Een tijd van komen en een tijd van gaan...

 

(foto's:Jan Smets)

Aan alles komt een einde.  Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan.  Dit heeft men vandaag niet alleen in Washington gedacht, maar ook in ons eigen Mechelen.  Al ging het hier evenwel om totaal iets anders.  Vandaag werd een punt gezet achter een 80-jarige traditie.  En iets dat zolang heeft bestaan moet z'n sporen wel hebben verdiend.  Het Koninklijk Verbond der Mechelse Geburenkringen heeft inderdaad geschiedenis geschreven.  Maar tijden veranderen.  De loop van een rivier houdt men niet tegen.  Wat ooit zo bloeide leek stilaan ten dode opgeschreven.  En dit kan men jammer vinden.  Dat is het ook.  En toch past geen droefheid, maar eerder melancholie en een dankbaar gevoel om wat zovele jaren Mechelaars heeft samen gebracht.  Het bestuur van de geburenkringen heeft een moeilijk maar wijs besluit genomen.  Het is beter in schoonheid te eindigen dan een doodstrijd te rekken.  Vanavond werd dan ook geklonken op 80 hele mooie jaren.  Dit gebeurde in de Keldermanszaal van ons stadhuis.  Ze zat afgeladen vol.  Voor de allerlaatste keer werd de 'Verdienstelijke Mechelaar' gehuldigd.  Deze maal waren het er twee.  En niet van de minste.  De collega's bestuursleden besloten om hun voorzitter en opperdekenin in de bloemetjes te zetten voor hun jarenlange inzet.  Het warme, minutenlange applaus deed hen beiden heel veel deugd.  Met ontroering hebben Nini Tremerie en Jean Aerts de felicitaties in ontvangst genomen.  Weerom is een oude Mechelse traditie gesneuveld.  Maar ongetwijfeld gaat wat zo inspirerend is geweest in een andere vorm ooit weerkeren.  Laat ons dit alvast hopen. 

 

Kostuum & Karamel opent nieuwe locatie

Het voorbije weekend was het dan eindelijk zover voor Jeroen en Valérie Aertgeerts, beiden dertigers, hebben samen met Bart en een 70 tal vrijwilligers, op twee dagen tijd, maar liefst 5000 kostuums verhuisd van het oude pand in de Sint-Katelijnestraat naar het Berthoudersplein te Mechelen. Dit was een heel werkje, het jonge koppel was dan ook verheugd dat zij voorbije zaterdag hun nieuwe pand van Kostuum & Karamel konden voorstellen tijdens de officiële opening. Zondag was het de beurt aan familie, vrienden en buren om een glimp te werpen op hun nieuwe locatie.

Kostuum en Karamel te Mechelen

Een kiekje bij Koekkoek

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Ik heb een zwak voor oude (portret)foto's.  En dat is nog zacht uitgedrukt.  Ik ben een verwoed verzamelaar - een 'collectioneur' van een vergeeld verleden - een 'archivaris' van haast vergeten familierelicten die dreigen verloren te gaan.  Ze tonen reeds lang overleden voorouders met ernstige of dromerige blikken in een burgerlijk decor of tegen een achtergrond in 'artistieke flou'.  Memorabilia in sepia.  Ik kan ze niet zomaar weggeven of - erger nog - droppen bij het 'oud papier'.  Ook al heb ik een flink aantal van hen nooit gekend, of  van hen slechts horen praten in anecdotische verhalen: ze zitten in mijn genen; in wie ik ben en in wat ik doe.  Als ik ze zou weggeven of weggooien is dat laatste teken van hun bestaan voorgoed weg.  Want hun levensverhalen zijn niet neergeschreven in historische boeken.  Ze leefden hier in onze stad hun leven - in goede en kwade dagen, zonder grote bijzonderheden en zonder de loop van de geschiedenis te hebben gewijzigd.  Al wat ze deden en dachten werd van generatie op generatie doorverteld, en bij elke generatie verdwenen steeds meer details, tot alleen de contouren overbleven.  Zo gaat dat.  Dan rest alleen nog het portret.  En daar kan ik dan geen afstand nemen. 

En daarover wil ik het nu net hebben.  Over die portretfotografie in het Mechelen - over die embryonale fase van de fotografie en de pioniers van dat toen populaire revolutionaire medium.

 

Oud maar niet oubollig: de Mechelse Lucasgilde!

 

(foto's: Jan Smets. Boven: Peter Eyskens, Daniël Breckpot, Martine Van der Auwera)

Qua leeftijd is de eerbiedwaardige Koninklijke Lucasgilde stokoud. Maar dat betekent niet dat deze Mechelse kunstkring oubollig of versleten is.  Er was een tijd dat men er wat meewarig of sceptisch naar keek.  Maar dat is voorgoed verleden tijd.  Daar waait al langer een frisse wind door de kring, en men trekt terug jonge kunstenaars aan. Dit jaar kwamen er zowat zeven nieuwe aangewaaid.  Ook is er weer doorstroming van de Mechelse academie.  En dat is verheugend te noemen.  De inspanningen van de Lucasgilde lonen zich.  Stichter Willem Geets zou er blij om zijn.  131 jaar geleden was hij de oprichting van de gilde.  Samen met de Koninklijke Kring voor Oudheidkunde, Letteren en Kunst behoren de Lucasgilde tot de oudste verenigingen van de stad.  En men maakt zich sterk dat het ook één van de oudste kunstkringen van ons land is.  Vanaf dit weekend tot en met 22 januari kan je de jaarlijkse expo bezoeken in de bovenzalen van het Cultuurcentrum aan de Minderbroedersgang.  En dat mag je zéker niet missen.  De tentoonstelling is heel gevarieerd, erg kwalitatief en verrassend.  Diverse disciplines komen aan bod.  Overtuig je zélf: oud staat absoluut niet voor oubollig!

 

Kattebelletjes en konijnenkeutels

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Eerder passeerden al pinguins, varkens en ezels de revue.  Maar nu is het de beurt aan katten en konijnen om in de vitrine geplaatst te worden.  En dat laatste bedoel ik niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk!  Nu poseren Gaya Van Dijck en Mart De Wever van vzw Sjarabang nog met hun lievelingsexemplaar terwijl de rest in slagorde klaarstaat in een leegstaande winkelruimte in de OLV-straat.  Vanaf maandag gaan ze op transport.  De honderd beestig mooi versierde polyesteren katten en konijnen zullen dra weer te zien zijn in zowat zeventig (jawel!) uitstalramen van winkels in de binnenstad.  Nadien vertrekken ze voor de apotheose naar het Kunstproeven-festival, voor de vijfde georganiseerd door Sjarabang, in het Cultuurcentrum.  Dit gaat dit jaar door tussen 14 en 16 maart...

 

De zandbak van Sint-Jozef

 

(foto's: Jan Smets)

Over de Sint-Jozef-Colomakerk in de Hanswijkenhoek is al aardig wat inkt gevloeid.  Dat kan ook moeilijk anders. De kerk waarvan de plannen in 1911 werden getekend door bouwmeester Edward Careels, architect van de Provincie Antwerpen, en die uiteindelijk in 1919 in gebruik werd genomen, sloot na Kerstmis 2000 de deuren. In eerste instantie gebeurde dit omdat er dringend een aantal renovatiewerken dienden te gebeuren.  In die winderige en natte Kerstnacht werd het duidelijk dat het dak hier en daar zo lek was als een zeef. De parochianen zouden enkele weken moeten verhuizen naar de nabijgelegen feestzaal ''t Kranske' aan de Tervuursesteenweg voor hun vieringen.  Geen nood.  Maar...toen doken andere problemen op, zoals de ontdekking van boktorren in het dakgebinte.  Gevreesd werd voor de stabiliteit van het gebouw.  Het werd van meetaf duidelijk dat de sluiting best véél langer zou duren.  Wat volgde was een ware processie van Echternach. Er werd geopperd om de neogotische kerk af te breken.  Het idee werd gelanceerd om enkel de toren te laten staan...  Weer wat later wou men een totaal nieuw en modern kerkgebouw optrekken... Er waren voorstanders voor afbraak en weer anderen wierpen zich op als verdedigers van dit erfgoed en braken een lans voor dit baken van de wijk.  Lang werd er gepalaverd.  Plannen werden getekend en plannen werden opgeborgen. Tot...men in 2009, eindelijk overging tot de restauratie.  Ondertussen is er al heel wat water door de zee gevloeid.  Maar nu lijkt alles in stroomversnelling te zijn gekomen.  Méér zelfs: als alles goed gaat - en daar maakt men zich sterk in - zal de kerk in augustus terug open gaan!

Vandaag bezoek ik met wijkgenoot en lid van de Kerkraad, Herman Stevens de bouwwerf.  Momenteel toont de kerk zich een ware zandbak...

 

Duizenden Mechelaars op de Nieuwjaarsdrink

Reeds voor de start van de Nieuwjaarsdrink hadden zich voorbije zondag al een honderdtal mensen aangemeld op de Grote Markt van onze mooie stad Mechelen. Na een half uurtje was het aantal bezoekers al toegenomen tot enkele duizenden. Er was vooral dit jaar veel persbelangstelling voor dit jaarlijkse evenement waar Mechelaars, maar ook inwoners uit aanpalende gemeenten welkom waren.

Nieuwjaarsdrink op Grote Markt te Mechelen

"We komen van ver..."

met categorie:  

 

"We komen van ver..."

Het was iets wat mijn overgrootvader André Van der Poel met stellige zekerheid wist te vertellen.  Ikzelf heb 'Dré van Sooi Poel' nooit gekend.  Hij overleed in 1950.  Maar ook zijn enige zoon, Jef, bevestigde het.  "...van Holland", werd er dan aan toegevoegd.  We namen het aan als waarheid en stelden er verder geen vragen naar.  Het zou wellicht kunnen.  In ons landje is de naam 'Van der Poel' relatief zeldzaam.  Hier dragen zo'n 171 de naam.  (vergelijk dit met 'Smets' en je komt aan 12294 naamdragers!).  In Nederland is dit nét iets anders.  Daar lopen zo'n 4111 Van der Poels rond.  Wereldwijd zijn er 7122 Van der Poels.

Ik buig me met Petra over de oude trouwfoto van ons beider groottante, Elisabeth Van der Poel.  Links van de bruid zit haar man Bert, en rechts zijn gezeten André Van der Poel en zijn vrouw Marie Van Santfoort.

Op de foto herkent Petra haar grootvader Jef.  En ik zie op de foto ook mijn grootmoeder Jeanne staan, en.. haar zussen Louisa en Finne.  Allemaal Van der Poels, samen op het groepsportret geschoten op het hof van de hovenierswoning van Dré aan 'Den Eik' op de Battelsesteenweg.

Petra is samen met  haar vader Corneel en haar zus de enige die de naam Van der Poel nog draagt.  Onze overgrootvader had naast zijn zoon Jef verder enkel dochters.

"We komen van ver..."  Dat zinnetje begon ons wel te intrigeren.  We wilden wel eens weten van wanneer onze familie dan de landsgrenzen zou zijn overgestoken om zich hier in het Mechelse te vestigen.  Zo begonnen we er aan.  Met weinig kennis van zaken, maar wel met de nodige nieuwsgierigheid en enthousiasme.  We gingen van start in het stadsarchief en begonnen de grond rond onze stamboom voorzichtig om te ploegen -wroetend in het verleden - stapje voor stapje.  Het grijze verleden werd iets minder grijs, en een aantal namen van vergeten voorouders kwamen bovendrijven.  Puzzelstukjes van een familiegeschiedenis...

 

M-Museum Leuven toont Mechelse topstukken

 

(foto's: Jan Smets)

Ik had het uitstapje naar het Leuvense stadsmuseum al langer gepland, maar vandaag is het er uiteindelijk van gekomen.  Wie de uiterst boeiende tentoonstelling 'Op zoek naar Utopia' nog wil bezoeken zal zich moeten reppen.  Tot en met 17 januari kan je nog terecht in M-Museum Leuven, en dan valt het doek onherroepelijk.  De vorige keer dat ik in het museum was, bezocht ik de retrospectieve rond het werk van Mechelaar Michiel Coxcie.  Heel indrukwekkend.  Het museum is een architectonisch pareltje en de vaste collectie is het bekijken overwaard.  Maar nu sta ik er voor een ronduit sublieme expo. 500 naar na het drukken van het iconische werk 'Utopia' door Dirk Martens in Leuven, staat dit boek volop in de kijker.  Thomas More, humanist, staatsman en schrijver creeërde in zijn beroemde werk een utopisch alternatief voor deze wereld die - ook toen - vaak vierkant draaide.  Tientallen topstukken zijn te zien in deze tentoonstelling: schilderijen, wandtapijten, landkaarten, wetenschappelijke instrumenten..., én: jawel:  ook Mechels erfgoed van de bovenste plank!  Want drie van onze zeven exemplaren tellende reeks Besloten Hofjes zijn  voor het eerst te bewonderen in hun prachtig gerestaureerde toestand.  Aan de andere Hofjes wordt nog naarstig doorgewerkt.  Wie het niet meer lukt om ze in Leuven te zien, zal moeten wachten tot de opening van ons verniewde stadsmuseum Hof van Busleyden...

 

'Mechelen, de heerlijke'

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Maar al te graag schuim ik rommelmarkten af om ouwe boeken of publicaties van Mechelen op de kop te kunnen tikken.  Zoiets wordt snel een passie.  Bij het ordenen van mijn boekenkast herontdekte ik het boekje 'Mechelen, de heerlijke'.  Het werd geschreven door Korneel Goossens (1900-1971) die wel wat meer neerpende over zijn stad.  Zo is ook het relatief bekende 'Mechelen, het paradijs aan de Dijle' uit 1941 van zijn hand.  Een jaartal van het werkje dat ik nu in mijn handen hou kan ik niet terugvinden.  Maar ik durf vermoeden dat het eveneens werd uitgegeven in de jaren veertig van vorige eeuw.  Het is vooral een lyrische beschrijving van deze stad, en de auteur is niet weinig kwistig met superlatieven.  En als we nu denken dat de 'renaissance' van Mechelen is aangebroken met het 'Somers-tijdperk': nou, dan moet je dit boekje maar eens lezen!  Want mocht je niet beter weten, en mocht je de lichtelijk ouderwetse schrijfstijl hedendaagser hertalen, dan zou je écht denken dat het over het Mechelen van 2017 gaat.  Zeg nu zelf: 

Mechelen is heerlijk omdat het Mechels is!  Dit schijnt het huidig stadsbestuur met open oog te begrijpen.  Moge het met wijze vlijt volharden in het herstel en het behoud van zoveel roemrijk stedeschoon.

Dit gaat dus ongetwijfeld over de legislatuurperiode van Antoon Spinoy, die al wel vaker wordt genoemd als de Somers van vorige eeuw.  Ofwel de rode visionaire en daadkrachtige voorganger van de huidige blauwe burgervader....

 

Van Nuffel: Super Flumina Babylonis online

Een Mechels muzikaal monument...

 

lichtpuntjes: dat wenst Mechelenblogt jullie!

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

Al het nieuwe houdt verwachtingen in.  Ook een nieuw jaar doet dat.   We starten met een onbeschreven blad; een propere lei... En we weten ook - ook al willen we dit vandaag niet uitspreken - dat al die verwachtingen niet helemaal zullen ingelost worden.  We weten maar al te goed dat we de nodige tegenslagen zullen kennen; ontgoochelingen en dingen die ons zullen tegensteken.  Niet alles zal rooskleurig zijn.  De duisternis zullen we ook dit jaar niet kunnen tegenhouden.  Maar laat ons dat vooral niet zwartgallig maken.  Doemdenken haalt niks uit.  Integendeel. Het ligt wél in onze handen om het licht binnen te laten...

 

Sjolaa vult assortiment bierpralines aan met een 'Brusselpoortje'...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Maar wat graag poseert Fien samen met haar ouders Katrien Verslycke en Johan Pouliart voor de foto.  Waarom ook niet?

Het zijn weer drukke zaken voor Sjolaa, de speciaalzaak met artisanale chocolade aan de Geerdegemvaart 137.  Nu is het niet de bedoeling van Mechelenblogt om zomaar publiciteit te maken voor eender welke zaak, maar een Mechels familiebedrijfje dat onze stad zo mooi 'in de vitrine' weet te plaatsen, verdient die aandacht wél!  Al langer dan vandaag brengt Sjolaa een gevarieerd assortiment op de markt dat Mechelen smaakvol in de kijker zet.  Hun chocolade is het proeven overwaard, én bovendien is het een leuk cadeautje - een geschenk-om-in-te-bijten dat onze stad alle eer aandoet.

Al langer bestaan de Mechelse Maantjes gebaseerd op de legende van de Maneblussers.  Later werd er geëxperimenteerd met de bieren van Het Anker.  En ook die vielen in de smaak.  Nog wat later kwam er dan de combinatie van whisky met chocolade (met natuurlijk ook een praline met de onvervalste Gouden Carolus Single Malt).  Vandaag werd een nieuwe bierpraline gecreëerd: van puur chocolade, aangemaakt met witbier en verrijkt met natuurlijk vruchtensap.  De 'Boscoli' - een fruitig bier van Het Anker liet zich mooi verwerken in deze praline.  Voor het logootje kwamen Katrien en Johan bij mij te rade.  Ze wilden op deze praline graag een gestileerde Brusselpoort.  En net zoals ik vroeger reeds een Sint-Romboutstorentje voor hen ontwierp, tekende ik nu de bekende stadspoort voor deze 'Boscoli'...

 

Mechelse 2SDC CREW danst zich de finale in van 'Belgium's Got Talent'

met categorie:  

(foto boven: Jan Smets)       

Het zijn hectische dagen voor Karlijne Provinciael en haar dansstudio 2-step Dance Company.  Uiterst spannend ook.  Dat zijn ze uiteraard ook voor haar echtgenoot Mike Alvarez die als choreograaf zijn talent in feite niet meer hoeft te bewijzen.  Samen met hun ploeg van 17 dansers kijken ze nu uit naar morgenavond.  Dan moet het allemaal gebeuren!  Dan staan ze op het podium in de finale van 'Belgium's Got Talent' op VTM.  Natuurlijk moeten ze het zélf waarmaken, maar zonder de steun van de kijker kunnen ze niet!  Ze rekenen er dan ook op dat de Maneblussers massaal op hen zullen stemmen.  Ondanks de drukte van belang heb ik de kans om nog even met Karlijne te praten...

Ja, nu is het wel een hele rusch. Maar het geeft ons een ongelooflijk gevoel.  Voor ons is het nu al een geslaagd parcours te noemen, wat morgen ook de uitslag mag zijn.  Spannend.  Dan gebeurt alles live. We zien wel.  Fysiek en mentaal hebben we het allemaal wat onderschat. 

Het was voor de groep dansers een waanzinnig avontuur tot hiertoe.  Een hoogtepunt ook voor de dansstudio die nu al 15 jaar bestaat.  Toch hebben ze in de voorbije jaren al heel wat bereikt.  Eerder werd de crew al wereldkampioen hiphop. Een finaleplaats in het populaire TV-programma is de kers op de taart!

 

Geen klein bier!

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Veel blijft hier niet meer van over... Mochten we de Sint-Jozef-Colomakerk aan de Tervuursesteenweg niet herkennen dan zouden velen die iets minder met deze Mechelse buurt vertrouwd zijn, toch nadenkend de wenkbrauwen moeten fronsen...

Het 'kippenbrugske' is opengedraaid en een volgeladen rivierschip maakt zich klaar om verder te varen.  Aan de oevers van de Leuvense vaart staat flink wat volk.  Rechts in beeld zie je de nu ook al heel lang verdwenen monumentale poort van het domein Coloma van de Dames de Marie. 

Links in beeld zien we op de hoek van Geerdegemvaart en Tervuursesteenweg de vrij imposante gebouwen van brouwerij Feremans.  En het is nu nét de eigenaar van deze brouwerij - de gefortuneerde en flamboyante Charles Feremans (°1865) die ik wil belichten.  De man is verweven met de ontstaansgeschiedenis van de Parochie Sint-Jozef-Coloma. Maar wat méér is: onlangs kreeg ik enkele krantenknipsels in m'n handen die nog een héél ander licht werpen op deze man uit de Hanswijkenhoek....

 

Inhoud syndiceren