Gebruers, Antunes en Thielemans trakteren op masterclass instant componeren



Wàt de muzikanten vanavond precies gaan brengen, weet ik niet, dat weten ze trouwens zelf ook niet, en dat is de bedoeling”,  sprak Jazzzolderbezieler Lejo Vanhaelen, zo niet alleen perfect het concert inleidend, vrijdagavond 22 juli 2016 bij Jazzzolder Mechelen, maar meteen ook een mooie definitie gevend van wat freejazz inhoudt.

Intense inteligente improvisaties waren ons deel die vrijdagavond, met drie topmuzikanten die vanuit het absolute niets tot mooie composities kwamen. En dat zonder een plan en met als enige afspraak: dat die er niet was, of misschien ook wel het respecteren van de pauze en eindtijd.

Zonnewijzer Mijlpaal

 

(foto's: Jan Smets)

Voor de tweede keer in korte tijd levert blogger Tony Schaerlaeken ons een boeiend verhaal!  Het katapulteert ons terug naar 1835 toen onze stad spoorweggeschiedenis schreef.  De eerste trein op het Europese vasteland reed vanuit Brussel Mechelen binnen. En onze Dijlestad werd hiermee het middelpunt van het Belgische spoorwegnet.  Een Mijlpaal werd neergepoot en na enkele keren te zijn verhuisd staat hij nu te pronken op het Koning Albertplein voor het station waarvan de laatste dagen ook geteld zijn.  Bekijk dat stadsgezicht nog maar eens goed de volgende jaren, want binnen afzienbare tijd zal dit plein er totaal anders uitzien.  Maar goed.  Het gaat dus over deze merkwaardige Mijlpaal.  Tony weet er nog wat méér verrassends over te vertellen... 

 

en het vuurwerk knalde...

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

Toen 'den bouquet'  Grote Markt en haar illustere toren feeëriek in vuur en vlam zette,en de vele 'oh's' en 'ah's' niet van de lucht waren, viel het doek over deze Nationale Feestdag.  Ordediensten hadden het drukker dan ooit voordien, en konden na afloop opgelucht ademhalen.  Alles verliep vlekkeloos.  God zij dank.  Of je nou Belg in hart en nieren bent en met de krop in de keel en in opperste ontroering de tricolore met grenzeloze eerbied bejegent, of het je weinig tot geen moer kan schelen: we zijn dus allemaal inwoners van dit zo anachronistische en vaak absurde landje aan de Noordzee, Vlaams of Waals of wat dan ook.  Loop je warm voor ons dierbaar België, of laat het je koud:  het maakt me niet uit.  Ik denk aan de woorden van ons volkslied.  Of je het nu doet voor 'Vorst' of 'recht'... ; dat moet je zélf uitmaken.  Laat het ons maar vooral doen voor die 'vrijheid'.  Voor die vrijheid om onze plicht te doen, voor die vrijheid van handelen en denken en spreken en doen.  Voor die vrijheid om lief te hebben en de vrijheid om 'foert' te zeggen aan doemdenken.  De wereld is niet mooi, maar we hebben de vrijheid om keuzes te maken en om te proberen deze wereld in deze niet zo fraaie tijden mooier in te kleuren....

 

begrafenis

met categorie:  

Blijkbaar is er wat te doen over de plaats waar men zijn doden mag begraven. Ik las ' onlangs ' dat onze voormalige heerser, keizer Jozef II, enkele honderden jaren terug reeds zo vooruitziend was om op de spiksplinternieuwe begraafplaats van Mechelen, plaatsen te voorzien voor andersdenkenken. Waarschijnlijk hebben de huidige vroede vaderen dat over het het hoofd gezien.

De leeuwen van den Beyaert

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

Onlangs kreeg ik een vraag toegestuurd van één van onze trouwste bloglezers: Tony Schaerlaeken.   Dat deze met méér dan een nauwlettend oog door de stad dwaalt weten we al langer.  Hij scoort dan ook goed in onze sporadische fotokwissen.  Zo archiveerde hij al een tijd geleden alle mogelijke heiligenbeelden in het Mechelse straatbeeld.  Met succes.  Onze stad maakt er nu ook werk van om deze kleine monumentale relieken in ere te herstellen.  Zelf blijft Tony er héél bescheiden bij.  Het gaat niet om zijn naam, maar wel om de liefde voor zijn stad.  Sinds enkele maanden is de man weer gedreven op pad.  Deze keer fotografeerde en inventariseerde hij alle mogelijke dierenafbeeldingen die je maar kan vinden in onze Dijlestad.

En daar gaat nu juist zijn vraag over...  Op het postgebouw - Huis Den Beyaert - kan je een aantal leeuwen terugvinden die een schild dragen...

 

"Wie doet het licht uit?"

  (foto's: Jan Smets)

In hun inkrimpend wereldje zijn traplift, krukken en looprekje onmisbare attributen geworden.  Maar voorlopig lukt het hen best op deze manier.  Oud willen ze zeker nog niet genoemd worden, al zijn ze tussen de 75 en 91 jaar oud.  Ze zijn als de Laatsten der Mohikanen: vier zusters - Norbertienen - de laatste nonnen van Mechelen.  Er zijn er nog wel die los van een orde in deze stad wonen of actief zijn, maar Benedicta, Cecilia, Bernadette en Norberta zijn wel de laatsten van een religieuze kloostercongregatie.  Ooit zag deze aartsbisschoppelijke stad zwart van pastoors, paters en zusters...  Die tijd is voorgoed voorbij.  Vandaag heb ik hen ontmoet.  Ik werd méér dan gastvrij ontvangen in hun klooster in de Voochtstraat, met koffie en "nog een wafel?"  Het duurde niet lang voor het ijs gebroken was, en honderduit vertelden ze over hun leven en werk.  Na m'n verhaal over de laatste gasthuisnonnen en de laatste écht Mechelse jezuïet, is het de beurt aan hen... 

Ze weten natuurlijk ook wel dat ze in hun laatste levensfase zitten.  "Wie gaat het licht uitdoen?"  Het houdt hen wel bezig.  En toch. Ze zien wel wat het worden zal... Dit zusterkwartet woont samen in het klooster tussen Voochtstraat en Bleekstraat dat ze eind van de jaren zestig overnamen van de Zwartzusters die in fusie gingen met een paar andere orden en verhuisden naar Huis Cadix in de Merodestraat.  Ondertussen is dat verhaal ook afgelopen.

Zij blijven trouw op post: vier kranige dames die hun hele leven hard gewerkt hebben en nu het wat rustiger aan doen.  We praten over hun roeping, hun werk, hun dagdagelijkse bezigheden...

 

Terugdenkend aan Mandus...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

"Zoek in alles het positieve!"  zei hij altijd.  "Hij was zéker een gelukkig man.  Vake focuste op de mooie dingen in het leven. In zijn kinderjaren liep hij een aantal kwetsuren op.  Zijn moeder stierf in ht kraambed toen hij een jaar of zeven was.  Maar daar wou hij later allemaal niet te veel bij blijven stilstaan.  Vake was een levensgenieter en een sociaal bewogen man.  Zo wil ik hem ook altijd blijven herinneren.  Niet alleen als de bekende en getalenteerde acteur maar vooral als 'groot mens'....  Hij was een levend voorbeeld voor mij"

Veerle De Vos praat rustig en met veel liefde over haar vader.  Samen halen we herinneringen op aan Mandus.  Ik zit met haar en met 'moeke' Godelieve Van den Broeck, zijn weduwe, in de gezellige woonkamer van het appartement in de Bleekstraat. Mandus De Vos heeft ook nog in deze blok gewoond, maar wél in een ander appartement.  Na zijn plotse dood kon Godelieve het emotioneel niet meer aan om daar te blijven.  Ze blééf geconfronteerd met de plek waar hij stierf.  De herinneringen verhuisden mee, maar kregen een andere 'plaats'.  Dat lukte beter zo.  Ook Mandus kreeg een andere 'plek' in hun leven en dat van Koen, zijn zoon.  "Dood ben je pas als je bent vergeten..." herhaalt Veerle de bekende woorden.  Zo is het.  "Mandus komt nog regelmatig bij ons over de vloer, hoorde ik onlangs zeggen door een aantal mensen op de viering van het zestigjarig bestaan van MMT-t'Arsenaal en het afscheid van directeur Michaël De Cock. Zijn naam zou geregeld vallen in een gesprek.  Dat doet me deugd!" vult Godelieve aan.  Op 19 augustus zal het reeds twintig jaar geleden zijn dat Mandus - op zijn zestigste - heel onverwacht stierf aan de gevolgen van een hartaderbreuk.  Twintig jaar reeds.  Ik sta er zelf versteld van dat het al zo lang geleden is.

Terwijl ik deze woorden tik zie ik op de scheurkalender dat één van de heiligen van deze dag Bonaventura is... 

 

Mexit - vervolg

met categorie:  

De enige manier om op deze blog nog gelezen te worden is blijkbaar een topic te openen. Commentaren zijn onzichtbaar gemaakt tenzij op de topic zelf.

Om te zien of er nog reacties zijn noteer ik van iedere topic het aantal reacties want dat wordt wel opgegeven. Indien dat getal verandert dan ga ik kijken naar de bijgekomen reactie op de desbetreffende topic. Op die manier weet ik eindelijk wat iemand als commentaar kwijt wil.

Frank Renette: illustrator van ons Guldenboek

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets - Frank Renette)

Het gebruik lijkt in een aantal gemeenten stilaan opgedoekt te worden, en andere 'formules' komen in zwang.  Maar Mechelen houdt gelukkig deze mooie traditie in ere.  Bij elk officieel bezoek wordt in het stadhuis het Guldenboek van de stad plechtig aangeboden aan de eregast, die het dan mag tekenen.  Het huidige Guldenboek dat op het stadhuis bij de dienst Protocol bewaard wordt, dateert van 1974 nadat het vorige exemplaar dat voor de eerste keer werd voorgelegd in 1891 vol was.  Dat boek is terug te vinden in het stadsarchief. Het tegenwoordige Guldenboek heeft een mooi rood lederen kaft met een Mechels wapenschild en heeft goudopdruk.  Het is de Mechelse kunstenaar Frank Renette die de eer heeft om het telkenmale te illustreren.  En dat doet hij met heel veel vakkennis en heel minitieus.  Zijn vuurproef kreeg hij bij het bezoek in 2013 van het kersverse koningspaar Filip en Mathilde aan onze stad ter gelegenheid van de Cavalcade...

 

Dijlefeesten zijn nog lang niet oud

Al voor de 41ste keer was de Vismarkt (en sinds vorig jaar ook de Melaan) het decor voor de Dijlefeesten. Het goede weer en de ijzersterke programmatie zorgden voor een onvergetelijke editie.

          

 

Lynn Cullen bezocht 5 jaar geleden Mechelen en verjaart vandaag!

Lynn en Ali in café De Hanekeef  (foto's Rudi Van Poele)

Toen opperblogger Peter Meuris jaren geleden vroeg of er een stadsgids bereid was een Amerikaanse schrijfster even rond te leiden in Mechelen aarzelde ik geen moment. Wist ik veel dat deze ontmoeting mijn leven in een totaal overwachte richting zou duwen... 

 

"alles is schoon als men het maar zien kan..."

met categorie:  

(foto's: Jan Smets - Rik Wouterstuin)

Zijn jonge leven lang was hij wanhopig op zoek om schoonheid te zien en weer te geven: in de uitbundigheid van zijn sculpturen, in de explosieve kleurzetting van zijn schilderijen: blauwen en gelen in zot geweld contrasterend... : toetsen vitaliteit op het doek - niet netjes tot in de vier hoeken ingekleurd, maar witruimte overlatend als het  ware om de toeschouwer het zélf te laten aanvullen...

"Alles is schoon als men het maar zien kan..."

Zo zei hij dat.  Toch was er niet veel schoonheid meer aan hem te bespeuren in die laatste dagen van de rusteloze 34-jarige estheet.  Zijn gelaat was weggeteerd en een donkere lap verborg zijn verkankerd oog.  De Verlorenkostkaai in Amsterdam werd het eindstation voor één van de grootste Mechelse kunstenaars aller tijden.

Honderd jaar geleden stierf hij: Rik Wouters.  Veel te jong - talent in de kiem gesmoord. Het is gissen naar hoe zijn werk zou geëvolueerd zijn.  Op deze Vlaamse feestdag overleed een eeuw geleden een kunstenaar die tot ver buiten de stadsgrenzen bekend en gewaardeerd werd.  Hoe langer hoe meer trouwens.

Hij werd méér dan een bekwaam vakman: het meubelatelier van zijn vader was te begrensd voor hem.  Hij kon méér dan gedegen ambachtelijk werk afleveren.  Met de liefde van zijn leven: de ontstuimige en wispelturige Nel - die een bloedhekel had aan Mechelen - in een armoedige stulp in de Brusselse rand werd de kleine Rik een grote kunstenaar.  Maar het koste hem bloed, zweet en tranen...

 

Mario heeft een boon voor chocolade

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Hasselt mag dan zichzelf kronen tot hoofdstad van de smaak (en ik durf dat niet tegenspreken...): Proefondervindelijk zou Mechelen deze titel zonder schroom zélf aan z'n blazoen mogen toevoegen.  Chauvinistisch?  Misschien.  Toch is het zo dat onze stad een aantal fantastische producten in huis heeft waarmee uit te pakken valt.  Neem nu Mario Vandeneede: deze jonge Maneblusser van bouwjaar 1983 is ontegensprekelijk één van onze meest getalenteerde en creatiefste smaakmakers.  Met veel passie praat hij over zijn job.  Hij kon een jongensdroom waarmaken.  Mario is chocolademaker, en da's een vrij uniek beroep in ons landje.  Nu zijn we wereldwijd wel bekend als chocoladeland en telt België heel wat schitterend werkende chocolatiers.  Maar vandaag leerde ik dat een chocolatier niet hetzelfde is als een chocolademaker.  En dat is nu nét wat Mario Vandeneede is: hij vertrekt van de cacaoboon en niet van het afgewerkte product - de chocolade.  Zo.  Hiermee zijn de puntjes op de i gezet. 

Ik luister meer dan geboeid naar het verhaal van Mario in zijn atelier waar hij nu workshops geeft: een voormalige drukkerij in de Nonnenstraat 11.  Deze is gelegen in het Groot-Begijnhof - de wijk waar Mario, zijn ouders en beide grootouderparen hun wortels hadden.

Gisteren was het een bijzondere dag voor Mario.  Hij mag een pluim extra op z'n hoed steken: hij won als chocolademaker namelijk Europees brons.  Knap!  Voortaan mag hij op zijn repen chocolade een stickertje kleven met deze eervolle vermelding, én: in oktober mag hij mee naar Londen om mee te dingen voor de Wereldbeker.  We mogen dus terecht trots zijn op 'onze' Mechelse Mario - een talent van eigen bodem!

 

Malinska doopt zijn tweede rondvaartboot

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Een rondvaart op onze Dijle is samen met een bestijging van Sint-Romboutstoren wel dé topattractie voor het groeiend aantal toeristen dat onze stad met een bezoek vereert.  Al tien jaar lang verzorgt rederij Malinska de vaartochtjes op de binnendijle.  En dat doet ze met toenemend succes.  In zover dat één boot lang niet meer voldoet.  Malinska moest tot hiertoe een aantal ontgoochelden aan de wal laten staan. (vorig jaar gingen 12 000 mensen aan boord!)  Zo kon het dus niet langer.  Daarom werd geopteerd om een tweede rondvaartboot aan te kopen.  Vandaag werd de Malinska 2 gedoopt en werd de gloednieuw in het Nederlandse Giethoorn gebouwde boot aan de pers voorgesteld.  En het moet gezegd: het is aangenaam zitten op deze met lounge-zetels en banken met tafeltjes uitgeruste boot.  De Malinska 2 kan veertig passagiers meenemen op zijn Dijletochtje...

 

Wilde Weldoener actief in Mechelen?

met categorie:  

Je kan ze deze dagen her en der zien opduiken in Mechelen. Misschien heb je er ook al eentje zien hangen, of heb je er zelf één ontdekt aan je voordeur …

Inhoud syndiceren