Anders nabij...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets.  Tom Kestens en Elke Du Bin)

Stil geworden ben ik weer naar buiten gegaan, namijmerend over wat ik allemaal vanmorgen hoorde in 't Kranske in de Muizense Sint-Albertusstraat.  Daar werd immers het boek 'Anders Nabij' voorgesteld, met de ondertitel 'De stille kracht van ouders na de dood van hun kind'.  Het was berekoud, en toch bekroop me een wat moeilijk te omschrijven warm gevoel.  Heel intens -  met een grote emotionele geladenheid vertelden vijf ouders - twee vaders en drie moeders - over het verlies van hun kind. Sterke getuigenissen.  Soms met de krop in de keel, maar eerlijk, zonder franjes - met stil verdriet.  Ze deelden hun herinneringen, maar vertelden ook hoe ze de draad van het leven weer proberen op te pakken.  Het greep naar de keel.  Leven en dood, liefde en hoop... Het ging door in de 'thuishaven' van het gezin van Johan en Elke Muyldermans - Du Bin.  6 jaar geleden verloren ze na een ziekteproces van 7 weken hun dochter Harte.  Overleden aan de gevolgen van een hersentumor.  Het verhaal is gekend.  Dit onmetelijke verdriet hebben ze proberen om te zetten in iets positief. Ze richtten vzw Prinses Harte op dat ridder-en prinsessenpakketten aan kinderen met kanker schenkt.  Net op deze dag was het 6 jaar geleden dat de uitvaart van Harte plaatsvond.  Elke vertelt dat het pijn doet om te beseffen dat haar dochtertje er nu al langer niet meer is, dan dat ze ooit in hun midden vertoefde.... Tom Kestens die tussen de getuigenissen een drietal erg gevoelige Nederlandstalige luisterliedjes bracht (uit zijn nieuwe cd 'De Bron') wist het zo te verwoorden: "Haar afscheid in Mechelen is de verwerking van ons allen geworden.  Hier wil ik een ode brengen aan de kracht van de vriendschap...".  Tom kreeg het even moeilijk, overmand door de emoties.  "Zingen lukt me beter..." herpakte hij zich.  Met 'ik mis je' waren niet weinigen die met een krop in de keel zaten of een traan voelden opwellen.  Het hoorde er allemaal bij.  Het thema is moeilijk.  We vinden vaak de woorden niet.  Misschien helpt dit boek om ons aarzelend maar zeker te leren omgaan met wat niet te vatten is: het leven na de dood van een kind.

 

Hanswijkenhoek in vuur en vlam!

 

(foto's: Jan Smets)

Vorig jaar ging de eerste editie door van deze originele en hartverwarmende winterwandeling doorheen de wijk Coloma, of... Hanswijkenhoek.  Het smaakte naar meer, en daarom werd ook dit jaar een vurige tocht door de wijk op stapel gezet.

Volgende week, zaterdag 26 januari, is het weer zover!  'Wijk in vuur en vlam' is zowel voor kinderen als volwassenen een evenement om naar uit te kijken.  Alle buurtbewoners zijn uitgenodigd om deel te nemen.  Maar mocht je elders wonen in onze Maneblussersstad ben je ook van harte welkom in deze wijk in Mechelen-Zuid!  Waarom ook niet?  Voor elk wat wils!

 

25 jaar wondermooie muziek

met categorie:  

Op zondag 2 januari 1993 speelde Wannes Vanderhoeven, pas afgestudeerd aan het Lemmensinstituut, voor de eerste maal de mis in de Onze-Lieve-Vrouw o/d Dijle kerk. Meteen werd hij voor de leeuwen gegooid: de tweede grootste kerk van Mechelen gevuld met gelovigen, een groot orgel en een groot koor van om en bij de 50 zangers, die een gemengd repertoire brengen van Gregoriaans, samenzang en polyfonie.

Lions club Minerva breidt uit met Mechelse leden!

met categorie:  

(Het bestuur en de vier nieuwe leden van Lions Club Minerva (alle foto's: Rudi Van Poele)

Vrijwel iedereen in Mechelen kent de kantoorwinkel Mispelters in de Katelijnestraat, met als zaakvoerder Oswald Vansintejan. Hoewel hij zelf geen Mechelaar is heeft hij door zijn beroepsactiviteiten heel wat Mechelaars leren kennen, die intussen echte vrienden zijn geworden. Oswald is naast zijn beroepsbezigheden o.a. een begeesterd lid van de Lons club Minerva, een van de kleinste clubs in ons land, maar met een groot hart voor het goede doel. Een van die doelen in 2018 was trouwens onze Mechelse Sjarabang van Marleen D’Joos, met Lamotdirecteur Jan Simons als een van de drijvende krachten. Lions club Minerva liet speciaal een nieuwe rozensoort ontwikkelen die werd verkocht tijdens de rozenfeesten in het Vrijbroekpark en heel wat geld in het laatje bracht.

Circusverleden inspireerde Luc tot het schrijven van zijn nieuwste boek

met categorie:  

 

(foto re.bo: Jan Smets.  Onder: Luc Van Balberghe als illusionist, vele jaren terug)

Het nieuwste boek van Luc Van Balberghe laat zich vlot weglezen: 'Wolfsmelk' beschrijft een volkse stadsbuurt waar op een dag een zigeunergezelschap haar circustent opzet.  Het leven in de wijk wordt hiermee plots overhoop gehaald.  Niks is achteraf meer wat het was.  Verrassend, spannend,amusant, ontroerend...: zo zou ik dit boek omschrijven.  Luc zet ons in de loop van het verhaal regelmatig op het verkeerde been en tot de laatste bladzijden - tot de ontknoping -  weet hij onze aandacht vast te houden. De personages worden trefzeker en met met veel empathie ten tonele gevoerd: mensen van vlees en bloed.  De kleine gemeenschap van 'Het Voght'  en het exotische gezelschap van het circus: twee totaal verschillende werelden worden hier met mekaar in confrontatie gebracht.  Het zorgt voor een fascinerende kettingreactie van allerlei emoties als argwaan en verwondering...  Maar begin zélf maar aan dit boek: ik garandeer je een aantal uren leesplezier!

Ik praat met Luc Van Balberghe over zijn boek én over zijn inspiratiebron.: Luc is hiervoor beginnen graven in zijn herinneringen.  De voormalige journalist en toneelauteur was immers een tijdlang actief onder het zeildoek van het vermaarde Mechels/Muizens circus Ronaldo.  Ook al is dit een héél ander circus dan hetgene hij beschrijft in 'Wolfsmelk': er zijn parallellen te herkennen.  De sfeer en de liefde voor circusmensen weet hij mooi te vatten.  Over hoe hij als kind reeds aangetrokken werd door het circusleven en hoe hij later zélf aan de slag ging als goochelaar en illusionist: we hebben hierover een urenlange en boeiende babbel...

 

Oostenrijk vereniging Servus Mechelen organiseert Weens Nieuwjaarsconcert

met categorie:  

De Oostenrijk vereniging Servus Mechelen organiseerde zondag 13 januari zijn jaarlijkse Nieuwjaarsconcert. 430 muziekliefhebbers van Weense walsen en polka’s hadden zich een plaats gereserveerd in de Stadsschouwburg.


In 10 weken loop je 5 kilometer, met Start 2 Run

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Aan het enthousiasme en de overredingskracht van Hilde Luytens zal het alvast niet gelegen hebben!   Al een aantal jaar is ze de verantwoordelijke van Start2Run van RAM, de Mechelse atletiekvereniging die haar stek heeft in sportpark De Nekker.  Nee: ze neemt er géén loopje mee: we kunnen allemaal in 10 weken 5 km leren lopen.  En dat wil ze bewijzen!  Na de feestdagen maken velen goeie voornemens en haalt men de buikriem wat aan.  Of: het wordt teminste geprobeerd.  We willen wat minder copieus tafelen, ons alcoholverbruik beperken, én...we willen misschien wat meer sporten.  Maar vaak sneuvelen die intenties al vrij snel.  Ook de sportieve voornemens worden nogal vlug - héél stilletjes - opgeborgen.  Maar: we kunnen het déze keer anders aanpakken!  In groep en onder begeleiding is de slaagkans beslist véél groter.  Dit is gewoon een vaststelling.  Als ervaringsdeskundige weet Hilde me dat te bewijzen...  De nieuwe lessenreeks start op woensdag 23 januari.  Overtuigd om een poging te wagen?

 

Wie bezit nog werk van textielkunstenares Edith Van Driessche?

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Ik heb haar nog kort gesproken op de boeiende overzichtstentoonstelling 'Niet van gisteren' in oktober 2010 in ons Cultuurcentrum waar een generatie Mechelse kunstenaars uit de periode 1945-1975 alle aandacht kregen die ze verdienden.  De in 1932 in Willebroek geboren Edith Van Driessche was een uiterst begaafde textielkunstenares wiens werk nog steeds breed wordt geapprecieerd.  In 2015 overleed ze, een omvangrijk oeuvre nalatend.   Haar kunstwerken zijn erg verspreid geraakt, en het is haar zoon Marc Meysmans die nu probeert een zo goed mogelijk overzicht te krijgen van al het werk dat zijn moeder met zoveel zin voor schoonheid en passie heeft gecreeërd.  Daarom doet hij ook een warme oproep om iedereen die werk van Edith in zijn of haar bezit heeft dat aan hem te laten weten...

 

Frans Hals: een Hollands grootmeester met Mechelse roots

  (foto's: Jan Smets)

Samen met Rembrandt en Vermeer is Frans Hals één van de grote drie kunstschilders uit de Hollandse Gouden Eeuw.  Maar weten we van die beide eersten heel wat uit hun privéleven en zijn er van hen meer zelfportretten bekend:  Hals blijft een wat nobele onbekende.  Slechts schaarse info hebben we over zijn persoonlijk leven en portretten van hem zijn amper overgebleven.  Misschien heeft hij zich wat verborgen afgebeeld op een groepsportret van een schuttersgilde, en wellicht zijn een aantal andere portretten verloren gegaan.  Meer rest er niet.  We weten wel dat zijn lange leven zich grotendeels afspeelde in de Noordnederlandse stad Haarlem die wel méér ingeweken Vlamingen telde in zijn tijd.  En we weten ook dat de familie Hals uit Antwerpen is gevlucht naar het noorden als gevolge van de godsdienstperikelen in onze gewesten.  Zijn geboortedatum kennen we niet exact.  Was het in 1582 dat hij het levenslicht zag, of was het een jaartje later?  Wel is het zo dat de familie Hals afkomstig was van Mechelen.  Terecht dat een vest aan de Dijle naar hem is genoemd, en het is ook mooi om weten dat één van de drie gouden portretten op het monumentale pand aan onze Grote Markt : 'De beitel, de passer en het penseel' op de Grote Markt, dit van Frans Hals is...(naast Rombout Keldermans en Lucas Fayd'herbe).  Het feit dat Frans Mechels bloed heeft wordt niet weggemoffeld in het prachtigte Frans Halsmuseum in de stad aan de Spaarne.  Frans Hals heeft Mechelse roots.  Zoveel is zeker.  Zijn vader Franchois was naargelang de bron een lakenkoopman/wever of eerder een textielarbeider.  Door de godsienstroebelen is de familie Hals van de Dijlestad naar Antwerpen verhuisd.   En later trok men de Grote Rivieren over om zich voorgoed in de afgescheurde Nederlanden te vestigen...

Ik ben pas terug van een rondje Noord-Holland, en bezocht er Leiden waar ik even goeiedag ging zeggen aan Rembertus Dodoens die daar begraven ligt in de Sint-Pieterskerk, om daarna - en voor een kort bezoek aan Amsterdam - naar Haarlem te sporen: een bijzonder gezellige, historische stad waar Hals één van de beroemdste inwoners van werd.  Het museum aan hem en zijn tijdsgenoten gewijd is gewoon een must.  Zéker doen als je in de buurt bent!

 

Mechelaars helpen Mechelaars om Nederlands te leren

met categorie:  

Onze stad telt inwoners van 138 nationaliteiten, die samen ongeveer 70 verschillende moedertalen spreken.  Nederlands spreken is dan ook een vereiste om te integreren, en een belangrijk bindmiddel tussen de stad en haar inwoners, en tussen de inwoners onderling.   De stad wil een actieve rol spelen in het leren en oefenen van Nederlands, en heeft dat beleid vastgelegd in het Taalactieplan. Ik sprak met Tamara Stojanovic, de coördinator van het Taalactieplan.

 

De keuze van nonkel Albert...

met categorie:  

                   

Het is een diep-tragisch verhaal.  Schuld en boete, verzoening...  Het zijn begrippen als uit een zwaarwichtige Russische roman of Griekse mythen.  Maar het is ook oer-Vlaams.  Het Verdriet van België in een Mechelse versie. 

Jouw familie of Léon Degrelle!...

Albert had de keuze.  Maar hij was jong - én koppig.  Net zoals zijn vader dat was: de stijfburgerlijke meester Robert Olbrechts, gewaardeerd advocaat en stafhouder aan de Mechelse balie, voorzitter van de Bond voor Grote Gezinnen en de Vlaamse Toneelstrijders.  Meester Olbrechts: streng en conservatief Katholiek en samen met zijn echtgenote Marie Ryckmans die afkomstig was uit een Mechelse franstalige bourgeoisfamilie en opgevoed bij de Dames de Marie, wonend in een grote woning - 'Het Hof van Duffel' - met paardenstallen, koetshuis en mooie tuin in de Augustijnenstraat.

Albert was vijftien jaar en begeesterd door de vlammende retoriek en politieke standpunten van de Waal Léon Degrelle.  Hij koos... Het betekende de breuk met zijn vader en zijn héle familie.  Moeder Marie volgde de banvloek van haar man.  Nooit mocht iemand nog de naam van Albert vernoemen in zijn nabijzijn.

Op het sterfbed was het laatste woord dat op de lippen van meester Olbrechts was: "Albert..."  Nooit hebben vader en zoon mekaar nog gezien.  Nooit werd alles bijgelegd.  Nooit kwam er verzoening.  Pas vele, vele  jaren later zouden de wonden helen en werd de 'verloren zoon' weer in de familie opgenomen.  Toen was Albert al achteraan de negentig.  Gisteren overleed hij in het Duitse Ettlingen, in Landkreis Karlsruhe, waar hij woonde met zijn 30 jaar jongere echtgenote Hildegard.  Op 4 februari zou hij 104 jaar geworden zijn... Elk jaar was er wel een familiereünie, maar het was pas enkele jaren geleden op een bijeenkomst die  neef Etienne Mylemans organiseerde in reiscafé ViaVia dat hij  zonder rancune en zonder het zoeken naar excuses zijn verhaal vertelde en hoe en waarom hij tot zijn keuze kwam die zijn leven voorgoed veranderde. 

 

In de schaduw van een provincienest. De Mechelse jaren van Alice Nahon

met categorie:  

 

Negentig jaar geleden verscheen Schaduw, de derde en laatste dichtbundel van Alice Nahon (1896-1933). Tijdens de verschijning ervan woonde Nahon in Mechelen, waar ze tussen 1927 en 1930 hoofdbibliothecaris was van de Stedelijke Volksbibliotheek. Met Schaduw deed ze tevergeefs een poging om komaf te maken met haar imago van zoetgevooisde dichteres. In het Vlaamse geheugen blijft ze nog altijd onlosmakelijk verbonden met de versregels ’t is goed in ’t eigen hert te kijken, nog even vóór het slapengaan, of ik van dageraad tot avond, geen enkel hert heb zeer gedaan, … Schaduw verdween tussen de plooien van de literatuurgeschiedenis.

 

Met Kerstmis klinken koren...

met categorie:  

Toen wij in mei met CantusAmici een programma samenstelden van muziek gelieerd aan Mechelen en Mechelse componisten was de grote moeilijkheid een keuze te maken uit het overvloedige aanbod.  Inderdaad heeft onze stad over de eeuwen heen steeds een belangrijke rol gespeeld in koorzang en -muziek.

Dit bleek eens te meer in deze laatste weken van 2018.  We werden overspoeld door een reeks hoogstaande kerstconcerten in een bonte afwisseling van stijl en inhoud.

Als de woorden verstommen...

(foto: Jan Smets)

Eén van de mooiste vertelstemmen van ons land zwijgt nu voorgoed...  Gisteren -23 december - met Kerstmis voor de deur, overleed in Den Olm in Bonheiden, de Mechelse voordrachtkunstenaar Francis Verdoodt.  Op de laatste dag van dit jaar zou Francis 77 jaar worden...

De woorden verstommen... De minzame taalvirtuoos Francis Verdoodt is niet meer.    Maar zijn warme poëtische stem blijft in onze oren klinken....  De verteller waar we ademloos naar konden luisteren zullen we niet licht vergeten..

 

Ne formidabele Kessemis

(foto's: José Ruysevelts)

Er was gisteren heel wat te doen in Mechelen... Het was moeilijk kiezen...  En ook moeilijk om een parking te vinden.. Wij gingen  naar  de  mooie Kerstspecial in een afgeladen  stadsschouwburg ...

Met  Lucas Van Den Eynde , Connie Neefs en  dochter Hannelore ...

 

Inhoud syndiceren