Stan Maes wil voorouder Nicolaas Van der Veken weer onder aandacht brengen

met categorie:  

  

(foto's: Jan Smets)

Nicolaas Van der Veken is één van de bekendste én begaafdste kunstenaars die ooit aan de slag waren in deze stad.  Deze beeldhouwer-sculpteur was vrij honkvast, en veel van zijn werk valt nog te bewonderen in Mechelen.  Nicolaas werd in 1637 geboren in de Kapelstraat in de wijk Den Ham. Hij is in de Dijlestad ook gestorven in 1704.  In zijn familie waren velen actief als leerlooier, en da's niet verwonderlijk gezien de geschiedenis van deze Mechelse buurt.  Zelf is hij nooit gehuwd en hij heeft geen kinderen nagelaten.  Maar zijn jongere broer Lambertus (1640-1709), die ook werkte in het atelier van zijn beroemde broer, deed dat wel.  Stan Maes is via zijn moeder nazaat  van de kunstenaar in de elfde generatie.  De moeder van Stan, Rina Bartholémy, heeft zich vroeger reeds vastgebeten in de familieroots en Nicolaas Van der Veken.  Massa's opzoekingswerk heeft ze gedaan gedurende vele jaren.  Stan stond er op de 'eerste rij' naar te kijken.  Door werk en tijdgebrek heeft hij er zich toen weinig mee bezig gehouden.  Maar nu wil de 63-jarige Maneblusser als een soort van 'ere-schuld' aan zijn moeder, de draad weer opnemen.  Hij heeft er zich opgestort, en zeker na zijn naderend pensioen wil hij dat tempo nog opdrijven.  Dat alles moet resulteren in een mooi kunstboek over zijn ver familielid... 

 

Ontbijtbuffet in Pop-up Bar Lafiora ten voordele van Vlaamse Reumaliga

met categorie:  

  

(foto's: Jan Smets)

"Amai, wat zijt gij een raar!"  durfde men vroeger al eens zeggen tegen Lea Cornelissen"Maar nu vinden ze het tof wat ik doe..."   Ik zit met Lea aan de tuintafel van een ongelooflijk heerlijk paradijsje vol groen en bloemen, op een boogscheut van de Dijle op Nekkerspoel-Borcht 7.  Lea heeft geen ice-bucket nodig om iets te doen voor het goeie doel.  Ze heeft haar pretentieloze idee deze zomer uitgewerkt: een pop-up bar in haar eigenste rustige Mechelse oase.  De opbrengsten van wat ze hier bij mekaar sprokkelt op deze gezellige manier, gaan integraal naar de Vlaamse Reuma Liga.  Ze is al een poosje 'café-bazin' in haar tuinbar Lafiora.  In september hoopt ze er nog even mee door te kunnen gaan.  Zondag 31 augustus organiseert ze zelfs een ontbijtbuffet, en daar kan ook JIJ bij zijn...

 

100 jaar geleden klopte de Groote Oorlog aan de Mechelse voordeur

met categorie:  

  

(foto's: Jan Smets)

Het is steeds indrukwekkend om de grootste luidklok van Sint-Romboutstoren te horen galmen over de stad.  Salvator, die zowat 8000 kg weegt, heeft om 12 uur zijn bronzen stem laten horen.  En dit gebeurde voor een haast lege Grote Markt.  Nochtans mocht je vandaag, 25 augustus, wel een historische herdenkingsdag noemen.  Het is immers nét honderd jaar geleden dat onze stad voor het eerst met de Eerste Wereldoorlog te maken kreeg.  Nét een eeuw geleden voelde Mechelen de hete adem van de Groote Oorlog in de nek.  Op het stadhuis en elders hingen de vlaggen halfstok...

 

Kunstwerken van Chris Joris en oom Henri Théatre gaan dialoog aan

Chris Joris kennen we in Mechelen vooral als ongeëvenaard meesterpercussionist. Maar Joris schildert ook al jaren. De voorliefde voor de schilderkunst kreeg Joris ingelepeld tijdens de vele vakanties bij schilder oom Henri Théatre in de Ardennen. Nu eert Joris zijn overleden oom met een dubbeltentoonstelling waarbij de werken van Théatre in dialoog of/en confrontatie treden met die van Joris.

Mechelens mooiste hoekje in kunstig patchwork

met categorie:  

   (foto's: Jan Smets)

(vlnr: Erika Vanhertbrugge, Nicole Glorie, Gaby Verhaegen, Anne Van der Krieken, Rita Bos-Croes, Duffy Indeherberg)

Wie denkt dat patchwork zomaar wat kleurrijke lapjes aan mekaar naaien is en meewarig kan worden afgedaan als een tijdverdrijvend stukje nostalgische huisvlijt..., die heeft het verkeerd voor.  Dat bewijzen deze zes goedlachse dames die hier poseren met het resultaat van hun artistieke bezigheid.  Dit is wel degelijk textielKUNST dat de volle aandacht verdient!  Wat het zo bijzonder maakt is dat deze zes kunstenaressen - want zo wil ik ze wel noemen - een prachtig werk hebben gemaakt in zes delen - los van mekaar.  Ze vertrokken van eenzelfde beeld, en hebben het elk op eigen creatieve manier uitgewerkt, in heel verschillende technieken.  En toch vormen de zes delen een wonderlijk harmonieus geheel, het mooiste hoekje van de stad alle eer aandoende...

 

Apotheek "onze apotheek" & "de volksmacht" Ijzerenleen

met categorie:  

Sinds enkele dagen ben ik nieuw hier op de blog en bij deze wil ik al direct oude verhalen en foto's proberen vinden. :-)

Mijn Over - en daarna grootvader hadden een apotheek op de Ijzerenleen. Van de beginjaren weet ik niet veel,om niet te zeggen niets. De apotheek was ondergebracht in nummer 23  "onze apotheek" genaamd. Na 1967 verhuisden ze naar de overkant van de Borzestraat (nummer 25, huis eigendom van Maeremans) en hadden daar dan apotheek "de volksmacht" tot 1977.

Huis nr.23 is nu een beenhouwerij en nr.25 nog steeds een apotheek.

"Het verlangen naar huis hield me recht..."

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Laat me haar Louise noemen.  Die naam zit haar als gegoten. Haar echte naam wil ze niet in dit artikel; ze wil niet gefotografeerd worden, en ook haar adres moet ik geheim houden.  Ik had al heel wat overtuigingskracht nodig  gehad om het verhaal dat ik uit haar mond optekende, te mogen publiceren.  Louise had het al vaak geweigerd.  Ze is 94 jaar.  Haar burgerhuis zit volgestouwd met herinneringen, met tinnen borden, 'postuurtjes', etsen van Mechelen, en rustieke meubelen.  Ze past in dit decor.  Louise is klein en tenger, maar dit beeld staat in schril contrast met haar karaktersterkte.  Ze is heel lucide, vertelt de feiten met tal van details, chronologisch en beeldrijk. In haar ogen zie ik weemoed.  Ze is een mooie vrouw - en ze heeft een verzorgde fiere houding. Haar glimlach weerspiegelt haar aangeboren optimisme.  Het is dat optimisme dat haar heel haar leven heeft doen vechten en opstaan na tegenslagen.  Haar verhaal is doorspekt met gruwel en wanhoop, en op haar netvlies staan dingen gebrand die haast te wreed zijn om ze te benoemen.  Maar Louise heeft de nacht en nevel doorstaan.  "Ik wou terug naar huis! en dat heeft me rechtgehouden!'  900 dagen zat ze vast in een Duits concentratiekamp tijdens WOII.  Maar Louise kwam weer thuis in Mechelen en ze probeerde al wat ze zag en beleefde een plaats te geven.  Nooit sprak ze over wat ze heeft meegemaakt - alleen haar man wist er van.  Zelfs haar kinderen bespaarde ze de verhalen...

 

Libertus is weer bij de tijd

met categorie:  

  

(toto's: Jan Smets.  Boven Luc Michiels bij het oude uurwerkmechanisme)

De Sint-Libertuskerk aan de Nekkerspoelstraat is weer bij de tijd!  Het torenuurwerk op de vier flanken van de toren loopt weer helemaal zoals het moet.  En daar is men tevreden mee.  De buurt had zijn torenuurwerk wel gemist.  Regelmatig werd aan Jos Malfliet van het Kerkfabriek gevraagd wanneer het nu eindelijk zou hersteld worden.  Maar nu is alles weer helemaal zoals het moet zijn: de wijzers draaien zoals het hoort, en dag en nacht wordt het uur weer geslagen...

 

Figurentheater was zijn leven...

  (foto's: Jan Smets)

Het huis in de Kadodderstraat wordt leeg.  Meubels moeten verhuisd worden; een bed wordt ontmanteld...  Op de tafel staat een doos vol met foto's en andere documenten.  Zwart-witfoto's vooral...  Een leven is verworden tot een doos met herinneringen... euh? ja?

Zaterdag wordt definitief afscheid genomen van Louis Contryn die stierf op 6 juli na een korte ziekte.  Hij was net 85 jaar geworden. In de aula van de stedelijke begraafplaats zal Mechelen adieu zeggen tegen één van de grootste cultuurmonumenten van zijn generatie.  Zo gemakkelijk wordt iemand opgehemeld en verheven tot monument als hij dit aardse dal verlaat.  En toch: Louis Contryn verdient het écht.  Heel zijn leven heeft hij zich onverdroten en met een enorm enthousiasme ingezet voor het figurentheater.   Die liefde had hij met de paplepel meegekregen van zijn vader Jef.  Op zijn beurt heeft hij de theatermicrobe doorgegeven aan zijn zoon Paul...  Louis legde de lat hoog.  Hij liet de poppen 'uit de kast komen', en maakte ze tot sterren aan het Firmament.  Figurentheater wordt eindelijk ernstig genomen. Terecht.  De familie Contryn heeft hiervoor drie generaties lang aan de weg getimmerd.  Met succes.

Ik zit met Paul rond een tafel waarop de foto's die deze geschiedenis vertellen kriskras verspreid liggen. Maar als ik Paul met liefde over zijn vader en diens werk hoor vertellen, weet ik dat het leven van Louis niet louter te herleiden zal worden tot een doos met herinneringen.  Echt grote mensen - en dan doel ik deze keer niet op zijn imposante gestalte - zullen blijven verder leven over de grens van tijd en ruimte, omdat hun erfenis nu eenmaal te groot is om op te sluiten in een begrensde doos. "Nu pas merk ik hoe sterk onze band was - meer dan ooit...", mijmert Paul...

 

Paul Van Steen viert vijfentachtigste verjaardag in Colomaparochie

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Hij mag dan al zowat achtien jaar geleden op pensioen gegaan zijn als pastoor van de Sint-Jozef-Coloma: hij is nooit van de radar gebleven in deze Mechelse wijk en daarbuiten.  Nog altijd is hij immens populair.  De charismatische en vernieuwende priester die hij altijd was werd donderdag in de bloemetjes gezet in 't Kranske, de noodkerk van de parochie.  Nadien volgde een receptie voor de vele aanwezigen.  Het feit dat hij dit jaar ook 60 jaar priester is, wou hij absoluut niet belicht zien.  "Daar heb ik geen verdienste aan.  Wél ben ik dankbaar om die 85 jaar".  Paul Van Steen, op wie de leeftijd geen vat lijkt te hebben, genoot er erg van...

 

'de Ollanders van de vest'... Dick Hendrickx haalt herinneringen op aan Mechelse jeugdjaren

met categorie:  

(foto's Jan Smets)

Ik ontmoet hem op het Griekse eiland Santorini.  "Of hij met mijn camera een foto wil nemen van mijn vrouw en ik?"   Dat doet hij graag.  Het azuurblauw van de hemel raakt het diepblauw van de caldera waarin het mythologische Atlantis ooit verzwolgen is.  Op de vroegere steile kraterwanden  ligt als suikerglazuur een schilderachtige verzameling witte huisjes en kapelletjes.  Hij is een vriendelijke Nederlander - zeventiger met pretlichtjes in de ogen.  "Waar hij woont?"  "Mechelen" antwoordt hij.  "Hij maakt een geintje" denk ik. Maar nee, van zijn eerste levensjaar tot zijn twaalfde woonde hij met zijn ouders in onze stad,  Hij had tranen met tuiten gehuild toen zijn moeder dan besloot om met de kinderen terug te keren naar Nederland.  Ze had het nooit écht kunnen aarden in ons land.  Dick Hendrickx  verloor zo - pathetisch uitgedrukt - 'zijn' Atlantis - zijn kinderparadijs.  Nu woont hij zo'n driehonderd kilometer noordwaarts -  in Noordwijkerhout.

Vandaag is hij terug - twee maand na de ontmoeting aan de Egeïsche zee.  Want die afspraak hadden we gemaakt: ik wou beslist méér weten over zijn Mechelse tijd.  In die tussentijd wisselden we enkele mails, en het verhaal begon me nog méér te intrigeren.  Dick stuurde me wat uittreksels uit het boek dat zijn vader, Leo, ooit neerschreef na Wereldoorlog II:  'Gekneveld en bevrijd' is het relaas van zijn belevenissen in Mechelen in die moeilijke oorlogsjaren.  Toen woonde het gezin Hendrickx op de Keldermansvest, omdat vader werk had gevonden in Duffel.  Dick bewonderde zijn vader.  Nog steeds, ook al is hij er niet meer. Het was zijn held, en zijn beste vriend.  Leo vulde steeds de ruimte - was multi-getalenteerd, levensgenieter en idealist.  Met die eigenschappen stapte hij ook in het 'verzet'.  Vandaag ontmoet ik Dick op een terrasje op onze Grote Markt terwijl het terugtrekkende Belgische leger over de kasseien strompelt.  De Groote Oorlog is vandaag helemaal terug.  De hemelsluizen staan wijd open.  Dick is in het gezelschap van kleinzoon Daan, die niet kan verloochenen dat hij zijn opa graag ziet...  Ze hebben het boek van grootvader Leo bij.  Op rommelmarkten is het af en toe nog te vinden.  Eén exemplaar willen ze afgeven aan Museum Kazerne Dossin.  Als 'overburen' van de kazerne werden ze vanop 'de eerste rij' geconfronteerd met de schaduwzijde van de oorlog...

 

Schuilen aan den IJzer...

  (foto's: Jan Smets)

  

 

Jazzathome blaast 10 kaarsjes uit en trakteert op feesteditie: Jazz meets Classic



Jazzathome wordt tien jaar
en dat zal Mechelen geweten hebben. Voor het eerst loopt het festival over twee dagen, zaterdag 13 en zondag 14 september 2014. Thema van de feesteditie is ‘Jazz meets classic’.

Met op zaterdag muziek langsheen het Dijlepad en 's avonds de avondapotheose 'Jazz meets classic' en op zondag de gekende en geroemde huiskamerconcerten op unieke locaties.

Stille wake voor Gaza

met categorie:  

Enkele Mechelaars vanuit uiteenlopende overtuigingen nemen het initiatief om ook in eigen stad een stille wake voor Gaza te houden. Zonder geschreeuw van haatboodschappen. Zonder vlaggen en trompetgeschal. Gewoon een moment van bezinning in hartje stad.

In een moderne oorlog is vooral de burgerbevolking het slachtoffer. Dat bleek weer de laatste weken in Gaza: mannen, vrouwen, kinderen kwamen om in hun eigen huis, op straat, in een geïmproviseerde schuilplaats. 400.000 mensen sloegen op de vlucht. Voor hen geen hoogtechnologische snufjes die raketten kunnen afweren, zoals Israël die heeft. Ja, er vielen ook Israëlische soldaten en enkele burgers: ook hun leven werd vergooid in zinloos geweld.

Bleekstraat

met categorie:  

Geen Jeffen die zich achter muurtjes verstoppen maar gewoon rechtdoor:

In welke straat stonden deze auto's geparkeerd??

Niet op dit blog antwoorden!!  maar stuur je oplossing aan
erkaa(apenstaartje)telenet.be

Inhoud syndiceren