La Classica

met categorie:  

Een eerste bijdrage om een wat verborgen Mechelse gebeurtenis onder de aandacht te brengen.

Muziek vult mijn avonden, tv staat uit.

En zo ontdekte ik een Mechelse internetradio die er ook nog een informatieve website op na houdt: http://www.laclassica.be/nieuws/, het bezoeken waard.

Wie hier achter zit weet ik niet en is is niet zo direct uit de website op te maken maar wel dat het een Mechels initiatief is met info wat er aan klassieke muziek hier en elders te beleven valt. 

Mexit

met categorie:  

Ik stel een referendum voor een M-exit voor, een Mechelenblogt-exit. Sinds enkele tijd is Mechelenblogt alleen het speelterrein van enkele personen die vinden dat ze een aantal nieuwtjes hier moeten herhalen of een negativistische mening moeten plaatsen.

Ik heb zo een flauw vermoeden dat de moderator van deze blog met lede ogen de verwatering van deze blog bekijkt ofwel al enkele tijd zelf heeft afgehaakt.

Wat mij betreft: indien deze situatie niet verbetert dan wordt mijn menubalk een icoontje armer. Graag voor één keer nog jullie opinie.

Nieuwe Mechelaars herdenken Mechelse vluchtelingen van 1914, om daarna samen te feesten.

Bij gebrek aan Clarissen in Mechelen, die met eieren al eens het slechte weer konden afwenden, heeft de vrijwilligersgroep Welcome in Mechelen het zekere voor het onzekere genomen: voor zaterdag 18 juni werden grote witte regenschermen besteld. Zodat hun eerste event van de dag droog kan verlopen. Want op die dag wordt in Mechelen de World Refugee Day of de Wereld Vluchtelingen Dag gehouden.

Wolf in the Wood: monstercoalitie van talenten pakt Mechelse Jazzzolder in



Met de band Wolf in the Wood, treedt de Brusselse jazzpianiste Anne Wolf bewust buiten haar eigen repertoire in een queeste naar meer vrije structuren. Vrijdagavond 10 juni 2016 speelde Wolf in the Wood in Mechelen; een goedgevulde Jazzzolder was de dankbare getuige van een erg fijn concert.

Samen met percussionist Chris Joris, fluitist Stefan Bracaval en contrabassist Sal La Rocca presenteerde Wolf een avond vol spelplezier en virtuositeit, maar dat kan ook moeilijk anders met een dergelijke monstercoalitie van talenten.

"Ik ben geboren in een kelder in Scheppers, tijdens een bombardement..."

(foto's: Jan Smets)

Op deze zonnige namiddag wandel ik met de jonge zeventiger Jan Van Vaeck, door de Thaborstraat.  Aan de rechterkant rijzen de hoge muren van het Scheppersinstituut op.  Aan een huis blijft hij staan.  Mijmerend..

Hier, op nummer 69 heb ik mijn eerste twaalf levensjaren gewoond.  Nadien verhuisde ik samen met m'n ouders en oudere broer naar de Vrijbroekstraat.  Toen was de naam van deze straat nog Molenstraat.  Pas later werd ze Thaborstraat genoemd.  Ook de huizen zijn hernummerd.  Nu is mijn ouderlijk huis blijkbaar nummer 61...  In feite was het het huis van mijn grootouders langs moederskant.  Na hun huwelijk bleven mijn ouders er inwonen.  Het was immers ruim.  Mijn grootouders hadden een typisch Mechels beroep.  Bompa - Frans De Wit - die nog familie was van Gaspard De Wit van de bekende manufactuur, was meubelmaker-sculpteur, en hij werkte met personeel. Hij stond bekend voor zijn prima vakwerk.  Zo werkte ondermeer met andere bekwame meubelmakers aan het meubilair van de raadzaal van ons stadhuis.  Mijn grootmoeder maakte stoelen - ook zo'n bekende nijverheid van Mechelen.  Je weet wel: rieten en biezen... Kerkstoelen, reparaties...  Ook zij werkte met personeel.  Grootvader was aan de slag op het gelijkvloers en grootmoeder op de eerste verdieping.  Daar was  eveneens mijn moeder bedrijvig als naaister.  Zij naaide toen voor veel bekende Mechelaars.  Ja: ze had goei klanten..., zoals de familie Van Breedam van de brouwerij...

De herinneringen aan zijn jeugdjaren komen allemaal terug...  En wat voor herinneringen...

 

"energetisch of relaxerend?"

met categorie:  

('Fons-de-coiffeur' Peeters voor zijn kapperszaak op de Tervuursesteenweg)

 

"Energetische of relaxerende wasbeurt?" vroeg ze me vriendelijk als ik mijn hoofd achterover legde in de lavabo.  Ik zat dus wel degelijk bij de kapper voor wie bij het lezen de wenkbrauwen zouden fronsen.  De vraag was me voordien nog nooit gesteld.

"Euh, nu ja: ik dacht aan wassen en knippen in zomermodus..."  Buiten flaneerden de korte rokjes door de Bruul.  Ze drong aan.  Gebeitelde glimlach.  Nog even vriendelijk.

"Ga dan maar voor...energetisch."  Ik kon er maar wakker(der) van worden. Ik had trouwens mijn cafeïne nog niet genuttigd...

 

1653-1655 Een Mechels anderhalf jaar...

met categorie:  

  (foto's: JanSmets)

Mechelen likte zijn wonden.  De godsdienstoorlogen met alle ellende van dien waren nog niet lang achter de rug.  De Vrede van Munster werd amper een vijftal jaren voordien gesloten.  Maar alles lag nog vers in het geheugen.  Mechelen droeg er de littekens van.  De grote glorieperiode van de hoofdstad der Nederlanden was voorbij.  Mechelen hield enkel een troostprijs over: het was de zetel van het aartsbisdom.  De macht was naar elders verhuisd.  De Grote Raad vergaderde nog in Mechelen, en daarom was er nog wel wat adel die hier resideerde.  Maar een grote rol was niet meer weggelegd voor Mechelen.  De stad was in een winterslaap gedommeld.  Buiten de stadsmuren was het vaak onrustig en de inwoners durfden deze veilige 'grenzen' niet zomaar oversteken.  Ook was er wel wat wrok tegenover de Nederlanders met hun 'ander' geloof dat had geleid tot de woelige tijden die nog maar net voorbij waren.  Het is in deze stad die genoeg had van oorlog dat een anderhalf jaar lang ene Leidenaar, George Doublet, woonde en werkte.  De man was aangesteld als rechter in de tweeledige kamer die hier zetelde om er te oordelen over geschillen en overtredingen van het Vrede Traktaat dat in 1648 gesloten was.  Puur maniakaal schetste deze Hollandse rechter het dagelijkse leven van onze Dijlestad in zijn geschriften.  Het geeft een uitzonderlijk boeiend relaas van het reilen en zeilen van de Mechelaars in die tijden.

Na drie jaar intensief onderzoek brengt stadsgids Pierre Levens in eigen beheer  een boek uit  dat dit historische beeld van het Mechelen van 360 jaar geleden voor de lezer uit de doeken doet.  Het boek is rijk geïllustreerd met afbeeldingen, oude prenten en een stadsplan.  Elke Maneblusser die ook maar een beetje geboeid is in zijn stad en zijn geschiedenis zal er zijn gading in vinden.  Niet alleen de academicus zal er zijn duimen en vingers bij aflikken: ook de modale Mechelaar zal het met plezier lezen...  Vanaf vrijdag 10 juni kan je het aanschaffen in de Mechelse boekhandels, en dit aan de prijs van 19,95 Euro.  Het werd gedrukt door drukkerij Coloma.  Het ingebonden  boek  in A4-formaat telt 256 blz.

 

Herrezen Evil Superstars besluiten geslaagd cultuurseizoen met geniaal muzikaal geweld



Zaterdagnacht, 4 juni 2016
, luttele uren voor de stress bij menig Mechels cultuurfan om toch maar tijdig die tickets te bemachtigen voor het nieuwe cultuurseizoen, werd seizoen 2015-2016 luid, luider, luidst en roemrijk afgesloten met een fenomenaal concert, recht uit de diepste krochten van de hel én uit het rock 'n rollhart van Evil Superstars.

Kafka, Frank Zappa, de duivel zelf of toch zeker Mauro Pawlowksi, Tim Van Hamel en trawanten lieten Mechelen naar adem happen met hun verantwoord tegendraads muzikaal geweld. Ze hadden daar maar één vol uur voor nodig, kort, krachtig en absoluut memorabel.

Mechelen. Een stad vertelt

met categorie:  

https://www.youtube.com/watch?v=T_YIpUfJ7bE&feature=youtu.be

Met dank aan Bert Vannoten van TV-Mechelen voor het maken van dit filmpje over mijn boek.  Eveneens mijn dank aan interviewer Frans De Wachter.

(klik om het te bekijken op bovenstaande link)

 

 

Edouard

Zoals te lezen in Dit was (in) het nieuws MB 2016 werden er enkele dagen geleden 33 ( ! ) lithografieën aangeboden op eBay.usa.  Drieëndertig tekeningen van Le Magasin de Meubles van editeur (of uitgever) Edouard Van den Bossche.

In het boek Het Mechelse Meubel 1500-2000 door o.a. Heidi De Nijn kwam ik te weten dat :

...De Mechelaar Ed. Van Den Bossche, die in Parijs, London en Mechelen het platenalbum Le Magasin des Meubles uitgaf, zag in de Art Nouveau niets anders dan een bloemenvariant naast andere stijlen als de strakke Louis XVI-stijl...

Op eBay.usa kwam ik erachter dat de verkoper in Westerlo In 't Profijtelijk Boeksken openhield.  Na een omrekening van dollar naar euro maakte ik een prijs op die ik wilde betalen en de deal werd gesloten.

 

Beiaardconcerten 2016

met categorie:  

Maandag 6 juni is het weer zo ver: de jaarlijkse zomerconcerten van Mechelen, de stad met een Hart voor Beiaard, gaan van start. Stadsbeiaardier Eddy Mariën is er klaar voor, zei hij mij zo net nog. Een muzikant in hart en nieren. De logische voortzetting van meer dan een eeuw Mechelse beiaardtraditie. Er loopt een "rechte" muzikale lijn van Jef de Nijn via Staf Nees en Jef Rottiers tot Eddy Mariën.

 

'Hotel de l'Europ'

 

(foto's: Jan Smets)

Dat komt hélemaal goed.  Ik voel het.  Vanavond woonde ik een repetitie bij van 'Hotel de l'Europ', het nieuwe toneelstuk dat vzw Sjarabang volgende week op de planken brengt van theater De Moedertaal in de Hovenierstraat.  Sjarabang is hiermee niet aan zijn proefstuk.  Vorig jaar wist het al de vele toeschouwers te verbazen met het knappe stuk 'Het spel zit op de wagen': een heus wagenspel gebaseerd op de klassieker Romeo en Julia.  Er werd terecht veel applaus geoogst.  Deze keer gaat men nog een stap verder.  De lat werd nog hoger gelegd.  Sjarabang weet ons te verrassen met een komedie eerste klas.  Dit was een hele uitdaging voor de acteurs - een inclusieve groep van acteurs met en zonder beperking.  En dat is het vooral omdat er flink wat flarden tekst in het stuk zitten.  Maar de acteurs brengen het er goed vanaf.  Ze mogen beslist trots zijn op hun prestatie.  Dat zal het publiek wel merken bij de voorstellingen!

 

Rosalie Niemand werd Iemand

met categorie:  

  (foto's: J.Smets)

De jaren lijken op haar geen vat te hebben.  Je kan moeilijk geloven dat ze dit najaar 84 wordt.  En toch is het zo.  Voor mij zit een mooie en gelukkige  vrouw met een aanstekelijke glimlach.  Toch heeft het leven haar niet gespaard.  Integendeel.  De eerste vijftig jaar van haar leven waren uitzichtloos.  Een nachtmerrie.  Op haar vijfde werd de kleine Liliane door haar moeder ondergebracht in een gesticht voor achterlijke kinderen, ook al was er met haar niks mis.  Maar het kleine meisje was ongewenst, en haar liefdeloze moeder was haar liever kwijt dan rijk.  Toen ze twaalf was werd Liliane Stijnen verwezen naar een psychiatrische instelling voor volwassen vrouwen, ondanks het feit dat ze geestelijk gezond was.  Vernederingen en psychische martelingen, verdriet en angst beheersten haar leven.  Het régime in de instelling verbeterde langzaam met de jaren.  En toch kwam ze maar 'vrij' in haar vijftigste levensjaar... Ze werd opnieuw geboren in een wereld die ze amper kende. Maar ze sloeg er zich door, met een enorme veerkracht die niet te bevatten is.  Haar fierheid en koppigheid hadden haar altijd overeind gehouden.  Ze vocht voor een plaatsje in de maatschappij, en ze slaagde er wonderwel in.  Haar verhaal werd in 1988 opgetekend door schrijfster Elisabeth Marain. 'Rosalie Niemand' werd een bestseller; viel in de prijzen...  Liliane werd opgevoerd in alle mogelijke televisieprogramma's van Jan Van Rompaye in Vlaanderen tot bij Sonja Barend in Nederland...  Het boek werd herwerkt tot toneelstuk, en het kwam op heel veel plaatsen op de planken.  Het toenmalige Mechels Miniatuurtheater oogste er veel succes mee...  Plots werd Rosalie Niemand Iemand...

2016.  Jaren later is het boek nog een vage herinnering.  Alhoewel?  Liliane woont al vanaf haar ontslag in de psychiatrie van Duffel in Mechelen.  Ze woont hier graag en wil hier nooit meer weg.  Vanmorgen had ik met haar een boeiend gesprek in SAVA.  Liliane is één van de sterkste vrouwen die ik ken.  Het verleden heeft haar niet verbitterd gemaakt.  Ze vocht voor een nieuw leven, en ze kréég het ook...

 

Inhoud syndiceren