolgen we het levensverhaal van'onze Mechelse Amerikaan' Louis Wijckmans.
In het eerste deeltje vertelt hij over zijn jeugdjaren in de Zelestaat, over de oorlogsjaren..., en zijn beginnend beroepsleven...

'Naar Amerika!' deel 2

'Kort nadat ik getrouwd was, ben ik dan op mijn eigen begonnen met mijn broer. Wij begonnen in de Dobbelhuizen, maar dan zijn wij naar de Maurits Sabbestraat verhuisd, recht tegenover de Generaal de Ceuninckstraat...'
...
Ondertussen was mijn schoonbroer in de airforce gegaan, en was hij naar de USA gestuurd voor pilottraining op Hondo-airbase in Texas.
Toen hij nog zes uur te vliegen had voor zijn wings, crashte hij, en werd hij naar Winnipeg in Canada gezonden voor navigator-training.
In Winnipeg leerden hij, en een paar andere Belgen, een Canadees koppel kennen, die hen uitnodigden bij hun thuis, waar ze dan spoedig elk weekend doorbrachten.
Op één van die weekends werd mijn schoonbroer ziek, en zij brachten hem terug naar de base, waar hij nog zieker werd.
Wij kregen bericht van de chaplain van de base - een telegram stating - dat, indien mogelijk, iemand zéker naar Canada zou moeten komen, omdat men écht dacht hij het niet zou halen...
Mijn vrouw was de enige die Engels kon spreken, en zij probeerde om te gaan. Alléén...hadden we het geld niet.
We gingen naar de Belgische luchtmacht. Maar die wilde niets doen.
Wij gingen naar het governement... met hetzelfde resultaat. Die zegden zelfs gewoon dat als wij in Canada zouden toekomen, de broer van mijn vrouw zéker zou dood zijn...
Toen gingen we naar de Canadese ambassadeur, en wij vertelden over het voorval.
Deze zegde gewoon: 'maak uw paspoort gereed, ik ga een telegram sturen naar Winnipeg, en als het waar is, zal ik u telefoneren'.
Dit heeft hij ook gedaan in 24 uur. Maar mijn vrouw moest naar Engeland gaan, naar North Luffenham, waar een Canadese airbase was.
Wij gingen terug naar het Belgisch governement om te zien dat zijn mijn vrouw haar ticket wilden betalen voor Engeland - en hun antwoord was: 'Neen'.
Zo, wij betaalden dus zélf voor de flight naar Engeland.
Toen zij in North Luffenham toekwam, stond een staffcar te wachten op haar, die haar vervoerde naar de base, en vandaar is zij met een transportvliegtuig naar Winnipeg gevlogen.
In Winnipeg heeft zij dan bij die Canadese familie verbleven. De Canadese governement lieten haar dan werken.
Mijn vrouw heeft daar drie maanden verbleven. Haar broer is er goed doorgekomen, en leeft nu nog altijd in Muizen.
Toen mijn vrouw thuis kwam (wij hadden wat last met mijn schoonzuster door jaloezie), vroeg mijn vrouw of dat ik naar Canada wou gaan...
Dat was natuurlijk een grote beslissing, daar ik geen woord Engels kon spreken.
Maar toch...
Wij verkochten mijn deel van de zaak aan mijn broer, en we vertrokken op 3 mei 1955 naar Cannes, waar wij inscheepten.
Wij hadden een mooi schip: de 'Homeric' van de Homesline.
Na 6 'zieke' dagen, kwamen we aan in Quebec, waar wij dan de trein namen naar Winnipeg.
Toen merkte ik dadelijk hoe groot Canada was! Twee dagen op een zeer snelle trein tot Winnipeg, en dan ben je nog maar halfweg tot Vancouver...
Ik vond een job in een garnierderij, in het bezit van joden. Die profiteerden wel van de imigrants...
Ik heb daar een paar dagen verbleven, en vond ander werk in een auto-dealership (Chrysler en Plymouth), in de used car dept., waar wij de auto's terug 'proper' maakten om te verkomen.
Het Canadees koppel kwam in de zomer teug naar Winnipeg (zij waren ondertussen naar Santa Monica in California verhuist).
Het was de eerste keer dat ik hen zag.
Zij vroegen of ik geïnteresseerd was om naar California te verhuizen.
Ik zei 'Yes', want na een paar maanden Canadian winter was ik gereed om te gaan waar het warmer was.
Zij zouden ons sponseren.
Zo verlieten we Winnipeg op 2 december 1955.
Toen wij in California toekwamen, kreeg mijn vrouw werk, daar waar die Canadese vrouw werkte.
Ik moest natuurlijk werk vinden - hetgeen niet gemakkelijk was, omdat ik nog geen Engels kon spreken.
Maar na een paar dagen vond ik toch iets.
Maar...de Kerstdagen kwamen, en dan was er niet veel werk - Ik werd afgedankt.
Na een paar kleine jobs, zegde de man die beneden ons woonde, dat ik moest proberen in de telefoon Co.
(Hij was superviser there...)
Ik moest een test doen, maar zij lieten mij mijn dictionair meebrengen...
Wel: het lukte, en op 11 november 1957 begon ik mijn carrier als een telefoon man, inside een telefoon-centrale.
Ik ben daar gebleven tot 1998. Toen ben ik op pensioen gegaan.
In 1969 heb ik dan mijn tweede vrouw leren kennen.
We zijn getrouwd op 6 december - haar verjaardag was 7 december (Pearl Harbor-day).
Ik had veel zorgen in het begin, door de ziekte van van vrouw.
We zijn 35 jaar getrouwd geweest. Op 22 november is zij gestorven...
Na mijn pensioen zijn we naar Indiana gaan wonen, omdat dit de homestate van mijn vrouw was.
Het is lhier kalmer dan in Los Angeles. Daar heb ik een paar earth-quakes meegemaakt.
(alhoewel we hier ook tornado's hebben).
Ik heb een zoon uit mijn eerste huwelijk. Hij woont in Arizona, en werkt in management voor Cisco. Hij doet veel reizen (Sidney, New Delhi...).
Ik heb een broer die in Sporingfield Massashusset woont, en een zuster die in Tienen woont.
Dit is een betje van mijn leven.
Ik ben heel blij dat ik enkele Mechelaars heb leren kennen door Mechelenblogt.
(spijtig dat ik momenteel niet meer kan 'aanloggen'...)
Greetings from Indiana.
Louis.'

Bedankt Louis voor het optekenen van uw levensverhaal, een verhaal dat begon in de Mechelse binnenstad, en nu voortgezet wordt in de VS.
Het ga je goed!
Jij bent Mechelen niet vergeten - maar weet: Mechelen vergeet ook jou niet... ;-)
 

Proficiat Louis, een mooie levensschets.
En dat u "steekwerk" uitvoerde, was je stijlgarnierder? In elk geval een geslaagde "needlepoint". Eén van mijn broers deed en doet dat nog.
Nog mooie rustige levensjaren gewenst.
Jos
Ik kreeg juist bericht van 'onze Louis' - binnen een drietal weken is het euvel opgelost, en kan onze vriend terug, na lange tijd afwezigheid, op Mechelenblogt...
Ik ben blij voor hem...
En..., we gaan dus terug reacties krijgen uit de States...
Om naar uit te kijken!
Schitterend news. I am looking forward om de Louis news te lezen.
:)
Hoera,de Louis is terug.wyckmans@sbcglobal.net
Welkom 'back' op Mechelenblogt Louis!

Binnenkort terug reacties uit Amerika?
nogmaals vanharte bedankt.Mechelen is mijn geboorte stad,en dat zit in mijn bloed,Ik zal Mechelen nooit vergeten,en ik ben echt blij dat ik van tijd mijn 2centen kan bijvoegen in de reacties,gij zijt allemaal very special friends,ik kan julie ook zeggen dat mijn mechels begint terug te komen,ge kunt niet geloven hoe veel ge vergeet als ge het niet meer spreekt.Tot Later ,de Louis (LouLou pour les dames) ha ha.
Welcome home louis.
aan josvandenhoek,bedankt voor uw reply;ik heb zoowat van alles gemaakt,wij hebben (mijn broer en ik)zetels gemaakt voor Moens in de Consciencestraat.Louis XV,Chippendale,Frans Provinciaal,enz,als ook moderne zetels.Ik maak geen needlepoint meer,mijn oogen zijn niet meer gelijk die waren 20 jaren geleden,Louis
Welkom terug, beste Louis!! Or shall I say: Welcome Back ;-)

Ik heb juist een fout gevevonden im mijn Levens story (part 2) IK BEN OP PENSIOEN GEGAAN in 1989 (niet  1998) Dat was na 32 jaren dienst,