Winterwonderland

Ook dit jaar heeft "Mechelen houdt je warm" weer heel wat in petto, maar ook andere organisaties maken de Dijlestad de place to be in december. Zo zijn er vele leuke evenementen, promoties en kunnen we genieten van de sfeervolle kerstverlichting in de binnenstad. Kortom, we maken er samen een topdecember van.

 Komeet opent voor de allerlaatste keer de bar in Scandinavische stijl, hier kan je alvast beginnen met de heerlijke wintersfeer op te snuiven. Neem een lekkere glühwein en je voelt de kou niet meer! T’île Malines opent ook enkele dagen deze decembermaand.

 

Urban Trail: thuis voor de eerste sneeuw...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

De weergoden hadden het perfect getimed!  Waar de voorspellingen bij het begin van vorige week nog allesbehalve rooskleurig weer beloofden voor gisteren, bleef de stevige winterprik nog effe uit.  Pas vanmorgen stonden we op met een sneeuwtapijt.  De vierde editie van Urban Trail had dus alle geluk van de wereld!  Met een recordopkomst van 7400 deelnemers werd het een topeditie. Het was berekoud maar droog: ideaal voor de populaire stadsloop!  Er waren een paar nieuwigheden.  Deze keer kon naast de klassieker van 10 km ook gekozen worden voor de ingekorte versie van 5 km.  En zelfs wandelaars konden zich inschrijven.  De Urban Trail blijft een gezellige bedoening: jong en oud zetten hun beste beentje voor. Geen prestatiedrang, maar eerder een sportieve uitdaging in een vriendschappelijke sfeer... Wat oneerbiedig gesteld: de 'kermiskoers' der loopwedstrijden!  En dat laatste bedoel ik niet pejoratief.

 

Kevin Polfliet publiceert Willebroekse oorlogsgetuigenis met Mechelse link



December 2017. Terwijl buiten de winter nu toch in volle ornaat lijkt toe te slaan, heb ik afgesproken met Kevin Polfliet in café De Pekton. We kozen de gezellige pub met haar rustieke en knusse interieur om een goed gesprek te hebben. Nu zien Kevin en ik elkaar wel vaker natuurlijk. Maar deze keer spreek ik met de auteur of juister de vertaler van 'Van Convent tot Conflict', het nieuwe boek dat hij recent nog mocht voorstellen in het fort van Breendonk en dat enkele interessante historische verwijzingen naar Mechelen bevat. 

Eerste Schaatsboot ter wereld opent op de Dijle

Schaatsboot officieel geopend met ijsshow

Vrijdagavond was één groot feest tussen Vismarkt en Haverwerf bij de officiële opening van de Schaatsboot. Deze openluchtijspiste wordt wellicht één van de publiekstrekkers tijdens Mechelen Houdt je Warm. Burgemeester Bart Somers (Open Vld), Kristof Calvo (Groen) vergezeld door Mechelse schepenen Walter Schroons (CD&V) en Christiaan Backx (NV-A), doorknipten onder een ijzige koude het lintje van de Schaatsboot.

Opening schaatsboot te Mechelen

 

Woorden die uit de Hemel vallen...

 

(foto's: Jan Smets)

Een wel heel bijzondere tentoonstelling is momenteel te bezoeken in de OLV-van Hanswijkbasiliek.  Aan muren en zuilen van de kerk hangen tot 3.60 meter hoge banderollen met kalligrafische geschriften.  De teksten werden ontleend uit de geschriften van Benedictus, maar ook andere teksten werden creatief onder handen genomen door de Anglaisevrienden - een Kalligrafie Club uit Zwijndrecht.  Op uitnodiging hebben ze hier hun expo opgezet die nog tot 7 januari gratis te bekijken valt.  De teksten die religieus geïnspireerd zijn kunnen aanzetten tot bezinning, maar ook mensen die niet gelovig zijn kunnen geraakt worden door deze artistieke kunstvorm.  De Anglaisevrienden hebben zich tot doel gesteld om het geschreven woord op een mooie manier te bewaren, als een expressie van een persoonlijkheid.  Ze willen schoonheid in de letters brengen en dit - per uitbreiding - in de wereld...

 

Blijf op de hoogte! de restauratie van Sint-Jan

 

(foto's: Jan Smets)

Het was nog maar van de Open-Monumentendag van voorbije septembermaand geleden dat ik de stellingen van de Sint-Janskerk beklom.  De kerk maakte toen een bevreemdende indruk.  Bij het binnenkomen geraakte ik elk gevoel van richting kwijt.  Alles was Christo-gewijs ingepakt en door een woud van stellingpalen zag je de bomen haast niet meer... Vandaag was een belangrijke dag voor de Sint-Jan-Baptist en Sint-Jan-Evangelistkerk.  Een belangrijke fase van de binnenrestauratie werd afgerond.  Klimmend naar de 'negende verdieping' stond ik even later onder een letterlijk en figuurlijk hoogtepunt!   Verbluft keek ik op een groots cirkelvormig schilderij dat geborsteld werd door Egidius Jozef Smeyers dat de doop van Jezus voorstelt.  Het werd vandaag teruggeplaatst bovenaan het gewelf van de viering.  Nu dat dit hoogste punt van de kerk werd bereikt kan men beginnen met de afbraak van de stellingen.  Deze namiddag kreeg ik al een beter zicht hoe de opgeknapte kerk er zal uitzien.  Een tipje van de sluier werd opgelicht.  En eerlijk: ik was méér dan aangenaam verrast!  Weerom zal onze stad een parel van een kerk cadeau krijgen.  Na Sint-Petrus en Paulus en Hanswijk zal ook Sint-Jan schitteren als nooit voorheen.  Nog effe geduld: de kerk mag dan wel in april of mei opnieuw toegankelijk worden voor het publiek: het definitieve einde van de werken is voorzien in het voorjaar van 2019... Maar we kunnen er nu al naar uitkijken!

 

Internationale filmploeg strijkt neer bij uurwerkmaker Michiels!

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets.  Rechts: Luc Michiels en Production manager Björn Andren)

Het is niet zo ongewoon dat een filmploeg in onze stad neerstrijkt.  Integendeel.  Met de regelmatig van een klok is onze stad de laatste jaren het decor voor één of andere productie.  Maar dat een internationaal team een hele week haar tenten opslaat in Mechelen voor een méér dan groots project als dit, is eerder uniek te noemen.  Vanaf gisteren wordt er gefilmd in en rond huis De Clippel, het historische huis op de Korenmarkt, waar al generaties lang de bekende  torenuurwerkmakersfamilie Michiels woont en werkt.  Wie ooit de kans had om het atelier in de tuin van dit huis te bezoeken weet dat dit een magische plek is - een wonderlijk stukje Mechelen - erfgoed om te koesteren... En dat is iets wat de filmploeg versteld liet staan.  Dit was hét geknipte decor voor een deel van de opnames.  De beelden dienen voor een reeks van 26 episodes van 26 minuten.  'Find me in Paris' is een productie dat op Disney Channel zal verschijnen.  Disney is trouwens één van de partners van dit project.  Samen met Cottonwood Media, BE films en het Duitse ZDF blikken ze deze indrukwekkende serie in.  Zo maar eventjes 15 miljoen euro wordt hiervoor neergeteld. Niet minder dan een veertigtal medewerkers zijn deze dagen in Mechelen aan de slag, waaronder een viertal acteurs...  Tot en met vrijdag is de ploeg hier aan de slag.  Luc Michiels staat er bij en kijkt er naar.  Het brengt een hoop drukte mee, maar het is toch wel een mooie bladzijde in de familiegeschiedenis dat hier wordt geschreven...

 

"Wachten op mijn dochter"

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

Ik heb dan wel een stille carrière...: ze duurt wel al lang.  En het is zalig om steeds weer nieuwe dingen te kunnen doen...

Zo is dat.  Ze was er gisteren en vandaag, en hopelijk nog morgen én overmorgen: Connie Neefs.  Met het kwaliteitslabel dat aan de naam 'Neefs' vasthangt staat ze al decennialang op de podia - als presentatrice - de immer perfecte 'gastvrouw', maar vooral als zangeres.  Nog niet zo lang geleden stond Connie nog op de planken van de Stadsschouwburg met een avondvullend programma gebouwd rond haar broer Louis die dit jaar tachtig zou geworden zijn.  Dat deed ze samen met musicalster Hans Peter Janssens en ...haar bloedeigen dochter Hannelore Candries.  Het optreden werd méér dan gesmaakt, en voor diegenen die het jammer genoeg hebben gemist: in het voorjaar is er een nieuwe kans...

Zopas bracht Connie een prachtig nieuw luisterlied uit.  Ze had jaren op de tekst gebroed, maar ineens stond hij op papier...  Eric De Vos zette er muziek op, en nu is alles knap ingeblikt.  Voor de professioneel uitgevoerde videoclip tekende Gene Thomas.  En het zijn Connie én dochter Hannelore die door het beeld 'wandelen'.  Uiteraard.  Muziek en beeld: een harmonisch geheel.  "Wachten op mijn dochter" is een schitterend lied geworden waar veel ouders met opgroeiende kinderen herkenning in zullen vinden...

 

Eva Vaes verhaalt in nieuw spannend kinderboek over Gallo-Romeinse tijd



Eind oktober verscheen Slakken en Potscherven - Op reis langs Romeinse wegen, een verhaal over de avonturen van de veertienjarige pottenbakkerszoon Marcus die met zijn vader mee op zakenreis naar Tongeren mag. Vanuit Cassel gaat de reis langs Romeinse wegen. Marcus en zijn metgezellen komen onderweg van alles tegen: heerlijk geurende eetstalletjes, donkere kroegen, mooie meisjes en slakken, veel slakken.

Of hoe Eva Vaes met haar tweede kinderboek een boeiend verhaal brengt voor jonge lezers vanaf negen jaar over de Gallo-Romeinse periode in onze streken. Zondag 3 december 2017 stelde de jonge historica en schrijfster-illustratrice haar boek voor in het Maurus Moreelshuis

 

Aangrijpend getuigenis in het kader van 'Cities for Life'...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Ze heeft het zonnige Florida deze dagen ingeruild voor dit kouwelijke natte kikkerlandje...  Maar ze is dan ook niet op plezierreis.  De Amerikaanse Marietta Jaeger is in België, als vertegenwoordiger van 'Journey of Hope - from violence to healing', waarvan zij medeoprichter is.  Al 44 jaar houdt ze vurige pleidooien tegen de doodstraf.  Evident was het allemaal niet.  Ze is moeten groeien in dat proces. Verteerd was ze ooit door woede en wraak.  Maar stap voor stap kwam ze tot het besef dat er alternatieven voor de doodstraf mogelijk moeten zijn.  Haar tomeloze boosheid maakte plaats voor verzoening.  Wat ze meemaakte tart elke verbeelding.  Wat ze in die zomer van 1973 beleefde was een ware nachtmerrie.  Haar jongste dochtertje werd tijdens een vakantie ontvoerd.  Susie was amper zeven jaar.  Ze zou nooit meer terugkeren.  Ze werd sexueel misbruikt en vermoord door een geestelijk zieke man - de 23-jarige David G. Meirhofer die nog drie andere moorden op zijn kerfstok had. 

Vandaag vertelde ze hierover in de raadzaal van ons stadhuis, waar muisstil werd geluisterd naar de getuigenis van deze moedige vrouw.  Deze dagen wordt Marietta op sleeptouw genomen door Annemarie Pieters, die al enkele jaren 'Cities for Life' organiseert in de Benelux, en die onlangs verkozen werd tot vicevoorzitster van de 'World Coalition Against the Death Penalty', de coalitie van 150 organisaties tegen de doodstraf.  Om 18 uur werd met een druk op de knop, door hen beide, en door de schepenen Marina De Bie en Stefaan Deleus de lichtprojectie op ons stadhuis geactiveerd.  'Nee tegen de doodstraf' : een sensibiliserende boodschap die kan tellen!

 

Yvonne en Yvonne

(foto's: Jan Smets)

Ze kennen mekaar al méér dan veertig jaar.  Voor beiden kende het leven een valse start.  Later zouden ze mekaar voor de eerste keer ontmoeten: in Borgerstein, de voorziening voor mensen met een verstandelijke beperking in Sint-Katelijne-Waver.  De nu 66-jarige Yvonne Backs was er bewoonster, en de vier jaar jongere Yvonne Baten was er begeleidster.  Dit is ze nu nog steeds.  Yvonne Backs is helemaal opengebloeid, en woont nu - onder begeleiding - met een paar andere mensen zelfstandig in een huis in Bonheiden.  Twee vrouwen.  Twee vriendinnen.  Dikke vriendinnen... In het weekend van 9 en 10 december exposeren ze samen in het Maurus Moreelshuis in het Groot-Begijnhof.  Kunst is iets wat hen verbindt.  Maar er lopen wel méér parallellen tussen Yvonne en Yvonne.  Ik ontmoet hen vandaag in het creatief atelier van Sjarabang in de Hoviusstraat waar ze druk bezig zijn met de laatste voorbereidingen voor hun tentoonstelling...

 

Tussen kwetsbaarheid en kracht: Selina De Maeyer

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Ze is een jonge talentvolle fotografe.  Pas vorige maand was ze met dertig Miss België-kandidates in het Egyptische Sharm-El-Sheikh.  In dat exotische kader bracht ze hen voor haar lens. Haar foto's sieren de covers van modemagazines.  Een wereld van glitter en glamour en misschien ook van 'schone schijn'.  En toch is Selina De Maeyer een méér dan diepgelovige vrouw.  En dat is licht uitgedrukt.  Ze kan letterlijk niet zwijgen over God. Hij bepaalt haar leven helemaal.  In wat ze is.  In wat ze doet.   Ik frons de wenkbrauwen, en kan het niet zo goed vatten.  Het lijkt me dat ze zich beweegt in wel heel verschillende werelden.  Pure contradictie.  Ze maakt me nieuwsgierig.

Vanavond heb ik haar ontmoet op de vernissage van een tentoonstelling met een selectie van haar boeiende fotowerk, in het Diocesaan Pastoraal Centrum (het voormalig Groot-Seminarie) in de Merodestraat.  Vanaf 1 december tot en met 22 december kan je deze expo bezoeken.

 

Chris Joris viert 65ste verjaardag met spetterend concert



Op 30 november 2017 wordt de Mechelse muzikant, componist en kunstschilder Chris Joris 65! In Mechelen werd Joris het afgelopen weekend deftig gevierd. Vrijdag 24 november 2017 vormde Joris met Eric Person, Sal La Rocca en Free Desmyter een gelegenheidskwartet bij Jazzzolder Mechelen, zondag 26 november 2017 vond in het auditorium van Cultuurcentrum Mechelen het grote feest plaats.

We gaan nog mensen moeten weigeren” liet een van de organisatoren zich ontvallen, net voor het optreden. Er was dan ook heel veel volk afgezakt naar het cultuurcentrum. Elk plaatsje was benut, sommigen stonden recht of zaten op de grond. Voor de afgeladen volle zaal zette Chris Joris een spetterend optreden neer. Of wat had je verwacht? Samen met bevriende muzikanten en de al even muzikale dochters en zoon bracht de meester-percussionist twee erg gevarieerde sets, waarbij het hem zo kenmerkende eclecticisme en het gevoel voor de juiste groove regeerden.


'Les Amis de P' deden het Zonder Woorden...

met categorie:  

 

  (foto's: 'Les Amis de P.')

 

                        Ik adem slechts wanneer jij ademt

                        Ik droom alleen wanneer jij droomt

                        En is het licht uit in de kamer, dan weet ik nog

                        wat er zich afspeelt in je hoofd   (...)

                                      

Met dit mooie lied van Bart Peeters werd gisteren een orgelpunt gezet achter een méér dan geslaagd optreden van het Mechelse koor 'Les Amis de P.' in zaal Moonbeat in de Oude Brusselstraat.  Twee keer - 's namiddags en 's avonds wist dit 'gezellige ensemble' de zaal in vervoering te brengen.   Nu zijn er in onze stad wel meerdere koren die ons kunnen overtuigen, maar 'Les Amis de P.' zijn toch wel een tikkeltje 'anders' dan al die andere.  Ze zijn die vreemde eend in de spreekwoordelijke bijt.  Ik kan het moeilijk verklaren: maar telkens ze optreden voel je iets van een wonderlijke chemie.  Het plezier spat er van af.  Dat merk je.  Dat voel je.  Dat heeft alles te maken met bezieling.  En dan treedt er een leuke wisselwerking op tussen het podium en het publiek.  Dat was dus gisteren niet anders...

 

Hoe een omgekeerd urinoir de kunstwereld veranderde...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets.  Boven: de recyclagekunstenaars Marc Hendrickx en Fred Vercauteren in de gietende regen op het stationsplein bij hun werk 'Bains Soignés'. Onder: Guido De Coninck en schepen Björn Siffer openen de expo bij de foto van Marcel Duchamp...)

In 1917 zette een kunstwerk van Marcel Duchamp de kunstwereld op zijn kop.  Zijn omgekeerde urinoir dat hij 'Fountain' noemde choqueerde de goegemeente.  Een industrieel vervaardigd urinoir op een sokkel: néé: daar was de wereld niet rijp voor.  Het kunstwerk werd stante pede uit de expo in het prestigieuze Palace Hotel in New York verwijderd.  Moet je weten: de in Frankrijk geboren Duchamp was zelfs jurylid op deze kunsthappening.  Kunstwerk geweigerd.  Duchamp neemt zijn ontslag.  Hilariteit alom.  Maar de bekende fotograaf Stieglitz zet het bij hem 'in de vitrine', en dan begint het werk aan een triomftocht.  Het verschijnt in magazines, en het verhaal gaat de aardbol rond.  En dan verdwijnt het wéér uit het zicht.  Komt het ergens op een vuilnisbelt terecht?  In de jaren vijftig en zestig van vorige eeuw worden er plots replica van gemaakt, én recent werd de 'fontain' tot meest invloedrijke kunstwerk van de 20ste eeuw betiteld...  Het revolutionaire werk maakte de moderne kunst grenzeloos.  Zonder Duchamp geen Warhal, Broodthaers, Koons of Delvoye...

Keren we terug naar Mechelen... Naar de bekende sanitairzaak van Guido De Coninck aan de Veemarkt.  90 jaar bestaat deze zaak nu.  Guido is een erg gedreven Mechelaar: geboeid door de geschiedenis van zijn stad, amateurfilmen, archeologie...  En laat het nu net een idee zijn dat onstaat in zijn magazijn in het Paardenstraatje én een babbel met kunstminnaars dat aanleiding geeft tot het project '1917 Fountain 2017'.  Vandaag werd het kunstproject voorgesteld in de sanitairzaak.  En ik weet al zeker dat het ook Mechelen op zijn kop zal zetten.  Gegarandeerd!

 

Inhoud syndiceren