Nieuwe organisatie Vlinks houdt eerste publiek debat in Mechelen

De Vlaamse Beweging is - zoals het cliché zegt - een huis met vele kamers.  Mechelaar Mark Van Mullem - bij de trouwe lezers van deze blog ook gekend als cultuurliefhebber en melomaan - voegde er in maart 2015 met enkele gelijkgezinden nog een kamer aan toe: de (naar eigen zeggen) Vlaamse en sociale netwerkgroep Vlinks.  Binnenkort houdt die in onze stad haar eerste publieke debat en daarover had ondergetekende - overtuigd belgicist - een aangenaam gesprek met Mark - de overtuigde flamingant.

 

 

Mechelen. Een stad vertelt.

met categorie:  

(foto's: Goedele Smets.  Met uitgever Luc Van Hoeylandt en cultuurschepen Björn Siffer)

Gisteren had ik de eer om mijn langverwachte boek 'Mechelen. Een stad vertelt' te mogen voorstellen in de Kolommenzaal van ons stadhuis.

Graag, én in de eerste plaats wil ik het medium Mechelenblogt in de eer betrekken en in de aandacht plaatsen.  Zonder deze stadsblog had dit boek er nooit geweest.  Dankzij Mechelenblogt heb ik dit kunnen waarmaken.  Dankjewel omdat ik hier al zoveel jaar mijn 'ding' kon doen!  Bedankt beste medebloggers die voor en achter de schermen deze stadsblog al bijna 12 jaar onderhouden.   Bedankt beste lezers om het al zoveel jaar vol te houden.  Bedankt voor de aanmoedigingen, de waarderende reacties en de opbouwende kritiek...

 

Wat met den Tember?

 

(foto's: Jan Smets)

125 jaar lang werden in dit gebouw aan de Vaartdijk alle Belgische postzegels gedrukt.  In 1993 kwam er een einde aan.  De werkzaamheden werden hier opgedoekt en de drukkerij verhuisde naar een nieuw en modern complex in de schaduw van de watertoren.  Het 19de eeuwse gebouw kwam leeg te staan en geraakte in verval.  Toch is het een uitzonderlijk relict van industrieel erfgoed.  Twee decennia nadat het doek viel over 'den Tember' of 'het Zegel' is er nog geen uitzicht op herbestemming.  Maar de stad hoopt dat de broodnodige renovatie binnenkort toch kan opgestart worden.  Dat hoop ik eveneens.  Wat wordt de herbestemming?  De projectontwikkelaar zoekt naarstig naar huurders voor kantoren in deze voormalige zegeldrukkerij.  Laten we eens binnenkijken...

 

Mechelen hoort hemelse Baltische stemmen

Een minutenlange staande ovatie. Gejuich vanop de achtergrond. Enkele welverdiende bravo's die echode door de Sint-Romboutskathedraal. Tedere kippenvelmomenten. De ogen gesloten, het was genieten van hemelse klanken geschept door het Letse Radio Koor. Twee jaar geleden stonden ze op exact dezelfde plaats: het koorgedeelte, achter het altaar in de Sint-Romboutskathedraal te Mechelen. 
 
Staande ovatie voor het Lets Radiokoor. Festival van Vlaanderen, Mechelen
 
Dit jaar nodigde Festival van Vlaanderen voor Mechelen Hoort Stemmen één van de meest spraakmakende koren uit Europa opnieuw uit. 
 

Wij Chaldeeërs...

 

(foto's: Jan Smets)

Het verhaal gaat over loslaten en heimwee, sterke vrouwen, over het knokken voor kansen en de zoektocht naar geluk en een nieuw bestaan zonder angst.  Maar vooral gaat het over het belang van een identiteit.  Ze willen zich kunnen uiten zoals ze zijn en zich voelen.  De vlag dekt niet altijd de lading.  In de loop der tijden heeft men hen te vaak onder eenzelfde noemer willen plaatsen.  Simpelweg, zonder nuancering, gemakkelijk te klasseren...  Maar het doet onrecht aan hun eeuwenoude geschiedenis.  Het maakte ook dat velen verdwaalden in hun eigen identiteit.  "Wie zijn wij eigenlijk? Ben ik nu een Chaldeeër of een Assyriër?"  Er mogen dan wel parallellen zijn: er zijn ook duidelijke verschillen.  De Chaldeeërs zijn fier op hun naam, historische achtergrond en godsdienst.  Maar wat graag willen ze zich tonen zoals ze zijn - erfgenamen van het oude cultuurrijk Mesopotamië.  Ook in Mechelen zouden ze graag meer erkend worden, en niet lager gemakshalve gecatalogeerd worden als 'Assyriër'.  Dit over de hele wereld verspreide volk wil werken aan samenhorigheid.  Het oude rijk is niet meer - al vele vele eeuwen is het verbrokkeld en opgegaan in hertekende landen als Irak, Turkije, Syrië, Libanon... In onze stad wonen heel wat vroegere bewonders van het Tweestromenland.  Na de Marokkaanse gemeenschap zijn zij de grootste bevolkingsgroep met andere roots.  Van de ongeveer vierhonderd gezinnen uit deze regio, die in de schaduw van Sint-Rombout wonen, zijn een aanzienlijk deel Chaldeeërs...

 

Hij overleefde de storm

  (foto's: Jan Smets)

Amper enkele dagen voordien had ik er nog ouderjaarsavond gevierd...  Maar dan gebeurde het: een meer dan zware storm raasde in die januarimaand van 1990 over het land en legde het pand in de Bergstraat waarin de Xaverianenkring haar stek had in puin.  Dan moet je wel even slikken.  Hiermee viel het doek over deze kring die in 1859 werd opgericht.  De Xaverianenkring had op deze locatie een kapel en een feestzaal die dus ook af en toe verhuurd werd aan een gezelschap zoals het onze dat er toen een feestje bouwde om de overgang van oud naar nieuw te vieren... Niet alleen de gebouwen gingen verloren: ook de omvangrijke kunstcollectie ontsnapte niet aan de ramp.  Alleen één beeld - en dan nog niet het minste - overleefde de catastrofe.  Jarenlang werd het haast vergeten, bestoft en aangetast door houtworm tussen wat café-accesoires in een berghok in wat restte van de lokalen.  Gelukkig was het Frans Verberdt, voorzitter van de kerkfabriek van Sint-Jan die deze eerder toevallige vondst signaleerde aan de'Vrienden van Sint-Rombout'.  Deze zagen dadelijk dat het om een waardevol beeld ging, en de bal ging aan het rollen.  Om schade te beperken diende snel ingegrepen te worden vertelt me Patrick De Greef, voorzitter van de Vrienden....

 

Tante Margriet in regenboogkleuren

(foto's: Jan Smets)

Snit en pasvorm konden beslist verfijnder, maar wat zou het...  Tante Margriet, onze doorluchtige landvoogdes Margareta van Oostenrijk kwam er vandaag ronduit voor uit: zij wil met haar verrassende tenue kleur bekennen.  Vandaag werd Mechelens populairste tante het boegbeeld van de Internationale Dag tegen Homofobie en Transfobie, en om dit duidelijk in de verf te zetten, hulde ze zich in de regenboogkleuren van de homobeweging.  Dit doet ze een week lang.  Tot 17 mei zal ze zo parmantig uitdrukken dat er voor discriminatie van holebi's geen plaats is in deze stad.  Met haar modieuze outfit roept ze op tot verdraagzaamheid en respect voor holebi's.  17 mei is de Internationale Dag tegen Homofobie en Transfobie.  En dat...dat zullen we in Mechelen geweten hebben...

 

Mechelenbinnenstebuiten kleurt buiten de lijntjes...

 

   (foto's: Jan Smets)

Mechelenbinnenstebuiten kleurt deze zomer buiten de lijntjes...  Niet écht natuurlijk, maar toch wordt dit seizoen gekeken achter de 'stadsmuren'.  Want: ook in de marge worden boeiende notities gemaakt.  Kantlijnverhalen van een stad  -  Deze zomer focust Mechelenbinnenstebuiten op vier wijken net buiten het historische centrum.  Het programma oogt zoals gewoonlijk uiterst interessant, en ik duid het al met stip aan in m'n agenda.  Ik zal trouwens niet alleen zijn, want de gegidste wandelingen van Mechelenbinnenstebuiten kennen een stijgend succes... 

 

Lamotcafés in en rond Mechelen

met categorie:  

Jan Neckers vroeg me om onderstaande de posten.

O ja Gymicko, het is onnodig om dit blog met van internet gegraaide low-resolution foto's te overspoelen, want er zal toch geen enkele gebruikt worden.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

De Lamot-cafés

 

Jan De Smedt onder de hamer

  (foto's: Jan Smets)

Jan De Smedt, de in 1954 op 49-jarige leeftijd overleden Mechelse kunstschilder en beeldhouwer wordt op vrijdag 20 en zaterdag 21 mei volop in de schijnwerpers gezet.  Immers: die zaterdag zullen heel wat unieke werken van hem per opbod worden verkocht.  En da's misschien wel de enige en laatste  kans die je hebt om een waardevol kunstwerk aan te schaffen van deze Mechelse artiest.  Ik had vandaag een boeiend gesprek over Jan De Smedt met Axel Vaeck en Herwig De Lannoy, respectievelijk secretaris en voorzitter van de Koninklijke Kring voor Oudheidkunde, Letteren en Kunst van Mechelen.  Ze poseren maar al te graag bij het beeldje 'Jeannine' dat op het Jan Se Smedtplein staat - het officieus zo genoemde pleintje in de Varkensstraat..

Mijn eerste kennismaking met het werk van De Smedt was in 1979.  Toen ging een retrospectieve van deze kunstenaar door in het Cultureel Centrum.  Mijn grootoom Staf Weyts, de nu in de vergetelheid geraakte bekende Mechelse schrijver, die goed bevriend was met Jan, nam er het woord.  Ik herinner me vooral ook de grote en haast aandoenlijke adoratie die zijn zoon Raphaël had voor zijn vader.  Raphaël die een paar jaar geleden overleed, en eveneens actief was in de Oudheidkundige Kring, heeft zijn hele leven gewijd aan de artistieke nalatenschap van zijn vader, en bracht ze voortdurend in de aandacht. 

 

Torens van Mechelen

met categorie:  

Beste bloggers, lang geleden dat ik nog eens iets heb gepost op deze blog. De reden is dat ik een boek aan het schrijven ben over de torens van Mechelen. Alle torens, kerkelijke, burgerlijke, historische en moderne, grote en kleine, en ook aandacht voor de torens die uit ons stadsbeeld verdwenen zijn.

Het mooiste van Brussel is...het zicht op Mechelen!

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Al héél lang wou ik eens de basiliek van Koekelberg bezoeken, maar tot hiertoe was het er nog nooit van gekomen.  Maar gisteren was het dan zover en vergaapte ik me aan dit toch wel evenwichtige en sublieme architecturale pareltje in Art Déco.  Nu ja: 'pareltje' : zeg maar 'parel', want deze megalomane basiliek is de vijfde grootste kerk van de hele wereld.  Maar goed, ik ga het nu niet hebben over dit Brusselse monument op een Mechelse blog.  Ik zou geen chauvinistische Maneblusser zijn mocht ik - op het 'dak' van deze kerk mijn blik niet richten op mijn eigen stad.  Het uitzicht vanop dit dak op Brussel is overweldigend.  Maar ik keek eerst naar de horizon om te speuren naar contouren van Mechelen..  En ja hoor: daar ontwaarde ik onze Mechelse reus, geflankeerd door een trouwe wachter: de 'sperende' watertoren...

 

Eén Hanswijkprocessie - vele motieven

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

"Ons-Hier is mè de sosjalisten...' plachten oudere mensen vroeger al eens te zeggen als de zon uitbundig scheen op de eerste mei.  Dat was vandaag ook het geval.  Na vele onderkoelde en natte lenteweken liet vandaag de warme en vrolijke variant van dit seizoen zich zien.  Vanmorgen kleurden de rode vlaggen de straten en deze namiddag namen de blauwe Mariavaandels het over.  En waarom zou dit ook niet mogen?  Het ene sluit het andere niet uit.  Alle gezindheden genoten onder dezelfde azuren hemel. Tradioneel trekt de eeuwenoude Hanswijkprocessie op de zondag voor Hemelvaartsdag door het centrum.  En toevallig was dit vandaag op de Dag van de Arbeid. 

Elk jaar maak ik een uitgebreid fotoverslag van deze processie.  Dit jaar pakte ik het anders aan.  Ik plukte lukraak een aantal figuranten of medewerkers uit het publiek, en vroeg hen naar hun motivatie...

 

Welkom in Mechelen!

 

(foto's: Jan Smets)

Het werd daar een hartverwarmend feest in het Olivetenhof.. Even leken oorlogsellende,  vlucht en de onzekere toekomst vergeten... Méér dan 120 gasten kwamen bijeengebracht door 'Welcome in Mechelen' samen: Mechelaars en mensen uit vooral Arabische landen.  Bedoeling was om nog hechtere banden te smeden en het thuisgevoel van deze vluchtelingen te vergroten.  Het was mooi om zien.  De wereld is niet reddeloos verloren.  Dat gevoel hadden er velen.  Druppels op een hete plaat?  misschien... Maar de aanwezigen gingen naar huis met een sprankel hoop dat het morgen beter wordt dan vandaag.  Deze stad liet zich zien van zijn mooiste en meest gastvrije kant.  Het werd beloond met grote dankbaarheid en een brede glimlach...

 

Op de Muziekboot: singing in the rain...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Nog maar pas waren we aan boord van de Malinska gegaan, of het dreigende wolkendek scheurde open met een agressieve hagelaanval tot gevolg.  Kort maar krachtig.  Een natte start voor een boottochtje op de Dijle.  Deze namiddag werd 'de Muziekboot' officieel gedoopt: niet alleen met hemelwater, maar eveneens met cava!  En toen de trossen werden losgegooid, was het de beurt aan Marina Stockx - de Mechelse Piaf - die met Franse chansons de regen wist te verdrijven. Van Charles Trenet over Aznavour tot Adamo: ze passeerden allen de revue. Het proefpubliek reageerde enthousiast, en de toevallige passanten wisten het ook wel te appreciëren.  Met de muziekboot voegt rederij Malinska een nieuw en leuk evenement toe aan haar aanbod. 

 

Inhoud syndiceren