Dan weet je dat de zomer er aankomt...

 

(foto's: Jan Smets)

Als ze hun opwachting maken op de Haverwerf weet je dat de zomer in aantocht is...  Dan verlaten ze hun woonst en zetten ze zich in vol ornaat in slagorde voor de gevel.  Passanten vertragen, toeristen maken er een kiekje van...  Maar niemand blijft er onberoerd door.  De hele 'poppenkast' doet mensen glimlachen - instant geluk.  Complexloos - onbevangen...  Vormgegeven naïeviteit.  Maar ontroerend in haar sentimentele 'schoonheid'.  Artistiek of niet?  Kitsch of volkskunst?  Het zal me worst wezen...  Hier knipoogt de Haverwerf.  Wat mensen weet te raken heeft bestaansrecht! 

 

Pataboem! 't Groot Begijnhof geeft er een lap op!

 

(foto's: Jan Smets)

Dat het Groot-Begijnhof één van de gezelligste buurten van onze stad is staat buiten kijf.  Dit heeft niet alléén te maken met de schilderachtige leuke straatjes, maar ook met de mensen die er wonen.  Deze wijk lééft.  Het Groot-Begijnhof is een stadje binnen de stad en ademt een heel aparte sfeer uit.  En er bestaat een toffe buurtwerking.  De bewoners slagen er in om met vereende krachten telkens weer verrassend uit de hoek te komen.  Of het nu gaat om een Levende Kerststal op te bouwen, een grootse rommelmarkt op te zetten, kunst in de kijker te zetten, of wat dan ook: ze tonen dat een buurt pas echt een fijne gemeenschap wordt door samen aan hetzelfde zeel te trekken, en met puur onbaatzuchtig vrijwilligerswerk evenementen te organiseren die een warm gevoel geven.  Daar wordt een buurt beter van, en ook wij - Maneblussers die elders wonen - kunnen er eveneens van genieten.  Op zondag 4 juni is het weer zover!  Voor de tweede keer reeds staat het meer dan sympathieke muziekfestivalletje Pataboem op stapel.  Wie er in 2013 bij was kan getuigen dat dit kleinschalige festival méér dan geslaagd was.  Het straalde veel gezelligheid en charme uit.  Ondanks het feit dat de temperaturen toen wat ondermaats bleven, smeekte dit evenement om ooit herhaald te worden.  En ja hoor: de buurt stak weerom de koppen bij mekaar, en binnenkort kunnen we ons verheugen op Pataboem - editie 2.  We zijn er niet weinig blij mee.  Vandaag ging ik poolshoogte nemen bij twee van de organisatoren: Wim De Vos en Bregieta Stoop...

 

Battelse kunstroute met verrassende kantjes...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets. vlnr: Bieke De Preter, Sonja Vertommen, Bie Maes en Jef De Laet)

Met een derde editie van een kunstroute doorheen Battel en omgeving is vzw kuroba niet aan zijn proefstuk toe.  'Bibeo' herhaalt het beproefde concept, maar...voegt er voor deze editie toch wat leuke verrassingen aan toe!  Volgend weekend - 27 en 28 mei is het weer zover.  Veranker het in jouw agenda.  De verre weersvoorspellingen beloven een droog en zonnig weekend.  Laat ons hopen dat dit bevestigd wordt.  Dan wordt het heerlijk fietsen of wandelen langsheen het 25 km lange parcours.  Je hoeft niet alles op één dag af te werken, en ook is het mogelijk om het met de auto af te leggen natuurlijk.  Alles mag, alles kan...  Het evenement is bovendien gratis op de koop toe.  En dat is dank zij de gulheid van een aantal plaatselijke sponsors en de medewerking van Stad Mechelen.    Startpunt is de parochiekerk van Battel en je kan er zowel op zaterdag als zondag terecht vanaf 10 uur.  Alle artistieke stopplaatsen kan je bezoeken tot 18 uur ...

 

Jezemoeke

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

"Voor Jezemoeke: daar doe ik het voor!"   Dat zei ze me - vastberaden - een akte van Geloof Eerste Klas, terwijl ze zonder naar mij op te kijken met ferme steken een losgekomen zoom van een Zingende Engel in orde bracht.  Het werd beaamd door een paar andere vrouwen in het naai-atelier, waar men de kostuums van de Hanswijkprocessie fatsoeneerde en aanpaste aan de maten van de figuranten die deze dagen kwamen passen.  Want zondag is het  zover: dan trekt die eeuwenoude processie die overigens één van de oudste is van ons land, weer door de Mechelse straten.  Zélf ben ik voor de grootscheepse editie van de Cavalcade gestrikt om de rekwisieten van de stoet onder handen te nemen.  Elke 25 jaar krijgt de processie immers een grote opsmukbeurt.  En men rekende op mijn creativiteit en deze van een paar andere companen om aan de hand van het zorgvuldig opgestelde logboek aan de slag te gaan.  Even twijfelde ik.  Waarom zou ik het doen?  "Voor Jezemoeke?"  Maar ik werd over de streep getrokken met de gedachte dat ik deze taak 'moest' opnemen om mee te helpen aan het voortbestaan van dit culturele mobiele erfgoed.  Want dat is het wel.  Je kan over het hele gebeuren wat meewarig doen.  Je kan het afdoen als antiekerig volksgeloof, als anachronistisch vehikel...  Het kan.  De karikatuur is snel gemaakt en ik moet eerlijk zijn: ik begrijp de scepsis heus wel.  En toch: ook dit jaar sta ik er weer. Puur omdat ik deze eeuwenoude Mechelse traditie te waardevol vindt om het kind met het badwater weg te gooien.  De onwrikbare trouw aan Jezemoeke wordt bij mij anders ingekleurd als bij de ferme naaister in het kostuumatelier...Maar staan zal ik er zondag: in 'onze rekwisietenwinkel' die er uitziet als de bonte winkel van wijlen Mille Antiek...

 

Op deze moederdag...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Het is een sterk en aangrijpend beeld.  Al ken ik het al zo lang: het blijft me ontroeren.  Daar staat ze tussen het groen aan de Schuttersvest: de moeder - met haar ogen vol angst, omkijkend naar wat achter haar ligt - maar voorwaarts stappend, naar een toekomst die misschien onzeker is, naar veiligheid...  In haar armen het kleine kind en haar wat ouder dochtertje bij haar bescherming zoekend.  Theo Blickx (1875-1963) maakte dit expressieve beeldhouwwerk in 1923 - vijf jaar na het eindigen van de Eerste Wereldoorlog die zovele Mechelaars op de vlucht deed slaan.  Zo noemde hij ook deze sculptuur: 'De Vlucht' ...

 

The Scabs begeesteren en charmeren met akoestische rock 'n roll



De ondertussen legendarische drie uitverkochte Rewind-concertavonden in de AB, die de heropstanding van The Scabs inluidden, liggen alweer tien jaar achter ons. Na nog meer Scabs-power sindsdien en het jongste album Ways of A Wild Heart (2015) ging begin dit jaar de Unplugged Power Off Tour van start. Jawel, het Vlaamse antwoord op The Rolling Stones, Golden Earring en The Clash doen het akoestisch!, Zo-ook, woensdagavond 10 mei 2017 in de Mechelse stadsschouwburg.

De show heet dan wel 'Power OFF', aan kracht en intensiteit was er hoegenaamd geen gebrek en ook akoestisch werd er een aardig potje gerockt. Het werd geen voorspelbare best of-avond, al waren de hits er natuurlijk bij, maar een gevarieerde setlist met veel aandacht voor het jongste album, afgewisseld met minder gekende albumtracks en dus sommige 'hits'. Mechelen beleefde een avondje grasduinen in bijna 40 jaar rock 'n roll, maar dan de classics in een uitstekend passend akoestisch jasje gegoten. Power OFF dus.
 

vtbKultuur Mechelen blaast 20 kaarsjes uit!

met categorie:  

Aan cultuur - met grote of kleine c, dat laat ik in het midden – is er in onze stad geen gebrek en heel wat Maneblussers zijn dan ook dagdagelijks bezig met allerlei cultuuruitingen, hetzij als toeschouwer, hetzij als organisator.  Een groepje van hen had zin in méér, zowel binnen als buiten Mechelen, en verzamelde zich in 1997 in VTB-VAB Mechelen - intussen vtbKultuur Mechelen (met eigenzinnige grote 'K').  Twintig jaar geleden dus, en dat willen Hildegarde Van Miert, Rosemary van Peer, Jos Keunen en Mark Van Mullem, de drijvende krachten achter de vereniging, niet ongemerkt voorbij laten gaan...

In de Cellekens wordt kunst pas écht levenskunst!

 

(foto's: Jan Smets)

Ik denk dat de meeste Maneblussers het er over eens zijn dat de Cellekens in de Minderbroedersgang één van de allermooiste plekjes van onze stad is...  Het begijnhofachtige complex is een zalige oase van rust met een bijzonder leuk uitzicht op Sint-Romboutstoren.  Het is een fraai stukje natuur in de binnenstad mét een artistieke uitstraling die voor vele bewonderende blikken zorgt.  Mechelaars, toeristen en toevallige passanten werpen maar wat graag een blik in deze moderne tuin van Eden.  Dat het ooit zo verloederde godshuis deze geslaagde metamorfose kreeg, is dé verdienste van het sympathieke en kunstminnende echtpaar Mariette Teugels en Herman Smet.  In 1992 kochten ze de Cellekens aan, en met veel bloed, zweet en tranen maakten ze er een pareltje van.  Mechelen mag hen hiervoor dankbaar zijn.  Het resultaat van dit gedurfde privé-initiatief maakt onze stad nog mooier dan ze al is. 

Op deze aangename lente-avond heerste een feestelijke stemming in de Cellekens.  Dochter Christ'l was de enthousiaste organisator van een fantastisch eerbetoon voor haar moeder - beeldhouwster Mariette Smet.  Mariette is ver buiten de stadsgrenzen een kunstenares die hoge ogen gooit.  Met de vernissage van een tentoonstelling dat een knap overzicht geeft van haar werk werd hier terecht nog eens de spots opgezet.  Maar Mariette zou Mariette niet zijn, mocht ze naast haar niet Herman staan hebben.  Herman, die heel zijn leven een weliswaar bescheiden maar meer dan bekwaam fotograaf is, is ook erg trots op zijn vrouw, die op relatief late leeftijd en meer dan gedreven zich op het beeldhouwen heeft gestort.  Het was dus vanavond niet alleen haar avond, maar ook een beetje die van hem.  Wetende dat deze twee jeugdige tachtigers heel onlangs 60 jaar getrouwd zijn, maakte de avond extra feestelijk.  Familie en vrienden mochten hiervan getuige zijn.  Een verrassingsact met sopraan Iris Hendrickx en tenor Gilles Van der Linden én een openingspeech van minister Philip Muyters waren de spreekwoordelijke kers op de taart!

 

Kelders van Mechelen

met categorie:  

Na het boek "Torens van Mechelen" ben ik gestart met een tweede boek met als werktitel "Kelders van Mechelen". Mijn vraag aan jullie is of iemand zich nog de naam "El Parador" herinnerd? Ik meen dat die naam ooit toepasselijk was voor het gebouw dat wij allemaal kennen als het MMT, zaal Monico, Bowl-Inn en nu Moonbeat aan de Oude Brusselstraat. Ik had graag geweten in welke periode van de jaren 60-70 de zaak "El Parador heette? Er was zelfs een bijhuis van, achter het cursaal van Blankenberge. Bedankt, Emile

 

Het zwijgen van de dichter

(foto: Jan Smets)

Goedlachs komt hij naar m'n tafeltje en hij begroet me vriendelijk.  Ik wil vergeten dat hij me pas enkele weken geleden luid vloekend met zijn koersfiets de pas afsneed in de Ridder Dessainlaan.  Maar dat weet hij ongetwijfeld niet meer.  Hij doet dat wel eens meer.  Foeterend, quasi-boos tegen al wie zijn weg kruist...  Een kleurrijk figuur is hij alleszins.  Velen noemen hem een zonderling, en misschien is hij dat ook wel een beetje.  Hij woont alleen in de Rembert Dodoensstraat - een godvergeten huisje.  Een weinig opvallende woonst voor een godvergeten man.  Jammer.  Want hij is véél méér dan het imago dat hij met zich meedraagt.  Leopold Van den Brande is één van de grootste dichters die onze stad ooit voortbracht.  Maar na de bundel 'De kooi van Faraday' publiceerde hij niks meer, en dook hij bewust in de anonimiteit.  Schrijven bleef hij doen, maar uitgeven: nee!

Hij staat voor mij in een wielertenue dat z'n beste dag heeft gehad, muts op het hoofd,zijn grijze haar in een paardenstaartje. 'Slisse' noemt hij me.  Hij vergist zich.  Hij verwart me met de acteur Walter Smits.  Smits en Smets: 't is maar een letter verschil.  Als hij vraagt hoe het met mijn boot is, heb ik het door dat hij de sympathieke kapitein van de Malinska-rondvaartboot bedoelt.  Geen probleem.  Het stoort niet.  En gedurende anderhalf uur weet hij me te onderhouden.  Ik signeer mijn boek 'Mechelen.Een stad vertelt' in De Slegte.  De twee uur dat ik met deze activiteit bezig ben vliegen voorbij.  De dichter zwijgt.  Leopold stopt niet met praten.

 

Malinovi zvon (3)

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Hij doet zijn jas uit en neemt plaats aan het beiaardklavier.  En dan weerklinken de Mechelse Klanken over de besneeuwde daken van het Hazeneiland - over de gouden torens van de Sint-Petrus en Paulusvesting en over de traagstromende Neva... en die klanken dwarrelen als de vlokken over de stad van Peter de Grote.  Het is een gekende melodie en ze komt uit Prins Igor van de Rus Aleksandr Borodin.  Het klinkt virtuoos.  We herkennen het als 'Stranger in Paradise'.  Een paar dagen later staan we aan het graf van de beroemde componist.  Hij ligt op het erekerkhof bij het Alexander Nevskiklooster tussen andere groten als Dostojevski, Rimski Korsakov...  De melodie betovert ons.  Hier in de toren van de Sint-Petrus en Pauluskathedraal van Sint-Petersburg speelt onze voormalige Mechelse stadsbeiaardier voor ons.  Malinovi zvon...

Na vele onderscheidingen in binnen-en buitenland ontving hij in 2004 het Erediploma van deze stad en uit de handen van Vladimir Poetin kreeg hij de Orde van de Vriendschap, omdat hij in Sint-Petersburg oude muziektradities weer deed herleven.  Voor Jo was dit een mooie erkenning voor zijn onverdroten werk om deze stad terug haar beiaard te geven...

 

Laat ons het bos en het gras dat nog groen is...

 

(foto's: Jan Smets)

Het mocht een grote opkomst genoemd worden.  Eerlijk gezegd: de kwestie beroert dan ook heel wat bewoners op dit grensgebied van Mechelen met Hofstade.  Het verdwijnen van het Hanswijkbos - een geliefd stukje groen - wordt méér dan bedreigd.  Het bos met aanpalend weiland op Zemstse gronden wordt binnenkort verkaveld.  19 woningen zullen hier neergepoot worden. En dat gaat grote gevolgen hebben voor de leefbaarheid van de buurt, zeggen en vrezen de buren.  De Grensstraat - ik weet nog dat ze in mijn kinderjaren 'Bosstraat' werd genoemd - ligt op het grondgebied van Hofstade, maar vormt de grens met de Maneblussersstad.  Het is daar dat vanavond talrijke bewoners van de Mechelse Voetbalstraat, Vaartdijk en Geerdegemvaart én Grensstraat zelf, bij mekaar kwamen om te protesteren tegen het verdwijnen van dit waardevolle natuurgebied.  Een grensoverschrijdende kwestie: laat ons het zo noemen.  Twee buurtcomités uit Mechelen en Hofstade proberen de plannen nog te doorkruisen en hebben hiervoor flink wat argumenten bij mekaar gesprokkeld...

 

De Slegte zet dit weekend Mechelen in de kijker

met categorie:  

  

  

Dit weekend krijg je een unieke kans om jouw verzameling 'Mechelen-boeken' aan te vullen met eventuele ontbrekende exemplaren.  Het is immers zo dat een aantal publicaties zeldzaam geworden zijn, of jammer genoeg niet meer verkrijgbaar.  Boekhandel De Slegte in de OLV-straat speelt daar op in.  Wetende dat heel wat Maneblussers maar wat graag al wat met Mechelen te maken heeft op hun boekenplank willen, plant ze vrijdag 5 mei én zaterdag 6 mei voor de eerste keer een Opendeurweekend waarop al wat ooit verscheen over onze stad en nog beschikbaar is,extra in de kijker te zetten.  De Slegte heeft dan ook een uniek aanbod van oude boeken over deze stad -  een aantal zelfs met stevig antiquariaat-gehalte.

En wie hierdoor nog niet genoeg overtuigd is: Brouwerij Het Anker deelt bovendien een gratis Maneblusser uit voor al wie over de drempel van de boekhandel komt.  Maar let wel: op is op.

 

Mechelenbinnenstebuiten blaast 30 kaarsjes uit!

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Een dertigste verjaardag mogen vieren als vereniging is niet niks.  Daar mag je dus best trots op zijn.  Mechelenbinnenstebuiten mag dit jaar dertig kaarsjes uitblazen.  De taart oogt lekker, en ..er zitten wel héél lekkere kersen op.  Vandaag werd het startschot gegeven van dit feestjaar.  Dat gebeurde - hoe kan het ook anders - met een eigen-zinnige wandeling door de stad.  Met een positief-kritische blik - zoals we het gewend zijn van MBB wordt gekeken naar de periode 1987-2017.  De aanblik van onze stad is grondig gewijzigd, en dit veelal in positieve zin.  Maar MBB zou MBB niet zijn mocht ze daar niet hier en daar een kritische kanttekening bij maken.  En dat kan én mag MBB.  Als onafhankelijke vzw is dat ook de sterkte van de vereniging.  Het moet gezegd: het is een formule die in de smaak valt.  En dat bewijst het nog steeds groeiende succes.  Burgemeester Bart Somers liep vandaag de wandeling mee, en bewijst hiermee ook zijn oprechte belangstelling voor de werking van MBB.  Na de gegidste tocht door het Mechelen van de laatste drie decennia volgde een al even gesmaakte feestelijke receptie in de Keldermanszaal van ons stadhuis.  Zo'n zestig abonnees en sympathisanten waren vandaag op het appèl en zullen ook waarschijnlijk reikhalzend uitkijken naar de andere activiteiten die nog op stapel staan in dit jubileumjaar...

 

Malinovi zvon (2)

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Jo Haazen gaf Sint-Petersburg haar beiaard terug.  Zo kan de Sint-Petrus en Pauluskathedraal op het Hazeneiland in de Nevadelta weer zingen.  En het lied klinkt mooi over de stad aan de Finse Golf.  Peter de Grote - de stichter van deze verbazingwekkende metropool - zou tevreden zijn.  Met de tsaren liep het niet zo goed af.  In oktober 1917, straks 100 jaar geleden, gaf pantserkruiser Aurora het startschot voor de revolutie.  Het Winterpaleis werd bestormd.  Over en uit was het voor de Romanovs.  Een nieuw tijdperk begon. Lenin vestigde een nieuwe maatschappij.  Stad en land ondergingen een ingrijpende metamorfose.  Het gelijkheidsideaal zou spoedig ook een knellend juk zijn.  Maar ook hieraan kwam een einde.  Perestroika en Glasnost zorgden sneller dan verwacht voor razendsnelle veranderingen die de Kremlinleiders niet meer in de hand konden houden. Het communistisch systeem werd begraven en Rusland kreeg...een nieuwe 'tsaar'.  Het westen bekijkt hem met enig argwaan, maar populair is hij wel in eigen land.  Hij gaf de Russen hernieuwde fierheid. Vladimir Poetin is geboren Petersburger en blij met de nieuwe beiaard schreef hij onze voormalige stadsbeiaardier Haazen: "Na lange afwezigheid in Sint-Petersburg weerklinkt weer een uniek muziekinstrument dat de inwoners bekoort.  Ik bedank de initiatiefnemers voor het vrijgevige gebaar dat getuigt van hoogachting en liefde voor onze stad!"  We staan in de klokkenkamer van de toren van de kathedraal.  Ik zie de beiaard waarvoor Jo Haazen zo ijverde... Een droom werd werkelijkheid. 

 

Inhoud syndiceren