Toch een mini PodVis voor De Maan

Op het einde van de kerstvakantie, deze week dus,  stond bij figurentheater De Maan het PodVisfestival op het programma.  Het beloofde een spetterend gebeuren te worden rond VISuele PODiumkunsten, met voorstellingen, workshops, en randanimatie voor een publiek van alle leeftijden.  Maar daar stak het federaal overlegcomité een stokje voor.   Naar aanleiding van de stijgende coronabesmettingen beslisten zij om de deuren van de cultuursector te sluiten. Daarmee moesten ook de podvisplannen de diepvries in.   Na de herroeping van deze beslissing was het voor de organisatie echter onmogelijk om de volledige programmatie terug op de rails te krijgen.   Het echte festival wordt verplaatst naar 2023 maar deze week is er toch een klein maar fijn alternatief voorzien.   Gespreid over vrijdag 7, zaterdag 8 en zondag 9 januari worden er 7 voorstellingen gespeeld.

'Reunite': solodebuut van Hannelore, nicht van Louis Neefs

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

De naam van haar bekende en betreurde oom Louis, van haar moeder Connie of neef én peter Günther draagt ze dan wel niet.  Toch draagt ze onmiskenbaar het kwaliteitslabel 'Neefs'.  Dat weten heel wat Maneblussers al langer.  Hannelore Candries stond al meermaals op de planken.  Samen met haar moeder  in programma's rond  Louis Neefs in diverse culturele centra overal ten lande - maar ook op het podium van onze Stadsschouwburg in 'Ne formidabele Kèssemis' wist ze het publiek te overtuigen van haar muzikale kunnen.  Dat laatste evenement waar zovele Mechelaars al lang reikhalzend naar uitkeken, kan dit jaar jammer genoeg niet plaatsvinden.  Dat heeft natuurlijk alles te maken met spelbreker covid.  Nogmaals strooit dit dekselse virus roet in het eten.  En toch: Hannelore verdwijnt hiermee in deze eindejaarsperiode niet in de coulissen.  Ze mag dan wel niet in levende lijve op de planken staan: met een gloednieuw eigen, verrassend en erg sterk nummer, komt ze nu op de proppen.  Solo.  Hiermee treedt ze hélemaal uit de schaduw van haar bekende familieleden.  Ze doet dit onder de artiestennaam 'Ellenore' en met een eigentijdse Kerstsingle in een jazzy vintage jasje.  Hierin bezingt ze haar hoop om kerst eindelijk terug met familie te kunnen vieren.  Dit debuut dat beslist hoge ogen zal gooien is vanaf vandaag te beluisteren via spotify.  Spannend!  Ik kan je alvast nu al zeggen dat het nummer ook jou van de sokken zal blazen.  Hier is ze dan: Ellenore!

 

Abyssinia serveert het beste van de Ethiopische keuken

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

We hadden het echt niet zien aankomen.  We vonden het dan ook jammer toen we hoorden over de nakende sluiting van 'Ten Zuiden' - het gezellige en gemoedelijke Afrikaanse restaurantje aan de Tervuursesteenweg.  Niet alleen wij schoven er graag onze voeten onder tafel.  Hier werden vele tevreden klanten altijd gastvrij ontvangen en getrakteerd op de meest diverse gerechten uit dit boeiende werelddeel.  Bart Alloing en zijn echtgenote Marie-Françoise Ndour kregen andere toekomstplannen en besloten om te stoppen met hun zaak.  Maar... nu is er een méér dan waardige opvolger gevonden.  En met deze nieuwe uitbaters blijven we culinair genieten van de geuren en smaken van het Afrikaanse continent!  In Abyssinia worden we ondergedompeld in de wondere wereld van de Ethiopische keuken.  Uniek en verrassend en op absoluut restaurantniveau.  Iemand formuleerde het zo onlangs: "Hier proef je het meest Ethiopische dat ik buiten dat land al gegeten heb".  Een positieve kritiek die kan tellen!

Vandaag had ik een erg gemoedelijke babbel met Tim Schuurman en zijn echtgenote Alem - een bijzonder sympathiek koppel.  Alem die Ethiopische roots heeft en zo'n tien jaar geleden in ons landje neerstreek waar ze in 2010 huwde met geboren Mechelaar Tim, is een innemende persoonlijkheid die de warme gastvrijheid van Afrika uitstraalt.  Als ik binnenkom snuif ik de heerlijke aroma's op - en voel ik me dadelijk thuis in het fraai opgeknapte en kleurrijke interieur.  Alem en Tim hebben aan het voorheen al leuke eethuis nieuwe accenten toegevoegd.  Mooie stijl.  Het koppel mag trots zijn op de remake. 

Vorige vrijdag is men van start gegaan nadat even voordien al een drukke openingsreceptie was doorgegaan.  Maar nu was het voor 'écht'.  Misschien met wat klamme handjes aan de kookpotten?  Het kan.  De kop is eraf. De avond was geslaagd.  Abyssinia gooit de deuren open en zal Mechelen laten zien dat Ethiopië heel wat lekkers te bieden heeft.  Alem wil zowat een 'ambassadeur' van haar land zijn en tonen dat Ethiopië méér is dan wat in de pers verschijnt over politieke wanorde en hongersnood...  Dit zijn immers slechts enkele facetten van een verder erg mooi en boeiend land met een rijke geschiedenis.  Echtgenoot Tim is er ooit verliefd op geworden.  Op dit land.  En...nadien ook op Alem.  Een hartverwarmende liefdesgeschiedenis...

 

Verstild verdriet

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Zowat twee jaar geleden wist mijn buurvrouw Els Van Camp me te verrassen met een pareltje van een kalligrafisch-poëtisch boekje.  Ze gaf het de titel 'Tussen hoop en herinnering' mee...  En al bleef ze er héél bescheiden bij: het moet gezegd dat het een creatief hoogstandje werd - met gedachtenflarden - echt kunstzinnige fijnproeverij.  Een boekje om te koesteren, schreef ik toen heel oprecht.  Als dochter van de indertijd erg bekende jeugdschrijver Gaston Van Camp toonde ze dat de appel niet ver van de boom viel.  De bundel werd slechts in kleine oplage uitgegeven.  Amper 100 exemplaren werden hiervan gedrukt.  En dit op mooi papier met de hand genaaid.  Helemaal eigen werk. 

En vandaag is er dan het tweede boekje!  Nu kreeg het de titel 'Verstild verdriet'.  Weerom bewijst Els hiermee haar kunnen.  Ik ben er van overtuigd dat niet alleen sta met deze mening.  Ongetwijfeld kijken ook anderen reikhalzend uit naar dit nieuwe bundeltje. 

Wat het vooral erg bijzonder maakt is het feit dat creatieve Els 'Verstild verdriet' wil verkopen ten voordele van vzw Aukas.  Net zoals vorige keer.  Deze vzw werd opgericht door Guy en Marjan, goeie vrienden van haar.  Akas zet zich in om Cambodjaanse schoolkinderen een studiebeurs te bezorgen en zo hun kansen op een betere toekomst te verzekeren.

 

Bourgondische tijd door 19de-eeuws brilletje - kritisch bekeken in 'Uitbundig Verleden'

 

(foto's: Jan Smets)

Lange tijd keek men vanuit de museale wereld wat neer op hoe 19de-eeuwse kunstenaars historische taferelen breed en pompeus, romantisch en vaak erg uitbundig uitborstelde.  Eerder meewarig werden deze werken achteloos gecatalogeerd als ouderwets en er ging maar weinig aandacht naar uit.  Klaar voor de mottebollen en de stofnesten.  Nieuwe kunstvormen maakten hun opwachting.  Gelukkig is er nu toch wel een revival aan de gang.  "We zitten op een scharnierpunt" zegt curator Bart Stroobants van de tentoonstelling 'Uitbundig Verleden'.  Hij is er blij mee.  Bart is dan ook al langer geboeid door deze kunstperiode.  Met heel veel enthousiasme leidt de bevlogen Bart ons door de expo die overmorgen officieel wordt geopend in Busleyden.  Als geen ander kent hij deze tijdsperiode in de kunst. 

In de imposante kelderruimte van het Hof van Busleyden is deze uiterst knappe tentoonstelling opgesteld.  We worden hier als het ware gekatapulteerd naar een 19de-eeuws museum.  Een pluim voor deze scenografie!  Hier is duidelijk veel zorg aan besteed.  (bovendien, lacht Bart, is de opstelling heel duurzaam, want gerecycleerd met de materiële structuren van vorige top-expo 'Kinderen van de Renaissance...).

Deze tentoonstelling wil met een totaalbeleving ons terugflitsen naar de tijd waarin deze romantische kunstenaars hun ding konden doen.  Deze sfeer is voortreffelijk opgeroepen.

 

Viering 20 jaar De Lage Drempel staat in het teken van kinderarmoede

met categorie:  

Met een jaartje vertraging wegens corona, werd gisteren het 20-jarig bestaan van armoedevereniging De Lage Drempel gevierd.  In het Diocesaan Pastoraal Centrum kwamen een aantal gevestigde namen uit het werkveld, professionelen, vrijwilligers en beleidsmensen samen om van gedachten te wisselen rond armoede, onder de slogan “geen armoede in mijn boekentas, graag.”

Passiespel in Begijnhofkerk: universeel, eigentijds en professioneel

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

Buiten is het op deze mistroostige novemberdag druilerig en grijs.  Maar de prachtig gerestaureerde begijnhofkerk baadt in een gouden licht en eens te meer ben ik overweldigd door het warme, kleurrijke interieur.  Deze kerk in ons mooie en gezellige Groot-Begijnhof is een pareltje.  Schitterend gewoonweg.  En in het voorjaar zal ze eens te meer schitteren!  Na tien jaar wordt een draad heropgepakt.  Voor de twintigste keer zal een totaal vernieuwd passiespel de toeschouwers weten te verbazen én ontroeren.  Een decennium geleden werd met de tweejaarlijkse opvoering van dit befaamde Passiespel gestopt.  De kerk diende immers gerestaureerd te worden.  Men koos voor deze jubileumviering voor een héél andere aanpak.  Of je nu gelovig bent of niet: de passie van Jezus is een universeel verhaal.  Het is het verhaal van elke mens die geraakt wordt door het leven.  Het vertelt over graag zien en verlies, over hoop en wanhoop, over angst, verdriet en eenzaamheid. In die zin overstijgt het het louter religieuze.

Uniek zal deze uitvoering zéker zijn.  Men stapte af van de vroegere werkvorm.  Het vernieuwde passiespel zal ons een spiegel voorhouden - zowel in woord als met beelden.  In niet minder dan 43 tableaux vivants - levende schilderijen - zullen een zestigtal figuranten optreden.  Zij tillen dit oeroude verhaal van het lijden over de eeuwen heen naar de mensen van nu.

Ook JIJ kan deelnemen!  Dit wordt ongetwijfeld een fantastische beleving.  Als je je hiertoe geroepen voelt dien je als de bliksem jouw naam op te geven.  Plankenkoorts hoef je echt niet te hebben.  Kom zeker langs op zaterdag 27 november.  Om 14 uur krijg je in de Begijnhofkerk meer tekst en uitleg over het gebeuren.

Vandaag had ik over dit boeiende project een babbel met een enthousiaste regisseur Willem Verheyden en man van het eerste uur en lid van de stuurgroep, Herman Vandeneede.   Ik heb alvast de data van het passiespel verankerd in mijn agenda!

 

Kessemis wordt weer formidabel!

(foto: Jan Smets)

Wat hebben we noodgedwongen lang 'opgehokt' moeten zitten.  Tja.  Het was nu eenmaal zo en niet anders.  Gelukkig is het leven - met alle voorzichtigheidsmaatregelen die we moeten in acht nemen - toch wel wat normaler geworden.  Opgehokt moeten we al langer niet meer zijn.  En toch.  Net vandaag stellen Connie Neefs en haar dochter Hannelore, met een flinke delegatie van het organiserende Mechelse partijbestuur van CD&V - hun gloednieuwe Kerstconcert voor in die typische bruine kroeg, de HanekeefGeen haan zal er om kraaien.  We kunnen wel degelijk uit 'onze keef' op zaterdag 18 december.  En dat gaan we dan ook doen.  Alle registers worden open getrokken voor de vierde editie van 'ne formidabele Kessemis' in de Stadsschouwburg.  De inschrijvingen lopen erg vlot.  Niet te verwonderen.  Wie al eerder een concert meemaakte met deze klassedames weet dat dit evenement garant staat voor kwaliteit, nostalgie, warmte en ontroering.  Dus: wie er bij wil zijn moet zich beslist reppen!

 

Een stad in verwondering

(foto: Jan Smets)

Met Herwig De Lannoy kan je uren praten over de geschiedenis van onze stad.  Hij is  ook niet de eerste de beste en kent Mechelen en haar historie als geen ander.  Herwig is  licenciaat geschiedenis.  Bovendien is hij voorzitter van de Koninklijke Kring voor Oudheidkunde, Letteren en Kunst van Mechelen en schreef hij al een boel artikels in de Handelingen van deze Kring.  Zopas verscheen een derde boek van zijn hand - uitgebracht door de Mechelse uitgeverij ElenA.  Zijn eerste boek - 'Een stad in omwenteling' - behandelde de periode tussen de Franse revoluite van 1789 en het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog.  Het mag heel zeker een magistraal werk over onze stad tijdens deze eeuw vol belangrijke omwentelingen worden genoemd.  Niet te verwonderen dat het nagenoeg uitverkocht is. Zijn tweede boek rolde drie jaar geleden van de drukpers.  In 'Een stad in volle vaart' wordt de 20ste eeuw belicht.  De focus ligt hier vooral op wonen, werken en winkelen in Mechelen tussen 1918 en 2000.  Het boek is nog steeds verkrijgbaar in de boekhandel én is een aanrader!  Toch viel de voorbije eeuw niet in één werk te vatten.  Hier moest beslist een vervolg op komen. En dat is er nu.  Corona maakte dat dit boek wat later dan gepland op de markt werd gebracht.  'Een stad in verwondering' brengt een verassende kijk op geloof, mentaliteit, politiek, kunst en vrije tijd'.  Weerom is het een voltreffer van formaat: prachtig en verzorgd uitgegeven zoals we het gewend zijn van ElenA - rijkelijk geïllustreerd.  Maar het is Herwig die terecht trots mag wezen.  Met deze turf van niet minder dan 336 bladzijden zal hij menig Maneblusser weten te verrassen.  Onze kijk op dit stukje recente geschiedenis zal zich ongetwijfeld verbreden en ons minder zwart/wit leren terugkijken op de voorbije eeuw.   Herwig citeert tijdens ons gesprek voormalig stadsbeiaardier Jo Haazen, die dit weekend de Erepenning van serviceclub Marnixkring kreeg uitgereikt:

Veel mensen hebben een goed geweten door een slecht geheugen

Herwig vindt het een geweldige uitspraak.  Hij kan er zich volledig in vinden.  Geschiedenis leert ons genuanceerder denken.

Uit het verleden kan je lessen trekken.  We mogen niet alleen met een hedendaags brilletje naar het verleden kijken.  Niet steeds met het vingertje opgestoken.

De toon is gezet...

 

Verdwaald in juli : dichter Paul Snoek als milicien in Mechelen

met categorie:  

Op 19 oktober is het veertig jaar geleden dat dichter Paul Snoek (1933-1981) het leven liet toen hij zich met zijn nieuwe zwarte Alfa Romeo tegen een kraanwagen te pletter reed. Een gelegenheid om het verhaal van zijn kortstondige passage in Mechelen nog eens vanonder het stof te halen.

We verplaatsen ons naar het jaar 1957. In de maand juli van dat jaar werd Snoek opgeroepen om zijn dienstplicht te vervullen. Na de driedaagse keuring in het Klein Kasteeltje in Brussel werd hij geschikt bevonden en volgde hij zijn basisopleiding in de Dossinkazerne. Het was de periode waarin soldaten nog deel uitmaakten van het dagelijks leven in Mechelen. Naast de Dossinkazerne waren er ook nog de monumentale kazerne Baron Michel en de kazerne Generaal Delobbe. Op de binnenpleinen weerklonken de klaroenen, de driekleur werd er gehesen en bevelen duchtig uitgedeeld.

Snoek trok zijn legeruniform met veel tegenzin aan: ‘Ik voelde mij daar als een slaaf. Ik moest daar in dat tamme leger dingen doen die ik dom vond en die ik dan ook zo weinig mogelijk deed.’

Wat hij voor ons in die periode gelukkig wel deed was gedichten en brieven schrijven. 

 

Inhoud syndiceren