Malinovi zvon (2)

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Jo Haazen gaf Sint-Petersburg haar beiaard terug.  Zo kan de Sint-Petrus en Pauluskathedraal op het Hazeneiland in de Nevadelta weer zingen.  En het lied klinkt mooi over de stad aan de Finse Golf.  Peter de Grote - de stichter van deze verbazingwekkende metropool - zou tevreden zijn.  Met de tsaren liep het niet zo goed af.  In oktober 1917, straks 100 jaar geleden, gaf pantserkruiser Aurora het startschot voor de revolutie.  Het Winterpaleis werd bestormd.  Over en uit was het voor de Romanovs.  Een nieuw tijdperk begon. Lenin vestigde een nieuwe maatschappij.  Stad en land ondergingen een ingrijpende metamorfose.  Het gelijkheidsideaal zou spoedig ook een knellend juk zijn.  Maar ook hieraan kwam een einde.  Perestroika en Glasnost zorgden sneller dan verwacht voor razendsnelle veranderingen die de Kremlinleiders niet meer in de hand konden houden. Het communistisch systeem werd begraven en Rusland kreeg...een nieuwe 'tsaar'.  Het westen bekijkt hem met enig argwaan, maar populair is hij wel in eigen land.  Hij gaf de Russen hernieuwde fierheid. Vladimir Poetin is geboren Petersburger en blij met de nieuwe beiaard schreef hij onze voormalige stadsbeiaardier Haazen: "Na lange afwezigheid in Sint-Petersburg weerklinkt weer een uniek muziekinstrument dat de inwoners bekoort.  Ik bedank de initiatiefnemers voor het vrijgevige gebaar dat getuigt van hoogachting en liefde voor onze stad!"  We staan in de klokkenkamer van de toren van de kathedraal.  Ik zie de beiaard waarvoor Jo Haazen zo ijverde... Een droom werd werkelijkheid. 

 

27ste editie van Nationale Plantenbeurs Hombeek baadt in Belle Epoque-sfeer



Zondag 30 april 2017
vindt voor de zeventwintigste keer alweer de Hombeekse Nationale Plantenbeurs plaats, een absolute must voor plantenliefhebbers en beslist ook de moeite voor wie géén groene vingers heeft.

Van oorsprong een schoolproject van de Sint-Maartensschool in Hombeek, is de Nationale Plantenbeurs verworden tot een vermaard event, met behalve de ruim tweehonderd standhouders uit binnen- en buitenland, ook voldoende randanimatie en ook aan de innerlijke mens wordt steeds gedacht, in de tenten en op de buitenterrasjes. 

Malinovi zvon (1)

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Het is koud in Sint-Petersburg.  Ijzig zou ik het niet durven noemen, maar je voelt dat de winter nog niet zo lang geleden haar koffers pakte.  De lente laat zich voorzichtig voelen en de hele dag is de lucht helder en staalblauw.  We varen op de Neva, de brede stroom die deze miljoenenstad opdeelt.  Ze is niet zo bijster lang - iets meer dan zeventig kilometer.  Ze is de levensader van deze stad en het koppelteken met de zee: de Oostzee -  de Finse Golf.  We beklimmen de koepel van de Izaäkkathedraal die één van de grootste kathedralen van de hele wereld is.  Het uitzicht over stad en omgeving is overweldigend.  We merken nu ook goed dat Sint-Petersburg bestaat uit meerdere eilanden.  De Izaëkkerk staat op de Grote Zijde dat zowat het hele historische centrum van de stad beslaat.  Over de Neva zien we het Vasiljevski-eiland liggen met zijn paleizen, kerken en universiteitsgebouwen.  Aan de andere ligt Viborgkaja-eiland en daar net tussenin ligt Petrogradskaja met zijn vooruitgeschoven 'post': het mini-eilandje met de Petrus en Paulusvestiging en de kathedraal met gouden spits die dezelfde naam draagt.  Het is daar dat de wieg van deze boeiende en fascinerende stad stad stond.  Hier begon het allemaal voor Sint-Petrusburg: de stad waar Tsaar Peter de Grote van droomde en die hij in 1703 heeft gesticht.  Deze voortvarende, ondernemende maar ook meedogenloze Russische heerser trok zijn land uit de duistere middeleeuwen.  Hij gaf het aansluiting met de Westerse mogendheden en rekende af met het conservatisme van z'n land en zijn heersers.  Bovendien bezorgde hij Rusland een weg naar de zee.  Het onmetelijke continentale land kreeg een maritieme link.  De tsaar-schepenbouwer wou in het desolate gebied aan de Oostzee zijn nieuwe hoofdstad vestigen - weg van het Moskou dat hij verfoeide.  De stad ontstond op de tekenplank - geïnspireerd op het Amsterdam dat hij kende vanop zijn reizen: compleet met rechte straten en halfcirkelvormige kanalen.  In amper een paar decennia werd het een metropool van betekenis met schitterende paleizen, kerken en ambtsgebouwen.  Op het Hazeneiland werd de vesting gebouwd.  Jo Haazen, onze voormalige stadsbeiaardier en directeur van de Mechelse Koninklijke Beiaardschool Jef Denyn, woont nu al zo'n zevental jaar in Sint-Petersburg.  Gehuwd met een Russische heeft hij na zijn pensioen de Dijlestad verruild voor deze metropool.  "Nee, het Hazeneiland is niet naar mij genoemd...", lacht hij.  "Het was wel een hoger gelegen eilandje - geschikt voor de bouw van de vesting die Peter De Grote voor ogen had.  Hazen zoeken ook steeds een hoger en droger plekje op.  Vandaar de naam..."  Op de dag van afspraak is het weer totaal omgeslagen.  De voorzichtige deugddoende lente krijgt een stevig winters karakter. Hagel, regen en natte sneeuw teisteren de stad en de wint waait bitter koud.  "Het weer kan hier in de Finse Golf snel veranderen", vertelt ons Jo...

 

'Gepasseerd' op Posse?

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Met Paasmaandag is het steeds op de koppen lopen in het charmante Mechelse Zennedorp.  Een mengeling van traditie, jaarmarkt, Vlaamse kermis, rommelmarkt en ongedwongen gezelligheid: dat is Posse-Leest ten voete uit!  Na Maanrock is het hét Mechelse evenement dat het meeste volk trekt.  Dat was het ook vandaag.  Kwam alles deze morgen wat traag op gang na een regenachtige start: toen de zon tegen de middag door het wolkendek brak, werd het nog een drukke bedoening.  Fris was het weliswaar - maar het deerde niet.  Posse-Leest: het was weer een voltreffer.  Ook gepasseerd op Posse?

 

Liverpoolse rockband The Jokers maakt akoestisch debuut in De Pekton



Mechelse Melomanen die witte donderdag als rustige avond thuis inplanden maar nog tijdig het bericht kregen over de akoestische set die het Britse viertal The Jokers zou brengen in De Pekton, wisten wat gedaan. Wie er bij was, donderdag 13 april 2017 kon genieten van een avondje pure akoestische rock 'n roll van de bovenste plank.

De Liverpoolse classic rockband The Jokers ving vrijdag hun Europese tour aan in Duitsland. Voor zaterdag en op paaszondag, waren al optredens ingeboekt in Diest en Antwerpen, maar aangezien de band op donderdag al in Mechelen zou vertoeven werd naarstig gezocht naar een locatie waar de heren een akoestische set konden brengen. De Pekton werd bereid gevonden, en zo kan dit café het allereerste akoestische optreden ooit van The Jokers claimen. 

Pasen... nieuw leven dus...

(foto: Eddy Van Leuven)

Deze grandioze foto van Eddy Van Leuven nomineer ik als 'de Mechelse foto van de dag'.  Ronduit schitterend hoe de fotograaf dit beeld kon schieten!  Hij nam dit unieke beeld vandaag - op deze Paasdag - op het kerkhof van Muizen, waar ooievaars zonder scrupules een nest bouwden op een groot kruis.

De uitvliegende ooievaar: metafoor van nieuw leven...

En laat dit nu nét de betekenis van Pasen zijn.

Fijn en zalig Pasen voor alle lezers!

 

Jobstijding

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Midden de jaren vijftig van vorige eeuw stierf Fons Smets - mijn overgrootvader die ik  nooit kende - in het toenmalige OLV-gasthuis in de Keizerstraat.  De uitvaartplechtigheid ging door in de kapel van dit ziekenhuis.  Zoals het toen wel gebruikelijk was, werd door fotograaf J.Laenens uit de Adegemstraat een rouwalbum gemaakt. Op enkele van de foto's zie je in het zwart gehulde familieleden het plein voor het gasthuis opgestapt komen, naar de kapel toe.  Toen stond nog een ijzeren hekwerk aan de straatzijde van het plein dat nu Margaretaplein wordt genoemd.  In het midden staat op een sokkel een bronzen beeldhouwwerk: Job.  In de jaren tachtig moest dit historische en knappe beeld de plaats ruimen voor een prefab waarin tijdelijk (maar toch nog voor héél wat jaren) de kinderafdeling van het ziekenhuis terecht kwam.  Job verhuisde naar de Zwartzustersvest waar hij geplaatst werd aan de rechterkant van de ingang van de 'nieuwbouw' van het ziekenhuis.  Daar staat hij nu nog, maar het vergt wat zoekwerk om hem te vinden.  Job staat verstopt tussen het groen.  En dat is wel jammer te noemen... Het gaat dan ook niet zomaar om een sculptuur van 13 in een dozijn.

De laatste jaren kiest Mechelen bewust om beeldhouwwerk op straten en pleinen te plaatsen.  En dat juich ik toe.  Of het nu gaat om 'levensvreugde' van Mariëtte Teugels op het Plaissanceplein, de 'Drie gratiëen' van Wynants in de Lange Schipstraat, 'de jonge Beethoven' van J.P.Laenens of 'Kijken naar de Maan' van Frans Walravens op de Haverwerf...: het is fijn om bij het wandelen door de stad geconfronteerd te worden met die kunstwerken van vroegere en hedendaagse beeldhouwers.  En dit zijn maar enkele voorbeelden.  Binnenkort mag op de Vijfhoek nabij de Fonteinbrug een grote uil neerstrijken, en ook mogen we in de toekomst een 'Kareltje' op zijn hobbelpaard verwelkomen in de Keizerstraat...

Nu mag Karel - de latere keizer Karel V die in onze stad zijn kinderjaren doorbracht zijn hobbelpaardje hebben.  Ik gun het hem. Maar mag IK dan ook mijn stokpaardje hebben?  Ik wéét het.  Een aantal jaren geleden brak ik ook al een lans voor de terugkomst van Job.  Ik haal mijn wensdroom vandaag terug vanonder de stofnesten.

 

Harte-Aas-lijk

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Heel onlangs ben ik de gelukkige bezitter geworden van een bijzonder kunstwerkje: een ets uit 1972, van niet minder dan de legendarische Ferre Grignard.  Misschien zegt zijn naam de jongste generaties weinig of niks, maar Ferre die in 1982 overleed op de leeftijd van 43 jaar, was wel een iconisch figuur.  Vooreerst was hij een briljant muzikant.  Maar daarnaast was hij een 'typisch product van zijn tijd': een zachte anarchist, tragisch, veelzijdig... , rebel én genie.  Niet alleen op muzikaal gebied was hij spraakmakend, maar ook als beeldend kunstenaar had hij overduidelijk talent.  Dit facet bleef lang wat onderbelicht.  Maar daarover zo dadelijk meer...

Wat het werkje dat ik in handen kreeg voor mij wel een meerwaarde geeft is de handgeschreven boodschap op de achterkant.  Ferre Grignard richt de boodschap aan...jawel: Frans Croes: Mechelse evenknie - al even erg product van zijn tijd - kabouter en artistiekeling, én kroegbaas van den 'Herten Aas' aan de Haverwerf.  Ferre kwam er al eens meer over de drempel.  Het was daar aan de Dijle dan ook een laboratorium voor kunstenaars, dichters, muzikanten, trotskisten, alternatievelingen, provo's, hippies en wereldverbeteraars.  Een bont allegaartje.  En Croes stond er achter de tapkast.  Ook die andere bekende Mechelaar, dichter Herman De Coninck kwam er vaak. Hij betitelde Frans Croes als de 'Godfather van de Mechelse subcultuur'.  Geen wonder dat Ferre Grignard het goed met Croes vinden kon.  Op de achterzijde van de ets schrijft hij: 'Harte-Aas-lijk gefeliciteerd Frans!'

 

Mechelen is solidair met het Malinese Sanankoroba

met categorie:  

 

(foto's: Elly Vanhoomissen en Jan Smets)

Mocht je zin hebben in een tof Afrikaans feestje met alles erop en eraan, met heerlijk dampende Zuiderse schotels en muziek met opzwepende ritmes: dan moet je op zondag 23 april beslist in Den Deigem te zijn!  De Karmelietenstraat is die dag hét centrum van Afrika-in-Mechelen.  En als je weet dat je hiermee ook solidair bent met een dorpje in Mali: dan is dat hélemaal iets dat je over de streep kan halen.  Niet?  Maneblussers met een warm hart zeggen niet 'loop naar de pomp!', maar steunen op 'plezante' wijze dit kleine stukje Afrika.  Ook de stad doet met 'Mechelen Mondiaal' een duit in het zakje.  Met de opbrengst van dit alles zal men in Sanankoroba-Wassoulou, op zo'n 200 km van hoofdstad Bamako een waterpomp installeren die werkt op zonne-energie, en met een vat van 2000 liter. Dit geeft het dorp permanent water en er dient niet meer handmatig gepompt.

Het is de Vlaamse vroedvrouw Sofie Thys (die nu met haar gezin in Chiny woont) die ons het project leerde kennen.  Al jaren zet ze zich in voor het Malinese dorp. Ze wist hiervoor enkele Mechelaars warm te maken, waaronder haar ouders, Wil en Lief Thys-Jacobs (Lief ken je misschien als vrijwilliger van de Wereldwinkel in de Hoogstraat?). Iemand die ook gebeten is door dezelfde microbe is Dirk Van Ranst uit de 12-Apostelenstraat.  Hij was trouwens al eens op bezoek in het dorp, en hij zet ook zijn schouders onder de 2de editie van dit solidariteitsfeest.  Met Dirk heb ik een toffe babbel op een zonnig terras.  Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk...

 

Virtuele Kunstveiling levert mooi bedrag op voor De Lage Drempel

(foto's: Jan Smets.  vlnr: Vera Carlier (Mechelen Solidair) voorzitter van De Lage Drempel Hedwig De Saeger, ik en Dominik Lybaert)

Bonheidenaar Dominik Lybaert mocht zich gisteren een gelukkig man noemen.  Zich inzetten voor een goed doel geeft een warm gevoel.  En dat heeft Dominik dan ook ten volle gedaan.  Zelf is hij de bescheidenheid zelve, maar dat grote hart: dat hééft hij.  Al jarenlang is hij de grote promotor van het werk van de overleden Mechelse kunstenaar Staf of August Gillé, die hij persoonlijk vrij goed gekend heeft.  Onverdroten zet hij zich in om de artistieke nalatenschap van deze Maneblusser in de kijker te zetten.  In die zin mag hij zich een ware kunstliefhebber maar ook kunstkenner noemen.  Enkele maanden geleden kwam Dominik op het idee om een virtuele kunstveiling op te zetten, en hij wou de opbrengst bestemmen voor mensen die in de Mechelse regio in de armoede verzeild zijn geraakt.  Zo kwam hij bij mij terecht, wetende dat ik me samen met een aantal anderen inzet voor Mechelen Solidair die met een jaarlijkse soep-en cakeverkoop op de Kerstmarkt geld probeert in te zamelen voor Mechelse armoedeverenigingen.  Hij wou wel eens weten waar de opbrengst van de geplande veiling het best naar toe zou kunnen gaan.  Het leek ons evident: De Lage Drempel had net voordien een serieuze opdoffer gekregen nadat bleek dat de voormalige penningmeester er met bijna 100 000 Euro van door was gegaan...  Deze Mechelse armoedevereniging die haar stek heeft in de OLV-straat zat hiermee in zak en as en moest spartelen om te overleven.  Nu nog moet geroeid worden met de riemen die men heeft.  Men is nog lang niet uit de zorgen.  Gelukkig kwam er een heuse solidariteitsactie op gang.  Fijn!  Zo kan de werking toch doorgaan.  Heel wat Mechelaars die het moeilijk hebben om de eindjes aan mekaar te knopen vinden in De Lage Drempel een warme thuis.  En het is net voor deze mensen dat velen hun hart lieten en laten zien....  Het is net voor deze mensen dat Dominik zijn originele actie op poten heeft gezet.  En hij deed dat met een bijzonder grote inzet. Het resultaat mag er wezen!  Gisteren kon een cheque met de mooie som van 3400 euro worden overhandigd aan de bestuursleden van de vzw, die dit in volle dankbaarheid hebben aanvaard.

 

Kunstig aangepakte Katten

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

De winkelende Mechelaar kon er de laatste maanden niet naastkijken!  Talrijke katten en konijnen sierden in een verrassende artistieke transformatie de Mechelse uitstalramen van winkels in de binnenstad.  'Kattebelletjes en konijnenkeutels' - zo noemde de leuke tentoonstelling - was niet het proefstuk van vzw Sjarabang.  Ook in het verleden zette men zo kunstig bewerkte polyesteren dieren in de kijker.  Om even in herinnering te brengen (want ik schreef er reeds vroeger over): de katten en konijnen werden onder handen genomen door personen met een beperking.  Want deze mensen zijn wel dé doelgroep van Sjarabang.  In deze Mechelse vzw, die huist in de Hoviusstraat in ons begijnhof komen deze mensen in contact met allerlei kunstvormen.  Samen laten personen met en zonder beperking er zien wat ze samen kunnen verwezenlijken op kunstvlak.  En dat is vaak verrassend en origineel te noemen.  Nadat de fraaie collectie uit de vitrines verdween, dook ze op op het Festival Kunstproeven in het Cultuurcentrum: een groots opgezet festival dat Sjarabang nu al jaren organiseert met bijzonder veel succes.  Nadien verhuisden de meesten terug naar de makers. 

Maar!  Sjarabang breit er nu nog een leuk vervolg aan.  En dat vertelt ons Marleen D'Joos, de bezielster van Sjarabang, met veel enthousiasme, zoals zij alleen dat kan.  Niet voor niks is haar vzw onlangs ook nog één van de vijf genomineerden geweest voor de Cultuurprijs 'De Mechelse iemer' ( Ievoor de tweede keer op rij trouwens!)...

 

pastoor Stefaan Callebaut verlaat Mechelen

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Voor de Mechelse geloofsgemeenschap is Stefaan Callebaut als voorganger van de Emmaüsparochie een overbekend figuur.   Ook vele andere Maneblussers kennen hem - al was het alleen maar van gezicht.  De tijd dat onze stad volliep met priesters is lang verleden tijd.  Het schaarse aantal maakt hen dan ook een tikkeltje bijzonder en tot witte raven.  Na achttien jaar dienst in Mechelen verlaat Stefaan evenwel binnenkort de stad.  Hij wordt immers aangesteld tot deken van Bierbeek.  Stellen dat hij het 'zinkende schip' verlaat is kort door de bocht gaan.  Maar velen stellen zich nu wél de vraag hoe de Kerk dit vertrek zal oplossen.  Want Stefaan laat een lege plek na.  Wetende dat Mechelen nog slechts drie dienstdoende pastoors meer telt, wordt dit voorzeker een hele klus.  Tijd voor gissen en speculaties....

 

NTGent-productie We Shall Overcome beroert, ontroert en verbindt



Zaterdagavond 1 april 2017
werd de Mechelse stadsschouwburg teruggeflitst naar de jaren tachtig en de betogingen voor de Vrede, de mars op Brussel, Pete Seegers 'We Shall Overcome' zingend.

Met het devies 'zij die blijven zingen mogen niet vergeten worden', dompelden Wim Opbrouck, Ron Reuman, Axl Peleman en Roeland Vandemoortele het Mechels publiek onder in het mooie concept en verhaal van het blijvend streven naar vrede en samenhorigheid, de onwil om dat op te geven en vooral: blijven zingen! Dat is zowat waar de NTGent-productie 'We Shall Overcome' om draait.

Mits een knappe bloemlezing uit protest- en vredesliederen alsook ode aan de hoopbrengers, waren zaterdagavond coryfeeën zoals Pete Seeger, Bob Dylan, Boris Vian, Renaud, Kurt Weil en John Lennon even in Mechelen. 

Jan De Winter: artistieke selfmade man stelt tentoon in Galerie M

 

(foto's: Jan Smets)

Vorig weekend kwam er al aardig wat volk over de vloer, en dat belooft vandaag en morgen niet minder te worden.  Het is dan ook een unieke gelegenheid om op een boeiende tentoonstelling met het uitgebreide, gevarieerde en kwalitatief sterke werk van één van de allergrootste Mechelse kunstenaars van zijn generatie kennis te maken.  Voor zover je zijn kunst niet zou kennen.  Wie weet?  Want Jan De Winter, vorig jaar tachtig geworden, mag dan wel door kunstkenners hoog naar waarde worden geschat: sant in eigen land is men zelden of nooit.  Jammer.  Dus: alle nieuwsgierige Maneblussers met gevoel voor kunst: rep je naar Galerie M  in de Kanunnik De Deckerstraat!  Lukt het je morgen niet?  Geen nood: ook volgend weekend kan je er nog terecht.  Een aanrader! 

Marc Van Camp, vriend en bezield promotor van het werk van Jan, zette in samenspraak met de kunstenaar deze eigen-zinnige tentoonstelling op.  Marc gaf al een voorproefje weg in het najaar.  In het Vrijzinnig Ontmoetingscentrum in de Guldenstraat mochten we al een kleine expo bezoeken.  Een smaakmaker voor deze nu veel uitgebreidere tentoonstelling.  De locatie is geweldig.  De galerie van Marleen De Smet leent zich uitstekend voor het werk van Jan.  En dat vindt Jan De Winter zélf ook.  Hij was dan ook uiterst tevreden toen hij vorige week de expo bezocht.  Door zijn slechte gezondheid is de kunstenaar niet steeds aanwezig, maar volgende week komt hij beslist nog langs.

 

Selene's Garden verrast met intense sfeervolle en wondermooie droompop



Selene's Garden
 moet zo ongeveer één van Vlaanderens best bewaarde geheimen zijn. En dat is best jammer want dat de sfeervolle akoestische pop en rock, bezwangerd door folk, jazz en wereldmuziek, beter verdient bewees het sextet donderdagavond 30 maart 2017  ten volle op de bovenverdieping van tapa's-bar Sava op de Mechelse Grote Markt.

Mechelen mocht zich laven aan de soms fragiele en steeds sfeervolle droompop van Selene's Garden, voor de gelegenheid, bij een aantal composities nog versterkt door een aantal straffe strijkers. Het werd een avond waarop veeleisende muzikale meerwaardezoekers zeker aan hun trekken kwamen en allicht iedereen met een oor voor kwaliteitspop

Inhoud syndiceren