Een stad in omwenteling

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Met 'Stad in Omwenteling'  heeft de Mechelse uitgeverij Elena ongetwijfeld een paradepaardje op stal...  Met dit lijvige en uiterst boeiende boek dat leest als een trein is dit bij verschijnen - in de tweede helft van november - het vijfde werk dat van Elena op de markt komt.  Het is inderdaad niet 'zomaar' een boek of het 'zoveelste-in-de-rij': maar het geeft een uitgebreid, rijk gestoffeerd beeld van de 19de eeuw in onze stad.  Die eeuw blijkt nogal 'langgerekt' te zijn.  Inderdaad: de periode die het boek behandelt start in 1789 als de Franse Revolutie het Ancièn Régime als een kaartenhuisje in mekaar doet zakken, tot...de Groote Oorlog die uitbreekt in 1914... In 1789 begint een razend interessante periode - een eeuw van omwentelingen.  Niets is nog wat het was.  Vaak hebben we over dat tijdperk een nogal vertekend beeld.  Op ons netvlies gebrand staan een ongebreidelde industriële ontwikkeling met alle mogelijk sociale gevolgen van dien, van fabrieksproletariaat en maatschappelijke onrust, van bitsige politieke schermutselingen enzovoort..  Maar: die eeuw was beslist véél meer.  Het boek van de Mechelse historicus Herwig De Lannoy stelt dit beeld grondig bij.  Herwig is niet zomaar de eerste de beste.  Als historicus is hij bijzonder geïnteresseerd in deze tijden en hij kent deze periode als zijn broekzak.  Dat valt geweldig op als ik een praatje met hem maak.  Dan wordt Herwig een spraakwaterval die als geen ander over heel wat parate kennis beschikt en die deze maar al te graag enhousiast deelt.  Herwig De Lannoy (55 jaar) is voorzitter van de Koninklijke Kring voor Oudheidkunde, Letteren en Kunst van Mechelen.  In die hoedanigheid schreef hij al al menig boeiend artikel voor de Handelingen (het ledenblad van de Kring), maar dit is de eerste keer dat hij zich aan een boek waagt.  Dit werk is dan ook uniek.  Voordien bestonden er wel wat algemene historische boeken over onze stad (al zijn de meesten al wel behoorlijk 'oud'), of fotoboeken zoals deze van ondermeer Marcel Kocken en Frans Vermoortel...  Deze laatsgenoemden hebben ongetwijfeld méér dan hun verdienste.  Héél zéker.  Maar het is wel de eerste keer dat er nu een boek wordt uitgegeven dat op een analytische en historisch verantwoorde wijze wordt ingegaan op dit tijdperk.  Ook al is het boek rijk gestoffeerd met tal van afbeeldingen (die bijna allemaal dateren uit die tijd zélf!): het is veel meer geworden dan een louter plaatjesboek! Veel meer...

 

Een speels bier: D'Ravotter!

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Bovenal hebben ze er veel leute aan!  En daar is het hen vooral om te doen.  Rijk hoeven ze er niet van te worden, en dat zullen ze ook niet.  Daar gaat het écht niet om.  Maar een eigen bier op de markt kunnen brengen én op café dat eigen brouwsel kunnen nuttigen: dat was hun droom.  En die hebben ze nu ook waargemaakt met D'Ravotter -een artisanale tripel - een blondje van hoge gisting.  Ik zit met hen op het terras van De Minnestreel in de Vleeshouwersstraat, één van de Mechelse café's die het bier in huis heeft.  En het moet gezegd: dit is best lekker én smaakt naar meer.  Kwalitatief sterk met verrassende toetsen.  Dat hebben ze goed gedaan: Ernest Bossuyt en Selim Abdou, beiden bouwjaar 1988.  En met Kristof Naster die vooral achter de schermen werkt, vormen ze in het algemeen beschaafd Mechels gezeid: 'Drau Ravotters'.  Het bier proeft speels, en dat is ook de bedoeling.  Het idee rijpte immers op het Mechelse speelplein Weyneshof in Rijmenam, waar de vrienden mekaar al vele jaren geleden voor de eerste keer ontmoetten.  Ze begonnen er zowat 15 jaar geleden als monitor, werden later hoofdmonitor, en zijn nu ook bestuurslid.  Ze praten hierover met passie.  Net zoals ze dit doen over het bier: hun 'kindje'...

 

Mercado: opwarmer voor definitieve versie overdekte foodmarket

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Wie het vandaag om één of andere reden mocht gemist hebben: morgen kan je ook nog terecht in de voormalige Vleeshal in de Huidevettersstraat, waar als 'opwarmer' van het definitieve concept Curieus/sp.a voor de tweede keer een pop-up-mercado heeft georganiseerd.  Vandaag stonden de deuren er open van 10 uur tot 18 uur, en dat zal morgen niet anders zijn. De vorige editie kende een ware overrompeling (het evenement ging toen ook maar door op één dag).  Daaruit heeft men geleerd.  Men opteerde nu voor twee dagen.  Ook het aantal standhouders werd teruggeschroefd tot 33 en er werd meer ruimte gecreërd door enkele muren weg te breken. Ruimtelijk een hele verbetering.  Zo werd het vandaag gezellig druk maar overzichtelijk....  Kortom: dit smaakt naar meer.  De hal is ondertussen verkocht.  Veronique Smolders en Kevin Goos van Quali Drinks zijn de nieuwe eigenaars, en zij gaan de monumentale hal ombouwen tot een overdekte foodmarket - een mercado naar het Antwerpse model.  Of: wellicht nog beter!  Méchels dus!  De opening staat gepland voor het voorjaar van 2018...

 

Zo ver als je de rook van de schouw ziet vliegen...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets - Clément De Rooster)

Hij komt uit de schuur.  Stapje voor stapje en enigszins behoedzaam.  Hij kijkt ons aan, leunend op z'n schop.  De ouderdom heeft hem getekend, maar ondanks zijn gebogen houding - of nee: nét daarom dwingt z'n verschijnen respect af.  Dit is het resultaat van een levenslang hardwroetend werken.  Kromgewerkt.  Dat tonen ook zijn handen.  Handen die de grond hebben klaar gemaakt om vruchten voort te brengen, de koeien gemolken...  Z'n gelaat is doorploegd, maar zijn ogen tonen zowel zachtheid als wijsheid.  Ik denk spontaan aan belegen woorden als 'noest' en 'verknocht' en 'geworteld'...  Ze klinken als ontsnapt uit een Vlaamse boerenroman uit lang vervlogen tijden.  Maar ze passen hier wonderwel...

 

Karkas

  (foto's: Jan Smets)

De foto's grijpen me naar de keel - ze beklijven, slaan en zalven tegelijk.  Vanavond opende het Cultuurcentrum de ronduit boeiende fototentoonstelling 'Karkas'.   Onder deze noemer selecteerde één van de meest getalenteerde Belgische persfotografen - Tim Dirven - werk van 25 jaar.  Naar aanleiding van zijn vijftigste verjaardag toont hij ons zorgvuldig uitgezochte toto's.  Zijn oeuvre is omvangrijk.  Een keuze maken was dan ook niet eenvoudig.  Dirven neemt ons mee op reis van Brussel naar Mostar, Sar-e-Pol, Suusamyr, Damascus, Darfur, Kinshasa, Antananarivo en vele andere plaatsen op deze wereldbol.  Met Karkas schetst deze fotojournalist die werkzaam is bij de krant De Morgen, ons een beeld van de levensbeschouwelijke zoektocht die fotografie voor hem is.  De term 'karkas' verliest hier zijn negatieve en lugubere connotatie en staat voor de essentie waarnaar de fotograaf op zoek gaat.  Het karkas is hetgeen ons recht houdt en de duurzame structuur die overleeft als verder alles uit elkaar valt...

Met enige schroom vraag ik of hij even voor mijn lens wil plaatsnemen.  Dat doet hij - heel bescheiden. Ik voel me nu hélemaal amateur tegenover deze topfotograaf.  Hij ziet een tikkeltje op tegen deze avond, maar beseft dat het erbij hoort.  Plaatsnemen achter de micro - iets wat hij zo dadelijk doen moet - doet hem innerlijk sterven.  Het is zijn ding niet.  Communiceren doet hij het liefst via de camera...  En dat kan hij als de beste.  Zijn expressieve foto's in zwart-wit en kleur schudden je wakker en gaan tot op het bot, ontdaan van alle franjes.  Ze zijn diep-menselijk en direct.  Tim Dirven toont de mens die zoekt naar een wankele balans tussen cultuur, religie, politiek en ecologie.  Ze tonen 'verkruimelde mensen, doorleefd en gehavend, versleten gebouwen, wrakken, indringende landschappen...

Met deze expo hebben Anne Van de Voorde en Koen Leemans en de medewerkers van het Cultuurcentrum een uiterst knappe tentoonstelling opgezet die je zéker moet bezoeken.  Hij loopt nog tot 7 januari...

 

'Mechelen, feiten en façades' is terug van weggeweest!

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Velen visten bij hun boekhandel achter het net met hun vraag naar het boek 'Mechelen. Feiten en façades'.   Telkens opnieuw moest men hen vertellen dat het  boek haast in een mum uitverkocht was.  Niet verwonderlijk.  Het knappe boek van Luc Van Hoeylandt en Marcel Kocken is dan ook een uniek naslagwerk voor elke boekenliefhebber: om zelf op de boekenplank te hebben of om cadeau te doen.  Het was zowaar één van de populairste boeken die de laatste jaren over deze stad is verschenen.  Het rolde van de drukpers in september 2015 en werd al heel snel een bestseller.  Met het resultaat dat de volledige oplage in minder dan een jaar uitverkocht was.  Daarom besloot de Mechelse uitgeverij ElenA het boek in een geactualiseerde versie opnieuw op de markt te brengen.  Oef.  Daar zullen niet weinigen héél tevreden mee zijn!  Vanaf maandag ligt het boek weer te kijk en te koop bij jouw favoriete boekhandel...

 

6 Mechelse studenten verpleegkunde steken handen uit de mouwen in Gambia

                    (foto: Jan Smets)

(boven vlnr: Giovanni Willems, Sebastien Seghers, Jens De Meyer, docente Annelies Ooms.  onder vlnr: Sofie Van Bruaene, Caitlin Rugtier en Sander Brigez)

In 1982 studeerde ik af als verpleegkundige.  Jawel: in een stilaan grijs verleden...  Vandaag kwamen er dan natuurlijk wel wat herinneringen boven toen ik met een sympathieke groep van zes eindejaarstudenten verpleegkunde een babbel had over hun wel heel tof project waar ze binnenkort aan zullen deelnemen.  Want het is inderdaad een boeiend avontuur waar ze zich van 16 april tot 11 mei in zullen storten.  Na een selectieproef zijn zij uitverkozen om hun school - Busleyden Atheneum Campus Botaniek in de Augustijnenstraat - te vertegenwoordigen in het Afrikaans land Gambia.  En nee: dit wordt niet louter een plezierreis.  Helemaal niet - al zal deze ervaring hun ongetwijfeld heel wat fijne en verrijkende momenten opleveren die zij voor hun hele leven niet meer zullen vergeten.  Daar ben ik zéker van.  De groep studenten zal met twee docenten - Kim Vermeulen (niet op de foto) en Annelies Ooms naar ginds vertrekken om er in health centers met de plaatselijke verzorgers en verpleegkundigen samen te werken.  Voor alle partijen zal dit beslist leerzaam zijn.  Werken in zorgcentra in Afrika is heel wat anders dan in ons Belgenlandje.  De groep zal zich vooral bezig houden met consultaties, bevallingen, vaccinaties, wondverzorging...

 

Met rammelende pillendoosjes...

 

(foto's: Jan Smets)

Je kon er vanmorgen niet naast kijken, en nog minder naast 'horen'.  Een flinke groep had zich verzameld op de Grote Markt, klaar voor een optocht door de Bruul naar het Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg in de Korte Ridderstraat dat het hele gezelschap gastvrij zou ontvangen (mét een ontbijt van het Sociaal Huis van onze stad als toemaatje).  De zowat tachtig actievoerders - mensen uit de doelgroep én hulpverleners of werkers in Mechelse armoedeverenigingen, hadden zich gewapend met rammelende pillendoosjes: een sterk symbool dat de sensibilisatie-actie kracht diende bij te zetten.  Want dat wil men: gehoord worden!  Terecht.  Op deze jaarlijkse Werelddag van Verzet tegen Armoede is dit méér dan broodnodig.  In heel Vlaanderen wordt hier vandaag voor opgekomen.  Het Netwerk tegen Armoede trapt met de niet mis te verstane slogan 'gezondheid verdraagt geen uitstel' de campagne af in Vlaanderen en Brussel.  In Mechelen wordt dit alles mooi gecoördineerd door 'Geknipt' - een samenwerkingsverband van armoedeverenigingen De Keeting en De Lage Drempel, het artistiek-sociaal theatergezelschap 'Hof van Savooien', Straathoekwerk Mechelen, Vormingplus en Welzijnszorg regio Mechelen én Wijkgezondheidscentrum Wel en Wee.  Een (beeld)verslag...:

Frits De Ruyter is onze nieuwe Kleine Stadsartiest!

  (foto's: Jan Smets)

(kindersecretaris Walid El Handouz, kinderburgemeester Maija Mans, Nina De Smedt, Frits De Ruyter en afscheidnemend Kleine Stadsartiest Yannis Aghassaiy)

Sinds deze namiddag weten we wie de gloednieuwe Mechelse Kleine Stadsartiest is die de scepter overneemt van Yannis Aghassaiy - de eerste die deze titel dragen mocht.  En het moet gezegd: Yannis die als rapper twee jaar op menige podia stond , deed dat met verve!  Met een verbazende naturel en talent gaf hij het beste van zichzelf.  Bravo voor Yannis die de voorbije jaren bewees dat de appel niet ver van de boom valt.  De jonge artiest is immers de zoon van de overbekende Mechelse rapper Pita Saïd.  In 2015 wist hij tijdens de Grote Talentenshow de harten van jury en publiek te veroveren met het nummer 'Als ik droom'.  Tweemaal stond hij op het hoofdpodium van Maanrock.  Ondertussen nam hij een videoclip op en bracht hij een single uit.  En een full cd is in de maak.  Daarnaast jureerde hij op het Sinte-Mettefeest en werkte hij samen met voormalig Stadsartiest Circus Ronaldo. 

Vandaag werd in Moonbeat in de Oude Brusselstraat een nieuwe Talentenjacht op poten gezet.  Kandidaten die jonger dienden te zijn dan twaalf jaar, konden zich zowel inschrijven als solo-artiest of met een groepje.  Zeven kinderen waagden hun kans, en deden hun ding in heel diverse disciplines.  Het was voor de jury héél moeilijk om een beslissing te nemen, maar na enig overleg werd toch unaniem gekozen voor de tienjarige Hombekenaar Frits De Ruyter.  De glunderende winnaar die zich nu Kleine Stadsartiest mag noemen, en zich met een erg expressief gebracht  gedicht over chocolade en snoep wist te onderscheiden, leek enigszins verrast...  Proficiat aan de sympathieke Frits!  Maar ook een dikke pluim voor Nina De Smedt die veel waarderende woorden kreeg voor haar zelfgeschreven liedje over ADHD.  Met dit erg persoonlijke lied wil ze andere kinderen tonen dat ADHD je leven niet hoeft te bepalen.  De Kinderraad wil hier beslist nog 'iets' mee doen in de toekomst...

 

Serge Lazarevitch Trio wijdt nieuwe Jazzzolder-locatie in met prachtklanken



Vrijdagavond 13 oktober 2017
schreven Nick Cave and The Bad Seeds geschiedenis in Antwerpen met een beklijvend concert. Op diezelfde avond greep in de Refuge van Grimbergen in Mechelen een niet minder memorabel en intens concert plaats, zij het van geheel andere orde.

Jazzzolder Mechelen mocht op de eerste concertavond op de nieuwe locatie niemand minder dan de vermaarde Jazzgitarist Serge Lazarevitch ontvangen. Maar het Servisch-Franse jazzicoon kwam niet alleen. In het Serge Lazarevitch Trio laat de gitarist zich omringen met saxofonist Ben Sluijs en percussionist Teun Verbruggen, beiden ook gevestigde waarden uit jazzwereld. Of hoe Jazzzolder Mechelen de nieuwe concertruimte mocht inwijden met een topconcert van grote kleppers uit de jazzzscene
 

vernieuwd hotel en bezoekersparcours brengen (nog) meer leven in de brouwerij!

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Brouwerij Het Anker vertelt een mooi verhaal.  Haar geschiedenis is helemaal verweven met deze van onze stad.  Van de brouwende begijntjes en het geliefde bier dat 'onze' Keizer Karel speciaal van Mechelen liet overbrengen naar Spanje tot de familiebrouwerij die het later werd.  Het plaatje klopt.  Deze brouwerij is helemaal verankerd in deze stad.  Puur Mechels.  En dat straalt ze ook uit.  Ze heeft dat gezellige karakter kunnen behouden.  En da's niet in het minst de verdienste van Charles Leclef, de vijfde generatie aan het roer van de brouwerij.  Van een bijna zieltogend bedrijf maakte hij een succesverhaal.  Gestaag, maar zeker.  Met liefde voor het vak en de roots van de brouwerij, maar met een duidelijke visie.  Het Anker is Mechels en daar zijn we trots op.  Natuurlijk moet je een goed product hebben.  Zoveel is zeker.  Maar de faam van de Gouden Carolus hoeft niet meer bewezen te worden.  Maar daarnaast moet je ook het 'verhaal goed kunnen verkopen'.  En ook dat lukt wonderwel.  Het Anker blijft ondanks toegenomen professionalisering die sympathieke, familiale en warme sfeer behouden. Van bier tot whisky: Het Anker scoort.  Maar de vernieuwing blijft zich doorzetten.  Nu werd ook het hotel méér dan grondig aangepakt.  Het hotel dat best OK  maar lichtelijk verouderd was, kreeg een ware metamorfose.  Wie morgen op de open-hoteldag  ook dit hotel bezoekt, zal het heel zeker merken.  Met zin voor detail werd het heel persoonlijk ingericht, met leuke knipoogjes naar stad en brouwerij.  Ook de lobby is nu veel meer uitnodigend geworden.  Enne: de 21 000ste bezoeker van de brouwerij werd geteld.  Het is Charles Leclef himself die hem verraste met een stevige drieliterfles van ons hemels bier.  Wat later knipte hij samen met z'n echtgenote ook het lint door van het nieuwe bezoekersparcours.  Ook dat is flink onder handen genomen en is attractiever dan ooit...  Stap je even mee?

 

Op uw gezondheid! Santé!

 

(foto's: Jan Smets)

Nou - na afloop van de voorstelling blijf je toch effe op je stoel 'geplakt' zitten.  Vrijblijvend kan je deze theaterproductie niet noemen.  Daarvoor snijdt het te diep in het vel.  Ze schudt je wakker en drukt je met de neus op de feiten.  En die zijn niet fraai te noemen.  Armoe maakt ziek.  En ziek maakt arm.  'Het Hof van Savooien' brengt deze dagen 'Op uw gezondheid! Santé' op de planken.  En net zoals de vorige producties is dit weer een sociaal-artistieke theatervoorstelling, deze keer in het kader van de Werelddag van Verzet tegen Armoede op 17 oktober.  Volgende week dus.  Gefocust wordt op de schrijnende situatie van velen die in de armoede verzeild zijn geraakt, en hierdoor het méér dan moeilijk hebben om de eindjes aan mekaar te knopen.  Vooral dan als ze getroffen worden door ziekte.  Nu mag onze gezondheidszorg tot de beste van de wereld behoren: voor een flink aantal mensen dreigt - of is ze - onbetaalbaar geworden.  Financiële mokerslagen krijgen zij die sowieso al niet het hoofd boven water kunnen houden als ze geconfronteerd worden met de stijgende kosten in de gezondheidszorg.  Daarover gaat dit stuk.  Ik maakte vanmiddag de generale repetitie mee.  Regisseurs Dirk Tuypens en Pier De Kock schreven een sterk scenario uit - wervelend, beklijvend en confronterend.  Dikke pluim.  En de enige man in het gezelschap, Marc De Knijf zal het me hopelijk niet kwalijk nemen ik als ik vooral de vijf actrices die samen met hem het stuk schragen bewierook.  Een aantal onder hem hebben aan den lijve ondervonden wat de problematiek kan betekenen.  Zij spelen dan ook niet zomaar wat toneel, maar brengen dit doorleefd - getekend door eigen ervaringen.  En dat voel je.  Al lachend noemen deze vrouwen zich 'de Hofdames van Savooien'.   Karin Haest, Rita Rosiers, Annick Verhaert, Jeannine Frison en Chris Van Asch hebben me weten te verrassen.  Méér: ze hebben me bij de strot gegrepen.  Geslaagd dus.

 

'Toen met een lijst van nu errond'

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Het is een bijzonder lijvig boek geworden: een turf van niet minder dan 592 pagina's.  En dat kan tellen!  Nu ja: leven en werk van Herman De Coninck zijn dan ook niet te vatten in enkele bladzijden.  Met zijn dichtbundel 'De lenige liefde' katapulteerde deze Mechelaar zich in 1969 voorgoed de onsterfelijkheid in.  Hij werd er razend populair door, en mag nog steeds de meest gelezen dichter van Vlaanderen genoemd worden.  Kwalitatief en toegankelijk: het zijn sleutelwoorden die op zijn oeuvre passen.  Herman De Coninck had weinig heimwee naar de stad van zijn kinder-en jeugdjaren.  Leuven was de stad waar hij zich opperbest voelde, en Berchem-Antwerpen was zijn laatste thuishaven.  Mechelen kerfde diep in zijn ziel.  Het complexe verhaal van zijn vader, de moeilijke verhouding met zijn  streng-katholieke en eerder afstandelijke moeder,  de dramatische dood van zijn eerste vrouw An Somers... Jaren had hij nodig om al deze dingen een plaats te geven.  Het werd een louterend proces.  Hij moest dit Mechelen verlaten - thuis opstappen - zijn manier van kijken veranderen, om er mee in het reine te komen. Pas in de jaren negentig kon hij het verwoorden in de bundel 'Schoolslag'.  Met een gedichtencyclus verwerkt hij dit Mechelse verleden in versregels.  Het lange rijpingsproces was nodig.

De biografie van Mechelaar Thomas Eyskens (°1976) belicht uiteraard het héle leven van de dichter.  Toch is dat Mechelse hoofdstuk een belangrijk onderdeel van het boek.  Je kan De Coninck. niet hélemaal begrijpen zonder dit verleden..., zonder Mechelen...

Bij aanvang voelde ik veel schroom.  Je stapt tenslotte ongevraagd in iemands leven.  Je bent een 'indringer' en het voelt heel onnatuurlijk aan.  Voortdurend moet je de grenzen aftasten...

Maar Thomas is er in geslaagd.  Met verve.  Jaren zwoegen en schaven hebben geleid tot deze unieke eerste biografie van Herman De Coninck.  Met veel respect en toch diepgravend werkte hij zich door het leven van de dichter.  Hij won het vertrouwen van  nabestaanden, collega's en vrienden, en het resultaat van vele gesprekken, aangevuld met nooit eerder gepubliceerd fotomateriaal en nagelaten brieven resulteerden in dit werk dat beslist zijn plaatsje moet krijgen op de boekenplank van elke liefhebber van het werk van Herman De Coninck, Mechelenfanaat, en literatuur-en poëzieminnaar...

 

Bewoners Gummarushof organiseren rommelmarkt

met categorie:  

Rommelmarkt Gummarushof

Zaterdag vond in het Gummarushof, de voormalige kerk aan de Kerkhoflei, de allereerste rommelmarkt plaats. Twintig standhouders, waarvan 7 toekomstige bewoners van het cohousing project, en 13 buitenstaanders, hadden hun tweedehands spullen in de kerk uitgestald.

Rommelmarkt in voormalige Sint-Gummaruskerk te Mechelen

Dertigjarige basiliek toont haar schatten

met categorie:  

(foto's: J.Smets)

Op 18 mei 1985 bezocht de toenmalige paus Johannes-Paulus II onze stad op zijn reis door de Nederlanden.  Hij sprak toen de gevleugdelde woorden 'Mechelen, uw toren is niet af!'  en hij vierde hier zijn 65ste verjaardag.  Maar daarnaast bracht hij ook een blitzbezoek aan de OLV-van Hanswijkkerk.  Fernand Verreth, huidig voorzitter van de Kerkfabriek, herinnert het zich nog goed.  Hij sloeg het gebeuren toen gade vanachter de ramen van het er naast gelegen MMT.  In de vloer van de kerk is er een grote zeshoekige tegel geplaatst die herinnert aan dit hoge bezoek.  Twee jaar na zijn visite aan de bedevaartskerk kende hij haar de eretitel van 'basiliek' toe.  In ons land hebben zo'n 28 kerken deze titel.  Ze wordt verleend aan een kerk die een bijzondere historische betekenis heeft, of een waardevol reliek bezit, of... een belangrijk bedevaartsoord is.  Al dertig jaar spreken we nu van de OLV-van Hanswijkbasiliek, en dat wil men vieren.  Zondag zal kardinaal De Kesel himself voorgaan in een feestelijke en plechtige viering.  Enne: hij zal bij die gelegenheid ook de in een vroegere weekkapel ingerichte schatkamer officieel openen.  Wat vroeger verborgen bleef wil de kerk nu ook tonen.  En dat is beslist een meerwaarde die gegeven wordt aan deze nu al druk bezochte en prachtig gerestaureerde kerk...

 

Inhoud syndiceren